نیمه تاریک ماه

noreply@blogger.com (saye) — Tue, 11 Sep 2007 23:31:00 +0000

=============================
Effective Sep, 12, 2007, Virgin Mobile will cease service to and from Iran, North Korea, Sudan and Syria.

=============================

این متن پیغام کوتاهی بود که امروز از طرف شرکت خدمات دهنده تلفن همراهم دریافت کردم . ترجمه اش می شود

قابل اجرا از 12 سپتامبر 2007، شرکت ویرجین موبایل، سرویس به و از ایران، کره شمالی، سودان و سوریه را متوقف خواهد کرد

noreply@blogger.com (saye) — Mon, 20 Aug 2007 21:57:00 +0000

noreply@blogger.com (saye) — Tue, 26 Jun 2007 17:07:00 +0000

باورتون می شه، یه ایرانی طراح و تولید کننده این تی شرت با این طرح باشه؟؟؟ اونم یه به قول خودش حزب الهی و نوکر ولایت فقیه؟؟ کاش اون پائین یه جمله هم می نوشت: "تقدیم به خانواده های شهدا"

یکی از نشانه های حماقت، قاطی کردن درجه و مرتبه دشمنان و دوستانه. اینکه "دشمن دشمن من، دوست منه" اگه در نظام فکری کسی، اولویت اول رو اشغال کنه، همچین پیامدهائی دور از انتظار نیست. و اگر طرف نتونه میان دشمنان، درجه بندی درستی بکنه، نتیجه فاجعه آمیز خواهد بود. مثلن، آلمان نازی بعد از شروع جنگ با شوروی، از کشورهای با دمکراسی دعوت کرد در نبرد علیه کمونیزم به آلمان نازی بپیوندند. فکرشو بکنید، اگر کسی مغز خر خورده بود و این دعوت رو قبول می کرد، چی میشد؟؟؟

این تی شرت کار یک ایرانی یه با مشخصات زیر:

مقیم و (احتمالن شهروند) کانادا، به قول خودش از 20 سال پیش

موقع جنگ در بوشهر خدمت می کرده

الان اندیشه های ضد آمریکائی، ضد غربی، ضد لیبرالیستی، ضد دمکراسی، ضد اسرائیل، ضد اصلاح طلبی و ...داره، بهشون می نازه و تبلیغ می کنه.

نظریه پرداز "بخشیدن" بعضی جزایر خلیج فارس به عرب ها، برای جلب نظرشون

موافق تجلیل از صدام برای دلایلی (از جمله مبارزه با استکبار جهانی و آمریکا و حمایت از مبارزه فلسطین)

غیر مذهبی ولی طرفدار ولایت فقیه (یعنی چی؟؟ فکرشو بکنید اگر پایه مذهبی رو از ولایت فقیه بگیرن، چی می مانه؟؟ )

از سایت ایشان دیدار کنید و نظرات بسیار غریب اشان رو بخوانید و عبرت ببرید که "دشمنی احمقانه با چیزی، می تواند به چه نتایج غم انگیزی ختم شود"

تذکر: درمیان حرفای ایشان، نکات درستی هم طبیعتن هست. ولی نتیجه گیری ها......

noreply@blogger.com (saye) — Tue, 05 Jun 2007 21:20:00 +0000

دارم فکر می کنم که چه کتابی بیشترین "تاثیر" را بر من گذاشته؟ اگه خیلی عقب برم، می رسم به 11 سالگیم و "سفرنامه گالیور". بعد داستایوفسکی میاد با "برادران کارامازوف" و همینگوی با "وداع با اسلحه". با "همسایه ها"ی احمد محموده که حس های ناشناخته به سراغم میان. می گذره تا سالهای آخر دبیرستان که استاندال با "سرخ و سیاه" میخکوبم کرد. شاهکاری که در عین حال شدیدن غیرواقعی، تصنعی و عجیب-غریبه با ضعف های بیشمار. بعد، دمدمای دیپلم گرفتن و کنکور، روبر مرل میاد با "مادراپور". بزرگتر که می شم، رمان خوانی کمتر و کمتر می شه. بوف کور و سارتر و کامو هم از کنارم رد می شن ولی دیگه اونقدر بچه نیستم تا گول بخورم. با تلاشی درخور کوه کنی، از ایران خارج می شم. تا می رسم به آق فریدون و سه تا پسراش. زنش دستشو بالا میاره و چهارتا انگشتشو نشون می ده که یعنی چهار تا پسر داشت. و من گریه می کنم و گریه و گریه. اونقدر اشک می ریزم تا بالشم خیس بشه. به حال خودم، و مادر که رفته جنازه پسرش رو تحویل بگیره. یکی از گلوله ها خورده به رانش. لابد یکی از بچه های جوخه اعدام، دلش نخواسته بزنه تو قلبش. شاید هم صبح پیش پاش موش مرده دیده و اون روزو خواسته آدم نکشه.

می تونم بگم که "مادراپور" و "فریدون سه پر داشت" دو تا رمانی هستند که فکر می کنم بیشترین تاثیر را بر من داشته اند.

از اولی یادگرفتم که خداباوری هیچ تناقضی با پوچی دنیا نداره که بلکه کلاسش هم بیشتره که ضمن باور داشتن به خالق و آفریننده (که آفرینشش در جریانه و آغاز و پایانی نداره) به پوچی این نمایش بی مزه هم باور داشت و جالب تر اینکه ضمن داشتن این عقاید متضاد، با خنده و شادی الکی و مصنوعی در بازی هم شرکت فعالانه کرد و از همه هم بیشتر تلاش کرد تا سر مسابقه ای که هیچ جایزه ای نداره، برنده شد!!!

ولی دومی. اولی کله پام کرد و دومی سرعقلم آورد. ممنون آقای عباس معروفی. ممنون که با این داستانت کلی از جوان های خواننده رو از خطرات درگیر شدن در بازیهای سیاسی آگاهانیدی. ممنون که بطور عینی نشون دادی هیچ چی با ارزش جان و زندگی یک انسان برابری نداره. ممنون که شیرفهمم کردی، فقط به زندگی خودم و خانوادم فکر کنم و اگه می خوام چیزی رو تغییر بدم، این زندگی خودم و خانوادم باشه و نه جامعه و مردم دوروبرم.

noreply@blogger.com (saye) — Mon, 04 Jun 2007 16:14:00 +0000

چند روز پیش در یک برنامه رادیوئی چند نفر از بروبچه های طرفدار حزب جمهوریخواه (یا به اصطلاح خودمون و خودشون محافظه کار) داشتن در مورد کاردرستی داوطلبان حزبشان برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا صحبت می کردند. به اینجا رسیدند که همه 9-10 نفر حزب جمهوریخواه که خیلی به ارزش های سنتی-مسیحی و خانواده پایبندند، همسرانشان را طلاق داده اند در حالیکه 8-9 نفر حزب دمکرات که طرفدار بی بندو باری و همجنس گرائی و لیبرالیسم هستند، هیچکدام از همسرشان جدا نشده اند (تابلوترینشان هیلاری کلینتون باشه که با وجود اون گندکاری، باز از بیل جدا نشد).
اینو که گفتن، یه سکوتی شد و خلاصه یکیشون که خودشو بخاطر حزبش و طرفداری حمله به عراق جر داده بود، فقط تونست بگه "It’s a shame" یعنی که واقعن خجالت آوره.
البته 9 نفر سیاستمدار کاندیدای نامزدی ریاست جمهوری دو تا حزب رو نمی شه جامعه آماری محسوب کرد. فقط میشه به این آمار به چشم واقعیتی طعنه آمیز نگاه کرد که فرق بین شعار و عمل چقدر می تونه زیاد باشه. مثل هر جای دنیا، اینجا هم سیاستمدارها مجبورند برای جلب بخشی از آرا، با دروغ و شعار هم که شده حمایت اون رای دهندگان رو جلب کنند.
بماند که حزب دمکرات آمریکا، یکی از محافظه کارترین و گندترین احزاب شبه-لیبرال دنیاست که البته در جامعه مذهب-زده آمریکا قابل انتظاره. جامعه ای که هنوز "لیبرال" یه فحش اساسی حساب می شه (مثل ایران خودمون) و هنوز هر کی می خواد تقصیر چیزی رو گردن کسی بندازه، می گه "اگه این لیبرال های کثافت و هرزه ...." در جامعه ای که هنوز شرابخوری و خیلی کارهای دیگه در خیابان قدغنه. و مردم عادی و دهاتی هنوز از لیبرالیست ها بخاطر کاراشون در جنبش های صلح طلبی دهه 60-70 متنفرند.

noreply@blogger.com (saye) — Sun, 20 May 2007 17:52:00 +0000

منبع روز. مطلبی از "محمد قائد" در باب اعتراض آبدوغ خیاری به فیلم 300

مدام به رخ‌كشيدن شجره‌نامه واقعي يا فرضي خويش يعني ربط ما به نياكان‌مان بديهي نيست، و يعني ديگران كاملاً متقاعد نشده‌اند پدران ما آدمهاي فوق‌العاده مهمي بودند. افتخار يعني آدم از جايگاه اجدادي‌اش بالاتر رفته باشد يا توانسته باشد دست‌كم در همان سطح بماند.

دو نظام سياسي متمركز پارس و دولتشهرهاي خودمختار يونان اساساً متفاوت از يكديگر بودند. اولي مبتني بر حكومت مطلقه موروثي بود و در دومي حدي از دخالت شهروندان آزاد و مذكر رعايت مي‌شد - گرچه نه در همه جا به يك اندازه. آنچه مكتب سياسي يونان خوانده مي‌شود عمدتاً مربوط به قشري از مردم آتن بود. مشرب سياسي اسپارت بيشتر شبيه پارس بود تا آتن، و ميان آتن و اسپارت هم جنگها در مي‌گرفت. در ميانه طيف، دولتشهرهايي اصول فكري آتن را در كوزه (يا درب كوزه) مي‌گذاشتند و حاضر بودند تن به سلطه پارس بدهند، اگر كمتر ماليات بگيرد. سپاه پارس همواره شامل نفراتي يوناني هم بود.

براي حفظ انسجام امپراتوري چهل‌تكه پارس و تداوم سروري اقليت آريايي بر آن، جباريتِ پادگاني و جنگهايي مداوم همراه با غارت و غنايم ضرورت داشت. اصل مالكيت فردي هيچ‌گاه واقعاً رعايت نمي‌شد. اصالت با گرز و شمشير بود. "گردنكشان را به جاي خود نشاند" كه ترجيع‌بند كتابهاي تاريخ در ايران است در واقع يعني استقلال‌طلباني زيربارنرو، كه اسمشان كمتر در تاريخ آمده، تن به استيلاي مهاجمان تاريخساز نمي‌دادند. چنين متجاسراني را شكست مي‌دادند، به اسارت مي‌گرفتند، به فجيع‌ترين وضعي در برابر همه مي‌كشتند يا شقه مي‌كردند و پوست مي‌كندند و مي‌گذاشتند مدتها بالاي دار بمانند تا درس عبرت شود.

تلويزيون ايران چند صحنه از فيلم را، همراه با مقداري رجز عليه سازندگان آن و امپرياليسم و پنتاگون و جرج بوش و غيره، پخش كرد. حرف بامزه اين بود كه ايرانيها عرب نيستند و قيافه‌هايي شبيه بازيگران فيلم در ايران وجود ندارد. از رسوخ صهيونيسم در دربار هخامنشيان حرفي نرفت، گرچه اشاره‌اي گذرا به نفوذ زنان در خشايارشا بايد رساننده همان ترجيع‌بند باشد.

اما به اين نكته مطلقاً اشاره نشد كه سپاه پارس پس از درهم شكستن مقاومت اسپارتي‌ها در معبر ترموپيل، شهر آتن را كه ساكنانش گريخته بودند به آتش كشيد - به تلافي اقدام يونانيان كه پيشتر شهر سارد (در نزديكي شهر ازمير، تركيه امروزي) را سوزانده بودند.

ايرانيهايي كه از توضيح تاريخ و جغرافياي كشورشان به آدمهاي ناوارد خسته شده‌اند از اين پس مي‌توانند به اشاره‌اي اكتفا كنند: ما بچه‌هاي همان‌هاييم كه پدرجد اسكندر را لت‌وپار كردند. بدنامي، دست‌كم در آمريكا، بر گمنامي ترجيح دارد و اگر عايدات داشته باشد آدم را به‌نوعي تحويل مي‌گيرند.

عزت نفس سبب مي‌شود ديگران شأن بالاتري براي فرد قائل شوند و جايگاه او بتدريج ترقي كند. اما واقعيت همواره تصويري صرفاً دلبخواهي نيست تا بتوان آن را به ميل خود تنطيم كرد. نزد آن بخش از افكار عمومي دنيا كه اسم اين كشور به گوشش خورده، ايران كشوري است درجه سه كه اصرار دارد به هر ترتيبي شده درجه دو به نظر برسد. ادعاهاي دور و دراز ايرانيها درباره نقطه‌ پرگار تمدن‌ بودن، ديگران را فقط به خنده مي‌اندازد.

ايرانيهاي مهاجر به بچه‌هايشان مي‌گويند ملت آنها در هوش و زيبايي و بسياري صفات ديگر حرف ندارد. بعد نوجوان به تلويزيون نگاه مي‌‌كند، ‌نئاندرتال مي‌بيند؛‌ سينما مي‌رود، نئاندرتال مي‌بيند؛ و در روزنامه مي‌خواند وقتي يك خانم خوشگل ويولن مي‌زند حتي عربها مثل بچه آدم مي‌نشينند گوش مي‌كنند اما حاج آقاي ايراني به محض پاگذاشتن به ضيافتي براي چشم و گوش، مريض مي‌شود و بايد برود در را روي خودش ببندد. ايرانيهاي مقيم جوامع ديگر البته در موقعيتي دشوار قرار مي‌گيرند، بخصوص پدرومادراني كه اصرار دارند فرزندانشان زبان فارسي بياموزند و با عنعنات ملي آشنا شوند.

قضيه فيلم و حيثيت آباء و اجدادي چنان توجهات را به خود مشغول كرده كه حتي انجمنهاي اسلامي دانشجويان ايراني در اروپا در اين باره اعلاميه مي‌دهند اما از موضوعي حياتي و كاملاً مربوط به خودشان غافل مي‌مانند: ژورنالهاي آكادميك آمريكا - و به تبع آن، دنيا - مقالات علمي‌ ايرانيها را چاپ نمي‌كنند و مي‌گويند لابه‌لاي اين طالبان علم يك مشت سارقان علم و عوامل اطلاعاتي هم جا سازي شده‌اند. توپخانه تبليغاتي‌شان ياغيان را مي‌كوبد؛ چهارتا تركش هم در كله خشايارشا مي‌خورد.

از جمله نكاتي كه جا دارد مورد توجه قرار گيرد: مقدونيان سرانجام پارس را گرفتند و بيش از دويست و شصت سال بر آن حكم راندند ـ‌ نه با اصول دموكراسي آتني، بلكه بيشتر با استبداد ايراني كه هم جانشينان اسكندر مي‌پسنديدند و هم با خلق‌وخوي ملت مغلوب سازگار بود. اسكندر، از جمله، چنان از تجمل دربار ايران و عادت رعايا به ‌سجده در برابر شاهان خوشش آمد كه اعلام كرد شخصاً‌ پسر خداست تا جماعت پيش پايش به خاك بيفتند. گرچه شاگرد ارسطو بود، گندترين جنبه فرهنگ مشرق‌زمين را فوراً ياد گرفت و به سليقه عوام متمايل شد. مردم چماق‌ستاي اين اطراف هم از ميان آن همه ادبيات و تئاتر و فكر عالي، عاشق نازل‌ترين بخش فرهنگ يونان، يعني عرفان و رازبازي، شدند و هيچ‌گاه بويي از دموكراسي آتـني به مشامشان نخورد.

noreply@blogger.com (saye) — Wed, 09 May 2007 23:10:00 +0000

Z برای ما همه چیز بود. همه چیز. از آزادی گرفته تا خود خود آزادی. مبارزه با استعمار و امپریالیسم و استبداد نوکر آن. نمادی که فکر می کردیم در انقلابمان محقق شده است. عاشقانه می پرستیدیمش. موسیقی اش را حتی بیشتر. موسیقی که طعم خیزش می داد و جزو معدود نوارهائی بود که در خانه همه پیدا می شد، از اطلاعاتی گرفته تا نخودی ها. وقتی سرهنگ ها را، ژان لوئی ترنتینیان (جوانک دادستان) به بازجوئی می کشید، "شما متهم به قتل هستید"، خودمان را جای او می پنداشتیم که پوز نوکران آمریکا را به خاک می مالیم. و آن صحنه بی نظیر ابتدای فیلم، سخنران عوضی ای که برای گروه فشار در مورد لزوم سمپاشی آفت های کشاورزی صحبت می کند و اینکه بعضی آدم ها مثل آفت هستند و باید جلویشان را گرفت تا ذهن مردم را تخریب نکنند.

و بهت ما برای آن صحنه پایانی که مبارزه شکست خورد، آزادیخواهان و دادستان به زندان محکوم شدند، و لیست چیزهای ممنوع شده بدست حکومت نظامی: اتحادیه های کارگری، اعتصابات، ژان پل سارتر، مارک تواین، تولستوی، چخوف، بکت، و حرف Z که می گفت "او هنوز زنده است".

گذشت و گذشت تا فهمیدیم که گول خورده بودیم! نگو در خود آمریکا از این فیلم تقدیر شده و نامزد اسکار بهترین فیلم شده و اسکار بهترین فیلم خارجی هم بهش داده اند*. کرک و پرمان ریخت! فهمیدیم آزادی خواهی هم از آمریکا می گذرد نه از چه و کاسترو و مائو. فهمیدیم طرفداری سارتر از انقلاب فرهنگی مائو، حالش به اینه که از یک کافه پاریسی انجام بشه. فهمیدیم مبارزه با امپریالیسم دکانی است برای گروهی دیگر برای به استثمار کشیدن ملتهای گیج و گول. فهمیدیم فرق با چنگال خوردن و با ملاقه سر کشیدن را. و فهمیدیم در قیاس با شکنجه ای که چپ ها بر مردم تحمیل کردن، کاپیتالیسم از مادر هم مهربان تره.

الان همه چیز عوض شده. وقتی برای پیداکردن لینک داونلودی، Z را جستجو می کنم، بیشتر پیغام "too short" می گیرم. چه با معنا!

این هم لینک داونلود موسیقی متن فیلم برای بچزی که می خوان اندکی خاطرات انقلابیگری و مبارزه رو زنده کنن.

* جالب اینکه در تاریخ اسکار فقط 3 فیلم، هم نامزد بهترین فیلم و هم بهترین فیلم خارجی شده اند: Z، زندگی زیباست، و ببرغران-اژدهای پنهان

noreply@blogger.com (saye) — Mon, 16 Apr 2007 21:07:00 +0000

همین الان این هم اتاقی آمریکائی با چشمان پر بهم گفت که سایت نیو یورک تایمز رو نگاه کنم. منم گفتم خدا یا یه دفعه خبر حمله رو نزده باشن.

خبر ولی بقدر کافی تاسف بار بود. بزرگترین کشتار دانشجویان در یک دانشگاه در تاریخ آمریکا. قتل عام 31 نفر در محوطه دانشگاه ویرجینیاتک و دانشکده مهندسی. فعلن که چیزی در مورد علت و این طور جزئیات منتشر نشده ولی ظاهرن یک دانشجو با موبایل از تیراندازی فیلم برداری کرده که فعلن نرفته رو یوتیوب.
قاتل که دو تا اسلحه کمری 9 میلی متری داشته، بعد از چند دقیقه کشت و کشتار، خودش رو کشته. فقط امیدوارم طرف خارجی نبوده باشه.

* بچه هائی که وقتی صحبت دانشگاه های آمریکا میشه، قند تو دلشون آب میشه، این براشون می تونه نمونه عینی از وضعیت این مملکت باشه. این کشتار، اولین نبوده و آخرین هم نیست. تا وقتی مردم ساده دل اینجا تکلیف خودشون رو با قانون عهد بوق "آزادی مطلق داشتن و حمل هر نوع اسلحه" مشخص نکنن، وضعیت همینه که هست. این پسر هم اتاقیم می گه، این قاون که در قانون اساسی خیلی از ایالت هاس، ماله 200 سال قبله که پر کردن یک اسلحه 20 دقیقه طول می کشید. ولی مردم هنوزهم نمی تونن ازش دل بکنن در حالیکه واقعن دلیلی نداره یک دانشجوی ساکن در خوابگاه، چند تا هفت تیر و اسلحه کمری داشته باشه.

noreply@blogger.com (saye) — Fri, 30 Mar 2007 20:21:00 +0000

یک ویدئوی باحال از مناظره دو شخصیت عرب درباره "شهید" صدام!

این نفر دست راستی خیلی باحاله. میگه "با اینکه سرورما شهید صدام، حتی برادر منو اعدام کرده، ولی نمی دونی چقدر شجاعانه اونو اعدام کرد ."
من نمی دونم مگه اعدام کردن هم شجاعانه و غیر-شجاعانه داره؟ درضمن بالاخره نفهمیدیم اعراب دوست و برادر ما هستند یا چی! چرا صفت ایرانی در فرهنگ اونا یک فحش خیلی بد حساب میشه؟ از 1400 سال پیش که این اعراب هستند که بر ایران سروری کرده اند. چرا اینقدر از ما نوکران بی جیره مواجب بدشان میاید! چرا؟

noreply@blogger.com (saye) — Wed, 28 Mar 2007 00:16:00 +0000

اسکندر (Alexander) ***
همیشه، جهانگیران و فاتحان، بنظرم نتیجه یک اشتباه ژنتیکی بوده اند و ناشایست برای هر احترامی. کسانی که گروه زیادی از مردم را علاف کرده اند، باعث مرگ و بدبختی مردم خود و دیگران شده اند، آخرش هم مرده اند و فتوحات هم، دربیشتر موارد، به صاحبان قبلی برگشته است و ...
در برابر، اگر دقت کنیم، جهانگشایان واقعی، برخی ملت ها بوده اند نه تک چهره های دیوانه ای مثل اسکندر، چنگیز و تیمور. جهانگشای واقعی ملت انگلیس است که یک امپراطوری بوجود آورد که هنوز هم از این سو تا آن سوی دنیا، پرچمش در کنار پرچم n تا کشور درفراز است و هنوز هم مهاجران جدید (مثلن به کانادا)، هنگام شهروند شدن، سوگند می خورند که جان نثارملکه انگلستان باشند! وگرنه از ناپلئون و امثالش چه برای ملت هاشان به جامانده است؟

در مورد فیلم اما، اول اینکه انتخاب کالین فارل (که حتی موطلائی واقعی هم نیست با آن قیافه کتک خورده و ضعیف و ابروهای نامتقارن) به نقش اسکندر، یکی از بامزه ترین شوخی هائی بود که میشد با اسکندر فاتح کرد. نتیجه اینکه، اسکندر این فیلم، یک آدم معمولی با نکات منفی و مثبت است که این برای تماشاگر غربی سنگین است که اسکندر را اولین بزرگمرد برآمده از تمدن غرب می داند و نتیجه شکست عجیب فیلم در نمایش آمریکا و اروپا است. تماشاگر غربی دوست داشت براد پیت یا لئو دوکاپریو را در نقش اسکندر ببیند. همانطور که ماهم از یک خشایار عجیب-غریب برمی آشوبیم.
انتخاب یک بازیگر زن سیاهپوست به نقش رکسانای افغان تبار، اما احتمالن از روی ناآگاهی و کمک به تماشاگر ناآگاه غربی است که می پندارد هرکه ازما نیست لابد باید تیره پوست باشد. (رکسانا ایرانی نبود و بنابرتاریخ، در کشتن زن دیگر اسکندر، دختر داریوش سوم، دست داشت و خود چند سال بعد همراه با پسرش از اسکندر بقتل رسید.)
در مجموع، اسکندر اولیور استون، چند سروگردن بالاتر از متوسط هائی مثل گلادیاتور و تروآ و آشغال هائی مثل 300 است.

noreply@blogger.com (saye) — Fri, 23 Mar 2007 20:16:00 +0000

خانم اعظم علی در این مصاحبه اش با بی بی سی، حرفای جالبی زده. از آن جمله که این فیلم فانتزی (اینجا یعنی مسخره، آبدوغ خیاری، ته خالی بندی، خالتور، برای بچه ها) است و چرا ایرانی ها اینقدر جدی می گیرندش!؟ جای تعجب داره که مگه قرار بوده چیز جدی را جدی بگیریم؟ پس چطور ایرانی بودنمان را ثابت کنیم؟ البته بنظرم اعظم خانم یه ذره اینجا خواسته 2در کنه که واقعن نباید در این فیلم مشارکت می کرد.

نکته دیگری هم که گفتن، اینه که 10 ساله داره اونجا کار می کنه و زحمت می کشه، هیچکی نگفته دستت درد نکنه که به تعالی یه فرهنگ ایرانی کمک می کنی، ولی حالا، اونچه که فراوان دریافت می کنه، ایمیل های فحش و ناسزا از هموطنان غیوره! البته بازم چیزی که گفته نکته آشکاری یه و نشان می ده که ایشان خودشان هم از این بی کلگی ملت، احساساتی شدن و این حرف های بدیهی را به زبان آورده اند. این که دیگه رکن اساسی فرهنگ ایرانی یه که تا داری کار خوب انجام می دی کسی کارت نداره، همین که یه ذره اوضاع خیط شد، همه می ریزن سرت.

البته واقعن خیلی ناجوره که بخاطر قضیه این فیلم، یکی پاشه ایمیل فحش بفرسته به یک خواننده زن که کارش هم درسته، در واقع یکی از اینترنشنال ترین هنرمندان ایرانی یه که فارسی هم بلده (نه مثل داریوش خنجی، فیلمبردار هفت، که هی زور می زدیم بگیم ایرانیه در حالیکه اصلن فارسی هم نمی تونست حرف بزنه). بعلاوه، مخاطبان آثارش هم در درجه اول خارجی ها هستند. یعنی این خانم دِینی به جامعه ایرانی نداره که حالا بخواهیم ازش بازخواست کنیم. مثلن اگه یک خواننده لس آنجلسی این کارو می کرد، می شد انتظار داشت که تا چند سال بایکوت بشه و کسی کنسرت هاش نره، یا حتی بدتر بهش گوجه فرنگی پرت بشه. ولی این خانم که اصلن جدا از جریان "هنرمندان ایرانی در تبعید" است، چرا باز آدم هایی از روی عصبانیت، این رفتار طلبکارانه را در مورد ایشان نشان می دهند؟ البته فرستادن پیغام نارضایتی بسیار هم عمل بجائی است و نشان میدهد که ایشان چقدر در این انتخاب اشتباه کرده اند، ولی دیگه ایمیل فحش فرستادن خیلی ضایعه.

من دراینجا فقط از طرف خودم (و احتمالن از طرف اهل بیت) از این همه بازخورد بی ادبانه جامعه غیورمردان و شیرزنان (یا همون لات لوت های جوادیه و حومه مقیم خارج) از ایشان معذرت خواهی می کنم. درهرحال، این قصه در کوتاه مدت برایشان ناجوره، ولی باعث افزایش معروفیتشان می شود که در بلندمدت به نفعشان خواهد بود. مثلن من خودم ایشان را نمی شناختم ولی حالا، اگه بخوام به یک خارجی هدیه کریسمس بدم، شاید یکی از گزینه هام سی دی ایشون باشه. چون سی دی شجریان یا علیزاده و افتخ رو که نمی تونم بدم.
می توانید یک سری هم به سایتشون بزنید و از یه موسیقی یه واقعن زیبا و اثیری لذت ببرید.

noreply@blogger.com (saye) — Sat, 17 Mar 2007 18:51:00 +0000

هر دم از این باغ بری می رسد
در مورد این فیلم لعنتی 300، خودکم بینی تا جائی رسیده است که یک نفر در بخش پیغام های IMDB این طوری خود را بروز داده است:

Hollywood is Iranians enemy

Iranian people never invade any country in whole of its history, they just defense their country, but I think Hollywood is the greatest Garbler in the world, and when I see this LIE is Top 250: #157 !!! i understood Hollywood is very successful in its job!!!

تیتر: هالیوود دشمن ایرانیان است.

"مردم ایران در طول تاریخش هیچگاه به هیچ کشوری حمله نکرده اند، و فقط از کشور خود دفاع کرده اند، اما من فکر می کنم هالیوود بزرگترین تحریف کننده در جهان است، و وقتی این "دروغ" را در رده 157 فیلم های محبوب دنیا می بینم، فهمیدم که هالیوود در کارش بسیار موفق بوده است."

نکاتی که خوانندگان هاج و واج از این همه حساسیت نابخردانه مطرح کرده اند:
* اگر ایرانیان هالیوود را بعنوان دشمن می بینند، احتمالن احمق تر (dumber) از آنچه که بنظر می رسند، هستند!
* پسر جان از خواب بیدار شو! اجدادت به 15 کشور حمله کرده اند.
* اسپارت و یونانیها در فیلم دارند از خودشان دفاع می کنند.
* اگر ایرانی ها با این فیلم مزخرف آشفته شده اند، پس به یک گروه درمانی نیاز دارند.
* کسی که این نظر را داده، لابد یکی یه شبیه "برات"!!
* این جنگ ها مال 2500 سال پیشه. از آن زمان ایران و یونان توسعه پیدا کرده اند (developed)
* [این خیلی ضایع است] با توجه به واکنش های ایرانی ها به این فیلم، من فکر نمی کنم کلمه های "ایران" و "توسعه یافته" را بشه در یک جمله کنار هم گذاشت...مثل اینکه اونا واقعن فکر می کنن بقیه دنیا می پندارند این فیلم واقعی است. شاید مردم ایران واقعن خنگ باشن (lobster people) ...چقدر مسخره اس...آیا واقعن ایرانی ها فکر می کنن مردم دنیا بهشون به چشم هیولا نگاه می کنن و به تاریخشون اهانت شده. چقدر کوته فکر و ضعیف هستند (How feeble minded are they) ...

دیگه بسه، گریه ام گرفت. یه چند تا نکته دیگه:
* اینکه ایران کنونی بخشی از امپراطوری هخامنشی بوده است، نه امپراطوری هخامنشی بخشی از ایران کنونی.
* ایران کنونی در تاریخ نوین خود (بعد از نادر شاه که به هند حمله کرد) به هیچ کشوری حمله نکرده است، چون شاهانش یا مشغول انتخاب همسر و کامل کردن حرمسرا بوده اند، یا سر منقل مشغول چرت زدن.
* تا قبل از انحطاط کنونی که از زمان قاجار شروع شد، ایران یا ایرانیان هم مثل همه، به کشور های همسایه حمله کرده اند، همین جناب خشی هم به یونان نرفته بود برای دفاع از خود یا برای زیارت معبد آکروپولیس. منتها حرص ما از این است که پدرسوخته چرا شکست خورد!

noreply@blogger.com (saye) — Tue, 13 Mar 2007 18:15:00 +0000

بی بی سی، یک صفحه نظر خواهی در مورد فیلم 300 براه انداخته که کلکسیونی از نظرات مختلف است. از ایرانی های خارج از کشوری که دارن خودشونو بابت این توهین "جر" می دن تا ایرانی های داخل کشوری که هاج واج دارن نگاه می کنن به این وطن پرستان فراری از وطن که حتی حاضر نیستن اسم بازگشت را هم بشنوند. این وسط یه چند تا نظر بود که دوباره خواندنی یه

ناصر از بروکسل: از نظر ایرانیها مرگ خوب است ولی برای همسایه همیشه خود را از دیگران بهتر، داناتر و با فرهنگتر میدانند به همه توهین میکنند، دیگران را مسخره میکنند و برای آنها زشت ترین و توهین آمیزترین جوکها را میسازند و تعریف میکنند، وقتی نوبت به خوشان میرسد فریادشان گوش فلک را کر میکند و اسم این کار خودشان را اتحاد یا همبستگی و یا بسیج مینامند

موسی از ایران: با شنیدن خبرهای مربوط به این فیلم، یاد زبانزد معروف «از ماست که بر ماست» افتادم. در این آشفته بازار آبگیری سد سیوند، نابودی تدریجی تخت جمشید، گذشتن دکل برق فشار قوی از آرامگاه فردوسی بزرگ، برج سازی پیرامون نقش جهان و ... واکنش فزون از اندازه به این فیلم بسیار شگفت انگیز است. این فیلم مدتی در اذهان عمومی باقی می ماند و به زودی محو می شود؛

فرهادی از تهران: فراموش نکنیم فیلمسازان ما عراقی ها را چگونه تصویر می کردند و چگونه یک بچه بسیجی روبروی یک سپاه عراقی که تمام نفرات ان با چهره های بسیار کریهی تصویر شده بودند قرار می گرفت.

منوچهر از ونکوور: جالب اینجاست که همه ما ناراحتیم از این موضوع ولی نفر اول داخل صف سینما می ایستیم و با خرید بلیط حمایت می کنیم که اقای زاک بیشتر از این فیلم ها بسازد، از جلوی یک سینما رد می شدم شاید بگم ۵۰ درصد ایرانی بودن.

علیرضا از آریزونا: کارگردان و نویسندگان این فیلم مسخره هیچ گونه اطلاعی در مورد تاریخ ایران باستان ندشتند آنها با اتفاقات امروزه سعی در از بین بردن وجهه ایرانیان در دنیا را دارن. به نظر من دولت ایران باید یک شکایت سنگین از این ها بکند.

محمد عمر از نیویورک: این فیلم کوششی است برای مسخ تاریخ و توجییه سیاست های فعلی غرب در قبال ایران. دروغ و کذب چنان در همه ابعاد این فلم مشهود است که نمیتوان آن را انکار کرد. مطابق به کتب هرودت و سایر منابع تاریخی، هنگام حمله ارتش ایران به اروپا و یونان عده کثیری از یونانیان قشون ایران را همراهی میکردند و حتی در کمپ اسپارتی ها در ترموپیل سربازان شهر تب، یکی از شهرهای معتبر یونان باستان، تا آخر طرفدار ایران باقیمانده و توسط خود یونانیان قتل عام شدند. اگر به جنگ های ایران و یونان میان سالهای ۴۹۰ الی ۳۸۷ ق م نظر افکنیم، این ایرانیان بودند که با تحمیل معاهده آنتال سیداس بر اسپارت در سال ۳۸۷ ق م پیروز شدند، نه اسپارتی ها. خلاصه باید توسط دادگاه بین المللی علیه این فیلم اعلام جرم شود.

حسن از اردبیل: من میخوام به آقای پندار یوسفی عرض کنم که اگه اینقدر غیرتی هستی و به فکر ایران چرا در مورد مسایل مهمتری که در داخل ایران اتفاق می افتد طومار درست نمیکنی؟

علی از مونیخ: عجب از دست این آمریکایها دارن کاری میکنن که ما ها هم حرفهای احمدی نژاد را قبول کنیم حالا که از دست این رژیم ناراحتن گیردادن به تاریخ وفرهنگ ما ایرانیها، حالا خوبه ما هم بگیم به قول امام آمریکا شیطان بزرگه.

اردوان از نیوجرسی: مشکل ما ایرانیان این است که بجای حال در تاریخ گذشته زندگی می کنیم. با ساختن این قبیل فیلم ها نه خشایار شاه هیولا میشود و نه یونانی ها (یا هر ملت دیگری) ارزش کسب میکنند. مهم این است که ما ایرانیان در حال حاضر چگونه آینده خود را رقم می زنیم. واقعا آشفته شدن راجع به همچنین فیلم پوچی مایه تاسف است.

noreply@blogger.com (saye) — Sun, 11 Mar 2007 18:09:00 +0000

در کل خیلی آدمای باحال و بامزه ای هستیم. ادعا می کنیم که زبانمان خیلی "خف" تشریف دارد، در حالیکه سرتاپایش عربی است. تصور کنید دارم سایب بی بی سی فارسی را می خوانم، یک آمریکائی میاد و میگه "این چه زبانی یه؟"
- "زبان [شیرین] فارسی"
- "اینکه الفبای عربی یه"
چی بگم؟ می خوام خفش کنم. می گم "آره...ولی همه چیش فرق داره. فقط الفبامون یکی یه"
می گه "یه ایرانی می شناختم که اسمش شدجا بود". بهش می گم که لابد منظورش "شجاع" است. می گه "این اسم فارسی یه؟"
چی بگم؟ این بار عرق سردی بر تنم می شینه. می گم "نه. این اسم عربی یه. خیلی از کلمات عربی وارد زبان فارسی شده اند". می گه "اسم و فامیل خودت چی؟" دیگه می خوام فکشو بیارم پایین. می گم که اونا هم عربی ین. می گه "پس درست میگن که در واقع فارسی یک شاخه از عربی یه" و می ره و من هنوز می خوام روشنش کنم و توضیح بدم که "نه...فقط الفباش و نصف لغت هاش عربی یه، گرامر و بقیه چیزاش [کدوم بقیه؟] فارسی ین"

نتیجه گیری ها:

1- بیخود نیست که عربها، فارسی را لهجه سی و چندم زبان عربی حساب می کنند.

2- بیخود نیست که بچه ها برای "حفاظت" از "میراث" خشایار دارند "امضا" "جمع" می کنند.

3- فکر کنم قضیه را زیادی جدی گرفته ام. مطلب مربوط به جمع آوری امضا علیه فیلم 300 را هم بر می دارم که به کسی برنخورد. بالاخره هر کسی حق دارد برای هر چیزی امضا جمع کند، آزادی است دیگر! من هم یه کم مخم تاب دارد و متوجه نبودم که قیافه خشایار و سربازان از همه نژاد قشون هخامنشی از وضعیت کنونی کشور خیلی مهمتر است. یادم هم رفته بود که بم و بشاگرد و بلوچستان جزو ایران نیستند، بلکه قلب ایران در دبی و تورنتو و لس آنجلس می تپد. پاسارگاد هم زیر آب برود یا نرود، زیاد مهم نیست. مهم آبروی ما ایرانیان خارج نشین، این دم عیدی، پیش دوست و غریبه های خارجکی است که پز 2500 سال تمدن از خود "در وَ کنیم".

4- برای اینکه متفاوت بودن خودم را نشان ندهم، لینک "اعتراض نامه" را هم اینجا می گذارم بلکه ثواب شود و 2-3 نفری را هم به راه راست هدایت کنم. لطفن تشریف ببرید و در دفاع از ناموس خشایار امضا بفرمایید. گور بابای بشاگرد، خشایار رو بچسب.

noreply@blogger.com (saye) — Sat, 10 Mar 2007 20:22:00 +0000

همانطوری که شاید بدانید، ال گور، بخاطر فیلم مستندش در مورد محیط زیست و گرمایش زمین، جایزه اسکار هم گرفت و در مراسم اسکار هم بسیار متین آمد و چند کلمه حرف حسابی زد در مورد محیط زیست و وضع خرابش در دنیا و البته آمریکا.

وقتی ال گور را برابر جرج بوش قرار می دهیم، آدم حیران می ماند که این مردم آمریکا چطور تونستن در سال 2000 یک همچین انتخابی بکنند!! البته جرجی هم آدم خوبی است ولی آخر با ال گور اصلن در یک سطح نیستند. (مثل مقایسه بازرگان با مثلن فلانی نژاد.) اینجاست که حربه مذهب به میان میاد و اینکه سیاهپوستان و کاتولیک ها (هیسپانیک ها، ایتالیائی ها و ایرلندی تبارها) در حالیکه زیرلب به جمهوریخواهان فحش می دهند، می روند و به بوش جمهوریخواه رای می دهند تا دین خدا حفظ شود! آدم هائی که با زن و شوهر همسایه و همکار روهم ریختن و شرکت در مراسمات "ارجی" مشکلی ندارند ولی صحبت همجنس بازی که میشود، یاد دین و مذهب و مسولیتشان برای انتخاب جمهوریخواهان می افتند.

البته نکته ای که زیاد روش بحث نشده، اینه که دمکرات ها در واقع شانس آوردن که در سال 2000 برنده انتخابات ریاست جمهوری نشدند و مصیبت سپتامبر 2001 در دوره بوش و جمهوریخواهان رخ داد! وگرنه معلوم نبود آمریکا و دمکرات ها گرفتار چه بدبختی هائی میشدند.

noreply@blogger.com (saye) — Thu, 08 Mar 2007 21:04:00 +0000

شعبده باز * The Illusionist

اگر فیلم این پایان مسخره و بشدت ماتریالیستی را نداشت، می شد گفت فیلم زیبائی است و همه چیز سر جای خود قرار دارد. بازیها و فیلم برداری نفس گیر است و کارگردانی و موسیقی هم که جای تعریف دارد. ولی اینجاست که هالیوود آن روی زشت خود را نشان می دهد. این پایان، در عمل راه را بر هرگونه احساس عمیق و همذات پنداری با قهرمانان می بندد و آنها را به شهوترانانی پست فطرت نزدیک تر می نمایاند که برای رسیدن به یکدیگر، حتی از قربانی کردن بیگناهی هم پرهیز ندارند.
حیف حیف. حیف به این فضا سازی کم نظیر از وین قرن نوزدهم. و حیف به بازی گیرای ادوارد نورتون که آخرسر معلوم می شود بازی در بازی یه کثیفی بیش نبوده است.

noreply@blogger.com (saye) — Wed, 07 Mar 2007 20:23:00 +0000

در ادامه بحث شیرین فیلم 300، داشتم بخش پیغام های خوانندگان (وای خدا چقدر شبیه مجله اطلاعات هفتگی دهه 60 شد) در پایگاه اینترنتی IMDB رو درباره این فیلم لعنتی 300 می خواندم. یکی پرسیده بود که چرا هیچکدام از بازیگران نقش آدم های امپراطوری پارس در فیلم، ایرانی نیستند و همه تیره و اسپانیش هستن؟ آیا در کل آمریکا و کانادا حتی یک ایرانی پیدا نکردن که بیارن تو فیلم؟

بعضی جواب ها به این سوال منطقی اینقدر جالب و منطقی بود که گفتم شاید برای آموزش منطق بد نباشه اینجا چند تا شو بیارم:
+ امپراطوری پارس دیگه وجود نداره. برای اینه که کسی از اونا در فیلم نیست. تنها چیزی که من می شناسم که پرسین (persian) باشه، گربه همسایه مانه.
+ این فیلم کاملن فانتزی است. مثل ارباب حلقه ها. در واقع، امپراطوری پارس تمدنی چندفرهنگی، پیچیده، و چند ملیتی بود با فرهنگی درخشان در حالیکه اسپارت، تمدنی برده دار، خشن و واپسگرا بود. در نهایت، 300 تا بربر بی فرهنگ برده دار، بدست اتحادیه ای از ملل و مردم کهن، قصابی شدند. این مسئله که نژاد یونانی در تمدن غربی تاثیر گذار بوده، بی پایه است. یونان کهن قبل تر از قرون وسطا منقرض شد و در ترکیه، اروپای مرکزی و سایر گروه های نژادی تحلیل رفت. تو این فیلم، آدم خوبان که جنگ رو می برند. [احتمالن نویسنده یکی از امضا کننده های پتیشن هست!!]
+ در واقع، در کتاب مصور اصلی، بیشتر یونانی ها و پارسی ها، پوست رنگشون یکیه!
+ یه خواننده زن ایرانی در soundtrack است.
+ همونطور که هیچ ایرانی در فیلم بازی نکرده، هیچ یونانی هم در فیلم نیست.
+ خدا رو شکر که کسی پیدا شد بگه که هیچ یونانی هم در فیلم بازی نکرده.
+ بتمن هم آمریکائی نبوده، ولزی بوده!!
+ سوپرمن هم اهل سیاره خیالی کریپتون است در حالیکه نقششو، یه لعنتی اهل آیوا بازی کرده!

یه نکته جالب دیگه هم، اینکه در واقع خشایارشاه لشگر فرستاده که بروند و یونان را نابود کنند، و این اسپارتی ها هستند که جلوی قشون را می گیرند و در واقع با فداکردن جانشون، وقت در اختیار سایر یونانی ها قرار می دهند تا آتن را تخلیه کنند. لشگر پارس هم پس از قلع و قمع این 1-2 هزار نفر، به راهش ادامه می دهد و آتن خالی را هم ویران می کند و بعد، در نبرد اصلی از یونانی ها شکست می خورد و برمی گردد!

اونائی هم که آه و ناله می کنند، اینجا رو یه نگاهی بندازن تا ببینند، چقدر این ترکیب "واویلا، به ما توهین شده. وامصیبتا ای جماعت دنیا، از ما معذرت بخواهید، آخه ما نوادگان کورش هستیم که یهودی ها را از بابل نجات داد، که اسمش در تورات آمده، که اولین کسی بود که حقوق بشر را اختراع کرد، و و و ....." باعث خنده و تمسخر دیگران است.

یک نکته دیگر: اینکه واقعن امپراطوری پارس آن موقع (هخامنشیان) چقدر به ایران کنونی ربط داره، قضیه جالبی یه! اینکه یه عده در واکنش به فیلمی مربوط به 2487 سال قبل اینطوری احساس ناراحتی کنند، خیلی غریب و بچگانه است. چون تو خون ما از همه رنگی پیدا می شه. نگاه کنید از اون موقع، مادر وطن چند بار بهش تجاوز شده؟! اسکندر با بروبچز، عربای عمر و سعدبن ابی وقاص، مغول های چنگیز، مغول های هلاکو، تاتارهای تیمور. فکر کنم جز اسکندر و رفقاش که یه حداقلی از فرهنگ را داشتند، بقیه ماشا... در نوازش دختران مام میهن کوتاهی نکرده باشند. بنازم این همه پرروئی رو که هنوز یه عده ادعا می کنند نوادگان واقعی کوروش هستند!!!

noreply@blogger.com (saye) — Tue, 06 Mar 2007 14:20:00 +0000

هزارتوی پان *** Pan's Labyrinth El laberinto del fauno

(پان: خدای جنگل، رب النوع مزارع و گله گوسفندان)

مهمترین ویژگی فیلم پرسروصدای هزارتوی پان، خشونت بیش از حد لازم فیلم است، که عملن مثل دست انداز، مسیر روائی کلیشه ای و قابل پیش بینی ولی کماکان لذت بخش فیلم را دچار سکته و گسیختگی می کند. چون بر خلاف آشغال هائی مثل هاستل یا اره (ها)، اینجا تماشاگر خود را آماده تماشای صحنه های قصابی نکرده است ولی گاه و بیگاه با چنین صحنه های روبرو می شویم که می شد ضمن حفظ تاثیر گذاری، به فرم هنری تری بیان شوند.
صحنه های خیلی ناجور قصابی شامل اینهاست: له کردن بینی با ته بطری، شلیک گلوله در لپ راست، بریدن لپ چپ با چاقوی آشپزخانه، بخیه زدن آن بوسیله خود مصدوم، بریدن پا با اره (اره دستی البته!). بهرحال از کارگردان بلید 2 (BLADE II) بیش از این نمی شد انتظار داشت!

برخی نکات دیگر:
*با توجه به آنچه گفته شد، این فیلم بهیچوجه فیلم بچه ها نیست، اشتباه نشود! می توانست باشد ولی صحنه های خشن، ابدن کارتونی و فانتزی نیستند (برخلاف مثلن تنها در خانه ها) بلکه خیلی هم واقع نما می باشند. اداره درجه بندی فیلم آمریکا هم به حق، به این فیلم درجه R داده است (زیر 17 سال فقط با همراهی والدین)
*فیلم از یک بیماری رایج سالهای اخیر رنج می برد: بالابردن ارزش فیلم با یک پایان غم انگیز و زیبا (نمونه دیگر: کوهستان بروک بک)
*طرح داستانی چند چاله کوچک دارد و آدمها گاهی کارهای احمقانه می کنند که حواس تماشاگر پرت می شود!
* در تبلیغات فیلم، تاکید روی قصه جن و پری است، طوری که انتظار می رود فیلم در واقع فیلم افیلیا در سرزمین عجایب باشد که نیست و در واقع چارچوب فیلم بر روی سروان و نبردش با پارتیزان هاست. شاید هدف این بوده که هیچکدام از این دو قصه، فرع نباشد ولی در عمل، قصه جن و پری بدلایلی تبدیل به قصه فرعی شده است.
*باورپذیری دنیای فانتزی، از نکات قوت فیلم است. شاید به این دلیل ساده که می دانیم این چیزها برای افیلیا کاملن جدی هستند.

** به هر حال، فیلم به حد کفایت زیبا و خوب هست ولی می توانست فیلم بسیار بهتری باشد، اگر آن چند نمای آزاردهنده را نداشت و اینقدر هم در تبلیغات، به غلط روی قصه کودکان بودن تاکید نمی شد یا برعکس، قصه پارتیزانی فیلم کوتاه تر می شد.

noreply@blogger.com (saye) — Sat, 03 Mar 2007 20:52:00 +0000

"تو عروسیت نبودم نمی دونم چی بود چیا بود----می گنو دروغ نمی گن که 3 روز کیا بیا بود"
البته هر هنرمندی آزاد است که هر چه دوست دارد بخواند و این لازمه آفرینش هنری است و از این صوبتا...

ولی آخر این هم شد شعر؟ حالا اگر یک جوجه خواننده آنرا می خواند می شد پوزخندی زد و گذشت ولی افتخاری بیاید و این اراجیف را بر زبان بیاورد؟ حالا این به کنار، یک گروه کر هم جمع شوند و با هم دم بگیرند که:

"کوچه یک شازده پسر داشت که به پری نظر داشت..."

خیلی ها انتقاد های زیادی را به افتخاری و آثارش وارد می دانند، فدا کردن کیفیت به پای کمیت، اصیل نبودن، قاطی کردن همه نوع موسیقی و ...ولیدر کل می توان گفت افتخاری ویژگی منحصر بفردی دارد و آن، حلقه اتصال موسیقی پاپ و سنتی بودن است. همان نقشی که مدتها، هایده، مهستی و گلپایگانی بر عهده داشتند و نقش آسانی نیست. و بعضی وقتها به نتایج اسف باری ختم می شود! خواننده اینچنینی، بعضی اوقات یک شعر بند تنبانی و در حد کلاس ششم را میبرد در دستگاه راست-پنجگاه و بعضی وقت ها هم مجبور می شود از یک شعر سنگین که معنی اش را خودش هم متوجه نمی شود، شش-هشت خالتور رقصی دربیاورد.

noreply@blogger.com (saye) — Sat, 24 Feb 2007 18:33:00 +0000

در مورد خشونت پلیس آمریکا، حرف و خبر زیاد است. هیچ شکی نیست که سطح خشونت ذاتی پلیس آمریکا زیاد است. البته این خشونت با توهین (که مثلن مختص پلیس و نیروی انتظامی ایران است) فرق دارد و در درجه اول بخاطر احتمال بسیار بالای آسیب رسیدن به پلیس است. اینجا پلیس ابتدا باید نگران زنده ماندن خودش باشد، چون برخورد با خلافکاران این ولایت، مثل برخورد با 4 تا دخترپسر میدان ولیعصر یا گلها نیست. این خلافکاران، اغلب مسلح هستند و خیلی زود هم اسلحه می کشند. مواجهه دائمی با خطر جانی، پلیس گشت خیابانی آمریکا را بسیار حساس و متمرکز بار آورده است (قابل قیاس با پلیس های سوسول مامانی کانادا که به اقتضای محیط، حتی عمومن مسلح هم نیستند). در این میان، دست ها نقش مهمی دارند. بطوریکه اولین اقدام پلیس در مواجهه با هر کسی، کنترل و در صورت کوچکترین احساس خطر، از کار انداختن دستها به هر نحوی است که البته می تواند بسیار غیر انسانی باشد (خواباندن روی زمین، مشت زدن به گیجگاه و ...)

با وجود همه این مسائل، دیدن ماشین گشت پلیس برای همه بویژه کسی که ماشین ندارد و پیاده اینورآنور می رود، در همه ساعات شبانه-روز، روحیه بخش و نعمت بزرگی است.

noreply@blogger.com (saye) — Mon, 19 Feb 2007 17:03:00 +0000

از یک پسر ژاپنی رفیقمان پرسیدم: "از آمریکائی ها بخاطر قضیه بمباران اتمی ژاپن متنفر نیستی؟". گفت که از آمریکائی هائی که بطور مستقیم در آن قضیه دست داشتند متنفره، همانقدری که از ژاپنی هائی که باعث شدند آن بمبها استفاده شوند. ولی از همه آمریکائی ها متنفر نیست. هرچقدر رو مخش کار کردم که نفرتشو برانگیزم، دیدم یارو منطقش قوی تر از این حرفاست.

پسر ژاپنی می گفت که ژاپن در کل از پیشرفت چین زیاد دلخوشی نداره، ولی کاری از دستش برنمی یاد! فقط می تونه بجای چین، بره و در کشور های دیگر از جمله هند سرمایه گذاری کنه. ژاپن مشکلش با چین اینه که با هم مرز مشترک دارند و طبیعتن تقابل منافع و بقیه صحبتها.

به دوتا از رفیق های هندی گفتم "آینده هند در دستان شماست". یکی گفت:"ما ترجیح می دهیم که در آینده آمریکا مشارکت داسته باشیم!" گفتم "ولی مادر هند منتظره بازگشت بچه هاشه". گفت "مادر هند یه میلیارد بچه داره. نمی تونه به همه توجه کنه. به بچه های دیگش برسه هنر کرده"
اون یکی هندی یه گفت"مادر وطن شما چی؟ منتظره شماس؟"
گفتم "مادر وطن ما رو فعلن چنان ...دن که حالا حالا طول می کشه حالش سر جا بیاد"

noreply@blogger.com (saye) — Sun, 04 Feb 2007 01:54:00 +0000

مارتين لوتر کينگ مسلمان کجاست؟

نيويورک تايمز : - یکشنبه 15 بهمن 1385 [2007.02.04]

توماس فريدمن

نمي دانم کداميک ناراحت کننده تر است: کشتار وحشيانه فرقه اي توسط سنيان و شيعيان در عراق يا سکوت مرگبار جهان اسلام در برابر اين کشتارهاي جمعي. چطور کارتون هاي دانمارکي از پيامبر اسلام، اعتراض خشن گروهي را برمي انگيزد، اما خشونت آشکار مسلمانان عليه مسلمانان در عراق حتي در حد اخبار هواشناسي نيز عکس العملي در جهان اسلام برنمي انگيزد؟ مارتين لوتر کينگ مسلمان کجاست؟ پس "راهپيمايي ميليوني مسلمانان" چه شد تا شعار "نه شيعه، نه سني، ما فرزندان پيامبر هستيم" در آن سر داده شود.

من به طور منطقي درک ميکنم چرا وقتي مسلمانان آمريکائيان را در عراق مي کشند کسي اعتراض نمي کند. خيلي ها ما را اشغالگر مي دانند. اما نمي فهمم چرا قتل عام 70 دانشجوي دانشگاه بغداد توسط يک بمب گذار انتحاري سني در هفته گذشته، يا انفجار يک مسجد شيعيان در اولين روز ماه رمضان سال 2005 هيچ عکس العملي ايجاد نميکند. روزانه بيش از 100 نفر در عراق کشته مي شوند.

من اين پرسش را مطرح مي کنم، چون تنها جاي اميدواري براي عراق- اگر جايي براي اميدواري باقي مانده باشد- در استراتژي ضد شورشي آمريکائيان نيست. اين استراتژي ممکن است لازم باشد، اما بدون پيش گرفتن يک استراتژي ضد نابودگري از سوي مسلمانان در غيرقانوني شناختن کشتار مسلمانان توسط مسلمانان، نمي توان هيچ اميدي به ساختار سياسي شرافتمندانه در اين کشور داشت. اين بيماري تمام جامعه را گرفته، اما جامعه مسلمان خاموش است. جامعه مسلمان وقتي نوبت خودش ميشود به اخلاقيات توجه اي ندارد

اگر مسلمانان عرب فقط بر عليه توهين "اجانب" اعتراض ميکنند و سخني در باره آسيب هايي که بدست خودشان برخودشان وارد ميکنند به ميان نمي آورند، پس چگونه ميتوانند جامعه اي نوين يا مردمسالار را پايه ريزي کنند که موضوع اصلي آن احترام گذاشتن و حمايت از نداي اقليت و نظرات غيرمتعارف باشد؟ و اگر شيعيان و سني ها هرگز نتوانند بنابر قرارداد به اداره خود بپردازند- و همواره نيازمند مشت آهنين يک حاکم مطلق باشند- حکومت شرافتمندانه از ميان آنها رخت خواهد بست.

صداقت تکاندهنده شاعر سوري تبار مقيم پاريس، در مصاحبه 11 مارس 2006 با تلويزيون دبي، اخطاري است در مورد آنچه که در حال اتفاق است:

"هوش و ذکاوت يک عرب کمتراز ديگران در جهان نيست. اما او فقط خارج از جامعه خودش ميتواند پيشرفت کند. وقتي به اعراب نگاه ميکنم که با وجود تمام منابع و امکاناتشان، در قرن گذشته چه دستاوردي داشته اند، و آنرا با دستاورد ديگران مقايسه مي کنم، بايد بگويم اعراب در مسير انحطاط و نابودي حرکت مي کنند، زيرا هيچ حضور خلاقي در جهان ندارند... تعداد ما زياد است. ما مردمان انبوهي هستيم، اما مردماني در حال نابودي، زيرا خلاقيت خود را از دست داده ايم و توان تغيير اطرافمان را نداريم."

http://www.roozonline.com

noreply@blogger.com (saye) — Thu, 11 Jan 2007 05:59:00 +0000

آدم بعضی وقتها یه چیزهائی می خونه که باعث حسادت می شه. دیگران هم اتاق فکر دارند ما هم داریم:

نویسنده: دكتر نوشيروان كيهاني زاده

از سایت

http://www.iranianshistoryonthisday.com/farsi.asp?GM=10&GD=23

معمار سياست سختگيران آمريكا در چند دهه، و فروپاشي شوروي از درون

«پال نيتسهPaul H. Nitze» يكي از معماران سياست سختگيرانه آمريكا نسبت به شوروي و كشورهاي رقيب و غير دوست 19 اكتبر 2004 در 97 سالگي درگذشت. .

گفته شده است وي بود كه در نيمه قرن بيستم موضوع ايجاد «اطاق فكر» و «نشست مشترك كارشناسان و استادان» هر رشته را در جوار دفتر رئيس كشور و هر مدير ارشد ديگر را مطرح ساخت كه پذيرفته شده و اينك در برخي از كشورها مورد توجه است. پال گفته بود كه درباره اين اطاقها و نشست ها نبابد تبليغ شود، بايد تا حدي نامرئي باشند تا اعضايشان تحت نفوذ صاحبان منافع قرار نگيرند و تلقين نشوند.

نيتسه بود كه كارتر را مجبور به خروج از قرارداد سالت ـ 2 كرد. وي از ماجراي ورود نيروهاي شوروي به افغانستان استفاده كرد و به كارتر توصيه كرد كه آن را بهانه قرار دهد و از سالت 2 خارج شود. نيتسه عقيده داشت كه قراردادهايي نظير سالت باعث خواهند شد كه هزينه نظامي مسكو كاهش يابد و سران كرملين به مسائل داخلي و رفاه توجه كنند و نظام سوسياليستي شوروي تثبيت شود و در جهان الگو قرار گيرد. ريگن بيش از ساير سران آمريكا از نيتسه حرف شنوي داشت.

نيتسه از سال 1950 كار برنامه ريزي براي محاصره شوروي را آغاز كرده بود. توصيه او اين بود كه شوروي از درون بايد فرو بپاشد زيرا در صورت وقوع جنگ، جهان از ميان خواهد رفت و در يك جنگ اتمي چيزي باقي نخواهد ماند و سياست فروپاشي شوروي از درون كه طراح آن «نيتسه» بود در اواخر دهه 1980 به همان نتيجه اي رسيد كه او مراحل آن را در نظر گرفته بود. نيتسه در دهه 1970 پيش بيني كرده بود كه به مرور زمان از ميزان تعصب رهبران شوروي به كمونيسم كاسته خواسته خواهد شد و حاضر به قرباني كردن برخي از اصول آن در هر سازشي خواهند شد. لذا فعلا بايد كاري كرد كه از پرداختن به تامين رفاه مردم باز مانند و متوجه امورفرعي و وقت گير و بي نتيجه شوند.

noreply@blogger.com (saye) — Tue, 19 Dec 2006 15:50:00 +0000

گذشته خشن

A History of Violence ****1/2

خوشحالم. خوشحالم که دو تا از فیلمسازان پرمایه این روزها، دیوید لینچ و دیوید کراننبرگ، به چنان پختگی رسیده اند که آثاری مثل داستان ساده، جاده مالهالند و گذشته خشن را می سازند. بی تردید، هر دو در اوج هستند و فرصت مغتنمی است که از آثارشان لذت برد. بنظر من، دو تا دیوید ها، با این فیلمهایشان، آس هایشان را رو کرده اند و بی تردید به معبد کارگردانان بزرگ تاریخ سینما وارد شده اند. ولی دو مرد پرمایه دیگر، تیم برتون و جیم جارموش، هنوز شاهکارشان را نساخته اند.
این فیلم چیزی در مایه های شاهکار است. یعنی واقعن چیزی کم ندارد. داستان، نو نیست ولی روایت کراننبرگ، عجیب تاثیرگذار است. فیلم حسابی کوتاه شده و ریتم، همه جا ثابت است(برخلاف فیلم های لینچ). کراننبرگ، نمادگرائی، و بازتاب دادن اندیشه های فرویدی و یونگی را (که گاهی در کارهای قبلی اش نچسب جلوه می کرد) از سطح کار حذف کرده، و به نوعی داستان سرائی هیچکاکی ولی خیلی مدرن تر رسیده است.
فیلمهای eXistenZ و عنکبوت، به رغم اینکه حرفهای زیادی برای گفتن داشتند، ولی آثار شدیدن شخصی ای بودند که تماشایشان و تلاش برای ورود به دنیای فیلم، حوصله می خواست. اینجا، کراننبرگ بجای اینکه مجبور شود داستان ساده ای را بزور نمادگرائی و ریتم کند به فیلم اندیشمندانه ای تبدیل کند، داستان عمیقی را با روایت خطی ولی پرتاکیدش، به فیلم همه پسند ولی کماکان متفکرانه بدل کرده است.
نکته خوشحال کننده دیگر اینکه کراننبرگ سرانجام تصمیم گرفته نحوه فیلمسازی آماتور-وار خود را دگرگون کند و یک فیلم کاملن حرفه ای بسازد که صحنه های پرتحرک، مسخره بنظرنرسند و به تماشاگر احساس دیدن یک فیلم رده ب دست ندهد.
فیلم، سوال بسیار مهمی را مطرح می کند: گذشته مان را چه می کنیم؟ هرچقدر هم تلاش کنیم، قسمتی از گذشته مان در حال و آینده مان دخیل است و واقعن گریزی از آن نیست. گذشته ای که شاید نقش خودمان در آن، حتی از تاثیر دیگرانی کمتر بوده است. ولی به هر حال، گذشته مان است دیگر، یعنی قسمتی از وجود مان.

noreply@blogger.com (saye) — Sat, 16 Dec 2006 16:58:00 +0000

نمی دونم از علائمه پیریه یا آلزایمر؟ حالا بگم بلکه دلی شاد بشه!

راستش بچه تر که بودیم، میان بازیگران زن از اونائی که یه طوری معصوم بنظر میرسیدن، بیشتر خوشمون میامد و یه طورائی احساس ناموسی هم بهمون دست میداد که "بعله دیگه اینا جای خواهرای ماهستن و اینا" و مثلن صفا می کردیم که تو فلان فیلم آبجی حجابش خوب بوده و یا اینکه آبجی نیکول کیدمن خیلی به شوهرش وفاداره و ازدواجشون پایداره و اینا و خلاصه در عالم خود بودیم دیگه(جهل چیز بدیه، نه؟). تا یه چن تا فیلم سانسور نشده دیدم و متوجه شدم که مثل اینکه معیارهای زندگی خیلی فرق داره.

راستش من از بین بازیگران زن کنونی، از کیت بلانشت (الیزابت، بهشت) خوشم میاد، همونطور که مثل خیلی جوونهای دهه قبل از ژولیت بینوش هم خوشم میاد (همون قضیه معصومیت). اون روز پای اینترنت داشتم وبگردی می کردم که یهو گفتم بذار یه چن تا عکس های این هنرپیشه محبوبم رو نگاه کنم. حالا تصورشو بکنید، اونقدر سلولهای خاکستری وضعشون خرابه که گوینت پالترو رو به جای کیت بلانشت جستجو کردم! حالا منو بگو هی دارم عکسهای گوینت پالترو رو نگاه می کنم و پیش خودم می گم "وا...این چرا اینجوریه؟ ای وای این عکسش چقدر قیافش فرق کرده....واه واه، یعنی من از این بشر خوشم میاد؟....اهه چه جالب من نمی دونستم این تو هفت هم بازی کرده" و همینطوری داشتم نق می زدم تا رسیدم به عکس های فیلم شکسپیر الوات (که همزمان الیزابت بود و خیلی هم اون موقع ها بدم آمد ازش) که دوزاری شترق افتاد تو سرم که ای دل غافل یه ربع ساعته داری یکی دیگه رو دید میزنی و عرق شرم و الباقی...جالبیش اینه از وجدان دردی که گرفته بودم (بابت این اشتباه ناموسی) دیگه عکس های یارو اصل کاری رو هم نگشتم تا نگاه کنم.

نکته توضیح المسائلی: بعضی وقتها بچه ها چیزای بنظر غریبی رو تو رساله ها پیدا می کردن و مایه خنده و شوخی قرار می دادن. از جمله، احکامی درباب اشتباه گرفتن زوجه و از این چیزها! حالا بعد از این تجربه شخصی، بنظرم میرسه رساله باید هم عموم مردم (شامل مبتلایان به آلزایمر و پیری زودرس) رو در نظر بگیره.