نیمه تاریک ماه

2007-09-11T19:31:00.001-04:00

=============================
Effective Sep, 12, 2007, Virgin Mobile will cease service to and from Iran, North Korea, Sudan and Syria.

=============================

این متن پیغام کوتاهی بود که امروز از طرف شرکت خدمات دهنده تلفن همراهم دریافت کردم . ترجمه اش می شود

قابل اجرا از 12 سپتامبر 2007، شرکت ویرجین موبایل، سرویس به و از ایران، کره شمالی، سودان و سوریه را متوقف خواهد کرد

2007-08-20T17:57:00.000-04:00

2007-06-26T13:07:00.000-04:00

باورتون می شه، یه ایرانی طراح و تولید کننده این تی شرت با این طرح باشه؟؟؟ اونم یه به قول خودش حزب الهی و نوکر ولایت فقیه؟؟ کاش اون پائین یه جمله هم می نوشت: "تقدیم به خانواده های شهدا"

یکی از نشانه های حماقت، قاطی کردن درجه و مرتبه دشمنان و دوستانه. اینکه "دشمن دشمن من، دوست منه" اگه در نظام فکری کسی، اولویت اول رو اشغال کنه، همچین پیامدهائی دور از انتظار نیست. و اگر طرف نتونه میان دشمنان، درجه بندی درستی بکنه، نتیجه فاجعه آمیز خواهد بود. مثلن، آلمان نازی بعد از شروع جنگ با شوروی، از کشورهای با دمکراسی دعوت کرد در نبرد علیه کمونیزم به آلمان نازی بپیوندند. فکرشو بکنید، اگر کسی مغز خر خورده بود و این دعوت رو قبول می کرد، چی میشد؟؟؟

این تی شرت کار یک ایرانی یه با مشخصات زیر:

مقیم و (احتمالن شهروند) کانادا، به قول خودش از 20 سال پیش

موقع جنگ در بوشهر خدمت می کرده

الان اندیشه های ضد آمریکائی، ضد غربی، ضد لیبرالیستی، ضد دمکراسی، ضد اسرائیل، ضد اصلاح طلبی و ...داره، بهشون می نازه و تبلیغ می کنه.

نظریه پرداز "بخشیدن" بعضی جزایر خلیج فارس به عرب ها، برای جلب نظرشون

موافق تجلیل از صدام برای دلایلی (از جمله مبارزه با استکبار جهانی و آمریکا و حمایت از مبارزه فلسطین)

غیر مذهبی ولی طرفدار ولایت فقیه (یعنی چی؟؟ فکرشو بکنید اگر پایه مذهبی رو از ولایت فقیه بگیرن، چی می مانه؟؟ )

از سایت ایشان دیدار کنید و نظرات بسیار غریب اشان رو بخوانید و عبرت ببرید که "دشمنی احمقانه با چیزی، می تواند به چه نتایج غم انگیزی ختم شود"

تذکر: درمیان حرفای ایشان، نکات درستی هم طبیعتن هست. ولی نتیجه گیری ها......

2007-06-05T17:20:00.001-04:00

دارم فکر می کنم که چه کتابی بیشترین "تاثیر" را بر من گذاشته؟ اگه خیلی عقب برم، می رسم به 11 سالگیم و "سفرنامه گالیور". بعد داستایوفسکی میاد با "برادران کارامازوف" و همینگوی با "وداع با اسلحه". با "همسایه ها"ی احمد محموده که حس های ناشناخته به سراغم میان. می گذره تا سالهای آخر دبیرستان که استاندال با "سرخ و سیاه" میخکوبم کرد. شاهکاری که در عین حال شدیدن غیرواقعی، تصنعی و عجیب-غریبه با ضعف های بیشمار. بعد، دمدمای دیپلم گرفتن و کنکور، روبر مرل میاد با "مادراپور". بزرگتر که می شم، رمان خوانی کمتر و کمتر می شه. بوف کور و سارتر و کامو هم از کنارم رد می شن ولی دیگه اونقدر بچه نیستم تا گول بخورم. با تلاشی درخور کوه کنی، از ایران خارج می شم. تا می رسم به آق فریدون و سه تا پسراش. زنش دستشو بالا میاره و چهارتا انگشتشو نشون می ده که یعنی چهار تا پسر داشت. و من گریه می کنم و گریه و گریه. اونقدر اشک می ریزم تا بالشم خیس بشه. به حال خودم، و مادر که رفته جنازه پسرش رو تحویل بگیره. یکی از گلوله ها خورده به رانش. لابد یکی از بچه های جوخه اعدام، دلش نخواسته بزنه تو قلبش. شاید هم صبح پیش پاش موش مرده دیده و اون روزو خواسته آدم نکشه.

می تونم بگم که "مادراپور" و "فریدون سه پر داشت" دو تا رمانی هستند که فکر می کنم بیشترین تاثیر را بر من داشته اند.

از اولی یادگرفتم که خداباوری هیچ تناقضی با پوچی دنیا نداره که بلکه کلاسش هم بیشتره که ضمن باور داشتن به خالق و آفریننده (که آفرینشش در جریانه و آغاز و پایانی نداره) به پوچی این نمایش بی مزه هم باور داشت و جالب تر اینکه ضمن داشتن این عقاید متضاد، با خنده و شادی الکی و مصنوعی در بازی هم شرکت فعالانه کرد و از همه هم بیشتر تلاش کرد تا سر مسابقه ای که هیچ جایزه ای نداره، برنده شد!!!

ولی دومی. اولی کله پام کرد و دومی سرعقلم آورد. ممنون آقای عباس معروفی. ممنون که با این داستانت کلی از جوان های خواننده رو از خطرات درگیر شدن در بازیهای سیاسی آگاهانیدی. ممنون که بطور عینی نشون دادی هیچ چی با ارزش جان و زندگی یک انسان برابری نداره. ممنون که شیرفهمم کردی، فقط به زندگی خودم و خانوادم فکر کنم و اگه می خوام چیزی رو تغییر بدم، این زندگی خودم و خانوادم باشه و نه جامعه و مردم دوروبرم.

2007-06-04T12:14:00.000-04:00

چند روز پیش در یک برنامه رادیوئی چند نفر از بروبچه های طرفدار حزب جمهوریخواه (یا به اصطلاح خودمون و خودشون محافظه کار) داشتن در مورد کاردرستی داوطلبان حزبشان برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا صحبت می کردند. به اینجا رسیدند که همه 9-10 نفر حزب جمهوریخواه که خیلی به ارزش های سنتی-مسیحی و خانواده پایبندند، همسرانشان را طلاق داده اند در حالیکه 8-9 نفر حزب دمکرات که طرفدار بی بندو باری و همجنس گرائی و لیبرالیسم هستند، هیچکدام از همسرشان جدا نشده اند (تابلوترینشان هیلاری کلینتون باشه که با وجود اون گندکاری، باز از بیل جدا نشد).
اینو که گفتن، یه سکوتی شد و خلاصه یکیشون که خودشو بخاطر حزبش و طرفداری حمله به عراق جر داده بود، فقط تونست بگه "It’s a shame" یعنی که واقعن خجالت آوره.
البته 9 نفر سیاستمدار کاندیدای نامزدی ریاست جمهوری دو تا حزب رو نمی شه جامعه آماری محسوب کرد. فقط میشه به این آمار به چشم واقعیتی طعنه آمیز نگاه کرد که فرق بین شعار و عمل چقدر می تونه زیاد باشه. مثل هر جای دنیا، اینجا هم سیاستمدارها مجبورند برای جلب بخشی از آرا، با دروغ و شعار هم که شده حمایت اون رای دهندگان رو جلب کنند.
بماند که حزب دمکرات آمریکا، یکی از محافظه کارترین و گندترین احزاب شبه-لیبرال دنیاست که البته در جامعه مذهب-زده آمریکا قابل انتظاره. جامعه ای که هنوز "لیبرال" یه فحش اساسی حساب می شه (مثل ایران خودمون) و هنوز هر کی می خواد تقصیر چیزی رو گردن کسی بندازه، می گه "اگه این لیبرال های کثافت و هرزه ...." در جامعه ای که هنوز شرابخوری و خیلی کارهای دیگه در خیابان قدغنه. و مردم عادی و دهاتی هنوز از لیبرالیست ها بخاطر کاراشون در جنبش های صلح طلبی دهه 60-70 متنفرند.

2007-05-20T13:52:00.000-04:00

منبع روز. مطلبی از "محمد قائد" در باب اعتراض آبدوغ خیاری به فیلم 300

مدام به رخ‌كشيدن شجره‌نامه واقعي يا فرضي خويش يعني ربط ما به نياكان‌مان بديهي نيست، و يعني ديگران كاملاً متقاعد نشده‌اند پدران ما آدمهاي فوق‌العاده مهمي بودند. افتخار يعني آدم از جايگاه اجدادي‌اش بالاتر رفته باشد يا توانسته باشد دست‌كم در همان سطح بماند.

دو نظام سياسي متمركز پارس و دولتشهرهاي خودمختار يونان اساساً متفاوت از يكديگر بودند. اولي مبتني بر حكومت مطلقه موروثي بود و در دومي حدي از دخالت شهروندان آزاد و مذكر رعايت مي‌شد - گرچه نه در همه جا به يك اندازه. آنچه مكتب سياسي يونان خوانده مي‌شود عمدتاً مربوط به قشري از مردم آتن بود. مشرب سياسي اسپارت بيشتر شبيه پارس بود تا آتن، و ميان آتن و اسپارت هم جنگها در مي‌گرفت. در ميانه طيف، دولتشهرهايي اصول فكري آتن را در كوزه (يا درب كوزه) مي‌گذاشتند و حاضر بودند تن به سلطه پارس بدهند، اگر كمتر ماليات بگيرد. سپاه پارس همواره شامل نفراتي يوناني هم بود.

براي حفظ انسجام امپراتوري چهل‌تكه پارس و تداوم سروري اقليت آريايي بر آن، جباريتِ پادگاني و جنگهايي مداوم همراه با غارت و غنايم ضرورت داشت. اصل مالكيت فردي هيچ‌گاه واقعاً رعايت نمي‌شد. اصالت با گرز و شمشير بود. "گردنكشان را به جاي خود نشاند" كه ترجيع‌بند كتابهاي تاريخ در ايران است در واقع يعني استقلال‌طلباني زيربارنرو، كه اسمشان كمتر در تاريخ آمده، تن به استيلاي مهاجمان تاريخساز نمي‌دادند. چنين متجاسراني را شكست مي‌دادند، به اسارت مي‌گرفتند، به فجيع‌ترين وضعي در برابر همه مي‌كشتند يا شقه مي‌كردند و پوست مي‌كندند و مي‌گذاشتند مدتها بالاي دار بمانند تا درس عبرت شود.

تلويزيون ايران چند صحنه از فيلم را، همراه با مقداري رجز عليه سازندگان آن و امپرياليسم و پنتاگون و جرج بوش و غيره، پخش كرد. حرف بامزه اين بود كه ايرانيها عرب نيستند و قيافه‌هايي شبيه بازيگران فيلم در ايران وجود ندارد. از رسوخ صهيونيسم در دربار هخامنشيان حرفي نرفت، گرچه اشاره‌اي گذرا به نفوذ زنان در خشايارشا بايد رساننده همان ترجيع‌بند باشد.

اما به اين نكته مطلقاً اشاره نشد كه سپاه پارس پس از درهم شكستن مقاومت اسپارتي‌ها در معبر ترموپيل، شهر آتن را كه ساكنانش گريخته بودند به آتش كشيد - به تلافي اقدام يونانيان كه پيشتر شهر سارد (در نزديكي شهر ازمير، تركيه امروزي) را سوزانده بودند.

ايرانيهايي كه از توضيح تاريخ و جغرافياي كشورشان به آدمهاي ناوارد خسته شده‌اند از اين پس مي‌توانند به اشاره‌اي اكتفا كنند: ما بچه‌هاي همان‌هاييم كه پدرجد اسكندر را لت‌وپار كردند. بدنامي، دست‌كم در آمريكا، بر گمنامي ترجيح دارد و اگر عايدات داشته باشد آدم را به‌نوعي تحويل مي‌گيرند.

عزت نفس سبب مي‌شود ديگران شأن بالاتري براي فرد قائل شوند و جايگاه او بتدريج ترقي كند. اما واقعيت همواره تصويري صرفاً دلبخواهي نيست تا بتوان آن را به ميل خود تنطيم كرد. نزد آن بخش از افكار عمومي دنيا كه اسم اين كشور به گوشش خورده، ايران كشوري است درجه سه كه اصرار دارد به هر ترتيبي شده درجه دو به نظر برسد. ادعاهاي دور و دراز ايرانيها درباره نقطه‌ پرگار تمدن‌ بودن، ديگران را فقط به خنده مي‌اندازد.

ايرانيهاي مهاجر به بچه‌هايشان مي‌گويند ملت آنها در هوش و زيبايي و بسياري صفات ديگر حرف ندارد. بعد نوجوان به تلويزيون نگاه مي‌‌كند، ‌نئاندرتال مي‌بيند؛‌ سينما مي‌رود، نئاندرتال مي‌بيند؛ و در روزنامه مي‌خواند وقتي يك خانم خوشگل ويولن مي‌زند حتي عربها مثل بچه آدم مي‌نشينند گوش مي‌كنند اما حاج آقاي ايراني به محض پاگذاشتن به ضيافتي براي چشم و گوش، مريض مي‌شود و بايد برود در را روي خودش ببندد. ايرانيهاي مقيم جوامع ديگر البته در موقعيتي دشوار قرار مي‌گيرند، بخصوص پدرومادراني كه اصرار دارند فرزندانشان زبان فارسي بياموزند و با عنعنات ملي آشنا شوند.

قضيه فيلم و حيثيت آباء و اجدادي چنان توجهات را به خود مشغول كرده كه حتي انجمنهاي اسلامي دانشجويان ايراني در اروپا در اين باره اعلاميه مي‌دهند اما از موضوعي حياتي و كاملاً مربوط به خودشان غافل مي‌مانند: ژورنالهاي آكادميك آمريكا - و به تبع آن، دنيا - مقالات علمي‌ ايرانيها را چاپ نمي‌كنند و مي‌گويند لابه‌لاي اين طالبان علم يك مشت سارقان علم و عوامل اطلاعاتي هم جا سازي شده‌اند. توپخانه تبليغاتي‌شان ياغيان را مي‌كوبد؛ چهارتا تركش هم در كله خشايارشا مي‌خورد.

از جمله نكاتي كه جا دارد مورد توجه قرار گيرد: مقدونيان سرانجام پارس را گرفتند و بيش از دويست و شصت سال بر آن حكم راندند ـ‌ نه با اصول دموكراسي آتني، بلكه بيشتر با استبداد ايراني كه هم جانشينان اسكندر مي‌پسنديدند و هم با خلق‌وخوي ملت مغلوب سازگار بود. اسكندر، از جمله، چنان از تجمل دربار ايران و عادت رعايا به ‌سجده در برابر شاهان خوشش آمد كه اعلام كرد شخصاً‌ پسر خداست تا جماعت پيش پايش به خاك بيفتند. گرچه شاگرد ارسطو بود، گندترين جنبه فرهنگ مشرق‌زمين را فوراً ياد گرفت و به سليقه عوام متمايل شد. مردم چماق‌ستاي اين اطراف هم از ميان آن همه ادبيات و تئاتر و فكر عالي، عاشق نازل‌ترين بخش فرهنگ يونان، يعني عرفان و رازبازي، شدند و هيچ‌گاه بويي از دموكراسي آتـني به مشامشان نخورد.

2007-05-09T19:10:00.000-04:00

Z برای ما همه چیز بود. همه چیز. از آزادی گرفته تا خود خود آزادی. مبارزه با استعمار و امپریالیسم و استبداد نوکر آن. نمادی که فکر می کردیم در انقلابمان محقق شده است. عاشقانه می پرستیدیمش. موسیقی اش را حتی بیشتر. موسیقی که طعم خیزش می داد و جزو معدود نوارهائی بود که در خانه همه پیدا می شد، از اطلاعاتی گرفته تا نخودی ها. وقتی سرهنگ ها را، ژان لوئی ترنتینیان (جوانک دادستان) به بازجوئی می کشید، "شما متهم به قتل هستید"، خودمان را جای او می پنداشتیم که پوز نوکران آمریکا را به خاک می مالیم. و آن صحنه بی نظیر ابتدای فیلم، سخنران عوضی ای که برای گروه فشار در مورد لزوم سمپاشی آفت های کشاورزی صحبت می کند و اینکه بعضی آدم ها مثل آفت هستند و باید جلویشان را گرفت تا ذهن مردم را تخریب نکنند.

و بهت ما برای آن صحنه پایانی که مبارزه شکست خورد، آزادیخواهان و دادستان به زندان محکوم شدند، و لیست چیزهای ممنوع شده بدست حکومت نظامی: اتحادیه های کارگری، اعتصابات، ژان پل سارتر، مارک تواین، تولستوی، چخوف، بکت، و حرف Z که می گفت "او هنوز زنده است".

گذشت و گذشت تا فهمیدیم که گول خورده بودیم! نگو در خود آمریکا از این فیلم تقدیر شده و نامزد اسکار بهترین فیلم شده و اسکار بهترین فیلم خارجی هم بهش داده اند*. کرک و پرمان ریخت! فهمیدیم آزادی خواهی هم از آمریکا می گذرد نه از چه و کاسترو و مائو. فهمیدیم طرفداری سارتر از انقلاب فرهنگی مائو، حالش به اینه که از یک کافه پاریسی انجام بشه. فهمیدیم مبارزه با امپریالیسم دکانی است برای گروهی دیگر برای به استثمار کشیدن ملتهای گیج و گول. فهمیدیم فرق با چنگال خوردن و با ملاقه سر کشیدن را. و فهمیدیم در قیاس با شکنجه ای که چپ ها بر مردم تحمیل کردن، کاپیتالیسم از مادر هم مهربان تره.

الان همه چیز عوض شده. وقتی برای پیداکردن لینک داونلودی، Z را جستجو می کنم، بیشتر پیغام "too short" می گیرم. چه با معنا!

این هم لینک داونلود موسیقی متن فیلم برای بچزی که می خوان اندکی خاطرات انقلابیگری و مبارزه رو زنده کنن.

* جالب اینکه در تاریخ اسکار فقط 3 فیلم، هم نامزد بهترین فیلم و هم بهترین فیلم خارجی شده اند: Z، زندگی زیباست، و ببرغران-اژدهای پنهان

2007-04-16T17:07:00.000-04:00

همین الان این هم اتاقی آمریکائی با چشمان پر بهم گفت که سایت نیو یورک تایمز رو نگاه کنم. منم گفتم خدا یا یه دفعه خبر حمله رو نزده باشن.

خبر ولی بقدر کافی تاسف بار بود. بزرگترین کشتار دانشجویان در یک دانشگاه در تاریخ آمریکا. قتل عام 31 نفر در محوطه دانشگاه ویرجینیاتک و دانشکده مهندسی. فعلن که چیزی در مورد علت و این طور جزئیات منتشر نشده ولی ظاهرن یک دانشجو با موبایل از تیراندازی فیلم برداری کرده که فعلن نرفته رو یوتیوب.
قاتل که دو تا اسلحه کمری 9 میلی متری داشته، بعد از چند دقیقه کشت و کشتار، خودش رو کشته. فقط امیدوارم طرف خارجی نبوده باشه.

* بچه هائی که وقتی صحبت دانشگاه های آمریکا میشه، قند تو دلشون آب میشه، این براشون می تونه نمونه عینی از وضعیت این مملکت باشه. این کشتار، اولین نبوده و آخرین هم نیست. تا وقتی مردم ساده دل اینجا تکلیف خودشون رو با قانون عهد بوق "آزادی مطلق داشتن و حمل هر نوع اسلحه" مشخص نکنن، وضعیت همینه که هست. این پسر هم اتاقیم می گه، این قاون که در قانون اساسی خیلی از ایالت هاس، ماله 200 سال قبله که پر کردن یک اسلحه 20 دقیقه طول می کشید. ولی مردم هنوزهم نمی تونن ازش دل بکنن در حالیکه واقعن دلیلی نداره یک دانشجوی ساکن در خوابگاه، چند تا هفت تیر و اسلحه کمری داشته باشه.

2007-03-30T16:21:00.000-04:00

یک ویدئوی باحال از مناظره دو شخصیت عرب درباره "شهید" صدام!

این نفر دست راستی خیلی باحاله. میگه "با اینکه سرورما شهید صدام، حتی برادر منو اعدام کرده، ولی نمی دونی چقدر شجاعانه اونو اعدام کرد ."
من نمی دونم مگه اعدام کردن هم شجاعانه و غیر-شجاعانه داره؟ درضمن بالاخره نفهمیدیم اعراب دوست و برادر ما هستند یا چی! چرا صفت ایرانی در فرهنگ اونا یک فحش خیلی بد حساب میشه؟ از 1400 سال پیش که این اعراب هستند که بر ایران سروری کرده اند. چرا اینقدر از ما نوکران بی جیره مواجب بدشان میاید! چرا؟

2007-03-27T20:16:00.000-04:00

اسکندر (Alexander) ***
همیشه، جهانگیران و فاتحان، بنظرم نتیجه یک اشتباه ژنتیکی بوده اند و ناشایست برای هر احترامی. کسانی که گروه زیادی از مردم را علاف کرده اند، باعث مرگ و بدبختی مردم خود و دیگران شده اند، آخرش هم مرده اند و فتوحات هم، دربیشتر موارد، به صاحبان قبلی برگشته است و ...
در برابر، اگر دقت کنیم، جهانگشایان واقعی، برخی ملت ها بوده اند نه تک چهره های دیوانه ای مثل اسکندر، چنگیز و تیمور. جهانگشای واقعی ملت انگلیس است که یک امپراطوری بوجود آورد که هنوز هم از این سو تا آن سوی دنیا، پرچمش در کنار پرچم n تا کشور درفراز است و هنوز هم مهاجران جدید (مثلن به کانادا)، هنگام شهروند شدن، سوگند می خورند که جان نثارملکه انگلستان باشند! وگرنه از ناپلئون و امثالش چه برای ملت هاشان به جامانده است؟

در مورد فیلم اما، اول اینکه انتخاب کالین فارل (که حتی موطلائی واقعی هم نیست با آن قیافه کتک خورده و ضعیف و ابروهای نامتقارن) به نقش اسکندر، یکی از بامزه ترین شوخی هائی بود که میشد با اسکندر فاتح کرد. نتیجه اینکه، اسکندر این فیلم، یک آدم معمولی با نکات منفی و مثبت است که این برای تماشاگر غربی سنگین است که اسکندر را اولین بزرگمرد برآمده از تمدن غرب می داند و نتیجه شکست عجیب فیلم در نمایش آمریکا و اروپا است. تماشاگر غربی دوست داشت براد پیت یا لئو دوکاپریو را در نقش اسکندر ببیند. همانطور که ماهم از یک خشایار عجیب-غریب برمی آشوبیم.
انتخاب یک بازیگر زن سیاهپوست به نقش رکسانای افغان تبار، اما احتمالن از روی ناآگاهی و کمک به تماشاگر ناآگاه غربی است که می پندارد هرکه ازما نیست لابد باید تیره پوست باشد. (رکسانا ایرانی نبود و بنابرتاریخ، در کشتن زن دیگر اسکندر، دختر داریوش سوم، دست داشت و خود چند سال بعد همراه با پسرش از اسکندر بقتل رسید.)
در مجموع، اسکندر اولیور استون، چند سروگردن بالاتر از متوسط هائی مثل گلادیاتور و تروآ و آشغال هائی مثل 300 است.

2007-03-23T16:16:00.000-04:00

خانم اعظم علی در این مصاحبه اش با بی بی سی، حرفای جالبی زده. از آن جمله که این فیلم فانتزی (اینجا یعنی مسخره، آبدوغ خیاری، ته خالی بندی، خالتور، برای بچه ها) است و چرا ایرانی ها اینقدر جدی می گیرندش!؟ جای تعجب داره که مگه قرار بوده چیز جدی را جدی بگیریم؟ پس چطور ایرانی بودنمان را ثابت کنیم؟ البته بنظرم اعظم خانم یه ذره اینجا خواسته 2در کنه که واقعن نباید در این فیلم مشارکت می کرد.

نکته دیگری هم که گفتن، اینه که 10 ساله داره اونجا کار می کنه و زحمت می کشه، هیچکی نگفته دستت درد نکنه که به تعالی یه فرهنگ ایرانی کمک می کنی، ولی حالا، اونچه که فراوان دریافت می کنه، ایمیل های فحش و ناسزا از هموطنان غیوره! البته بازم چیزی که گفته نکته آشکاری یه و نشان می ده که ایشان خودشان هم از این بی کلگی ملت، احساساتی شدن و این حرف های بدیهی را به زبان آورده اند. این که دیگه رکن اساسی فرهنگ ایرانی یه که تا داری کار خوب انجام می دی کسی کارت نداره، همین که یه ذره اوضاع خیط شد، همه می ریزن سرت.

البته واقعن خیلی ناجوره که بخاطر قضیه این فیلم، یکی پاشه ایمیل فحش بفرسته به یک خواننده زن که کارش هم درسته، در واقع یکی از اینترنشنال ترین هنرمندان ایرانی یه که فارسی هم بلده (نه مثل داریوش خنجی، فیلمبردار هفت، که هی زور می زدیم بگیم ایرانیه در حالیکه اصلن فارسی هم نمی تونست حرف بزنه). بعلاوه، مخاطبان آثارش هم در درجه اول خارجی ها هستند. یعنی این خانم دِینی به جامعه ایرانی نداره که حالا بخواهیم ازش بازخواست کنیم. مثلن اگه یک خواننده لس آنجلسی این کارو می کرد، می شد انتظار داشت که تا چند سال بایکوت بشه و کسی کنسرت هاش نره، یا حتی بدتر بهش گوجه فرنگی پرت بشه. ولی این خانم که اصلن جدا از جریان "هنرمندان ایرانی در تبعید" است، چرا باز آدم هایی از روی عصبانیت، این رفتار طلبکارانه را در مورد ایشان نشان می دهند؟ البته فرستادن پیغام نارضایتی بسیار هم عمل بجائی است و نشان میدهد که ایشان چقدر در این انتخاب اشتباه کرده اند، ولی دیگه ایمیل فحش فرستادن خیلی ضایعه.

من دراینجا فقط از طرف خودم (و احتمالن از طرف اهل بیت) از این همه بازخورد بی ادبانه جامعه غیورمردان و شیرزنان (یا همون لات لوت های جوادیه و حومه مقیم خارج) از ایشان معذرت خواهی می کنم. درهرحال، این قصه در کوتاه مدت برایشان ناجوره، ولی باعث افزایش معروفیتشان می شود که در بلندمدت به نفعشان خواهد بود. مثلن من خودم ایشان را نمی شناختم ولی حالا، اگه بخوام به یک خارجی هدیه کریسمس بدم، شاید یکی از گزینه هام سی دی ایشون باشه. چون سی دی شجریان یا علیزاده و افتخ رو که نمی تونم بدم.
می توانید یک سری هم به سایتشون بزنید و از یه موسیقی یه واقعن زیبا و اثیری لذت ببرید.

2007-03-17T14:51:00.000-04:00

هر دم از این باغ بری می رسد
در مورد این فیلم لعنتی 300، خودکم بینی تا جائی رسیده است که یک نفر در بخش پیغام های IMDB این طوری خود را بروز داده است:

Hollywood is Iranians enemy

Iranian people never invade any country in whole of its history, they just defense their country, but I think Hollywood is the greatest Garbler in the world, and when I see this LIE is Top 250: #157 !!! i understood Hollywood is very successful in its job!!!

تیتر: هالیوود دشمن ایرانیان است.

"مردم ایران در طول تاریخش هیچگاه به هیچ کشوری حمله نکرده اند، و فقط از کشور خود دفاع کرده اند، اما من فکر می کنم هالیوود بزرگترین تحریف کننده در جهان است، و وقتی این "دروغ" را در رده 157 فیلم های محبوب دنیا می بینم، فهمیدم که هالیوود در کارش بسیار موفق بوده است."

نکاتی که خوانندگان هاج و واج از این همه حساسیت نابخردانه مطرح کرده اند:
* اگر ایرانیان هالیوود را بعنوان دشمن می بینند، احتمالن احمق تر (dumber) از آنچه که بنظر می رسند، هستند!
* پسر جان از خواب بیدار شو! اجدادت به 15 کشور حمله کرده اند.
* اسپارت و یونانیها در فیلم دارند از خودشان دفاع می کنند.
* اگر ایرانی ها با این فیلم مزخرف آشفته شده اند، پس به یک گروه درمانی نیاز دارند.
* کسی که این نظر را داده، لابد یکی یه شبیه "برات"!!
* این جنگ ها مال 2500 سال پیشه. از آن زمان ایران و یونان توسعه پیدا کرده اند (developed)
* [این خیلی ضایع است] با توجه به واکنش های ایرانی ها به این فیلم، من فکر نمی کنم کلمه های "ایران" و "توسعه یافته" را بشه در یک جمله کنار هم گذاشت...مثل اینکه اونا واقعن فکر می کنن بقیه دنیا می پندارند این فیلم واقعی است. شاید مردم ایران واقعن خنگ باشن (lobster people) ...چقدر مسخره اس...آیا واقعن ایرانی ها فکر می کنن مردم دنیا بهشون به چشم هیولا نگاه می کنن و به تاریخشون اهانت شده. چقدر کوته فکر و ضعیف هستند (How feeble minded are they) ...

دیگه بسه، گریه ام گرفت. یه چند تا نکته دیگه:
* اینکه ایران کنونی بخشی از امپراطوری هخامنشی بوده است، نه امپراطوری هخامنشی بخشی از ایران کنونی.
* ایران کنونی در تاریخ نوین خود (بعد از نادر شاه که به هند حمله کرد) به هیچ کشوری حمله نکرده است، چون شاهانش یا مشغول انتخاب همسر و کامل کردن حرمسرا بوده اند، یا سر منقل مشغول چرت زدن.
* تا قبل از انحطاط کنونی که از زمان قاجار شروع شد، ایران یا ایرانیان هم مثل همه، به کشور های همسایه حمله کرده اند، همین جناب خشی هم به یونان نرفته بود برای دفاع از خود یا برای زیارت معبد آکروپولیس. منتها حرص ما از این است که پدرسوخته چرا شکست خورد!

2007-03-13T14:15:00.001-04:00

بی بی سی، یک صفحه نظر خواهی در مورد فیلم 300 براه انداخته که کلکسیونی از نظرات مختلف است. از ایرانی های خارج از کشوری که دارن خودشونو بابت این توهین "جر" می دن تا ایرانی های داخل کشوری که هاج واج دارن نگاه می کنن به این وطن پرستان فراری از وطن که حتی حاضر نیستن اسم بازگشت را هم بشنوند. این وسط یه چند تا نظر بود که دوباره خواندنی یه

ناصر از بروکسل: از نظر ایرانیها مرگ خوب است ولی برای همسایه همیشه خود را از دیگران بهتر، داناتر و با فرهنگتر میدانند به همه توهین میکنند، دیگران را مسخره میکنند و برای آنها زشت ترین و توهین آمیزترین جوکها را میسازند و تعریف میکنند، وقتی نوبت به خوشان میرسد فریادشان گوش فلک را کر میکند و اسم این کار خودشان را اتحاد یا همبستگی و یا بسیج مینامند

موسی از ایران: با شنیدن خبرهای مربوط به این فیلم، یاد زبانزد معروف «از ماست که بر ماست» افتادم. در این آشفته بازار آبگیری سد سیوند، نابودی تدریجی تخت جمشید، گذشتن دکل برق فشار قوی از آرامگاه فردوسی بزرگ، برج سازی پیرامون نقش جهان و ... واکنش فزون از اندازه به این فیلم بسیار شگفت انگیز است. این فیلم مدتی در اذهان عمومی باقی می ماند و به زودی محو می شود؛

فرهادی از تهران: فراموش نکنیم فیلمسازان ما عراقی ها را چگونه تصویر می کردند و چگونه یک بچه بسیجی روبروی یک سپاه عراقی که تمام نفرات ان با چهره های بسیار کریهی تصویر شده بودند قرار می گرفت.

منوچهر از ونکوور: جالب اینجاست که همه ما ناراحتیم از این موضوع ولی نفر اول داخل صف سینما می ایستیم و با خرید بلیط حمایت می کنیم که اقای زاک بیشتر از این فیلم ها بسازد، از جلوی یک سینما رد می شدم شاید بگم ۵۰ درصد ایرانی بودن.

علیرضا از آریزونا: کارگردان و نویسندگان این فیلم مسخره هیچ گونه اطلاعی در مورد تاریخ ایران باستان ندشتند آنها با اتفاقات امروزه سعی در از بین بردن وجهه ایرانیان در دنیا را دارن. به نظر من دولت ایران باید یک شکایت سنگین از این ها بکند.

محمد عمر از نیویورک: این فیلم کوششی است برای مسخ تاریخ و توجییه سیاست های فعلی غرب در قبال ایران. دروغ و کذب چنان در همه ابعاد این فلم مشهود است که نمیتوان آن را انکار کرد. مطابق به کتب هرودت و سایر منابع تاریخی، هنگام حمله ارتش ایران به اروپا و یونان عده کثیری از یونانیان قشون ایران را همراهی میکردند و حتی در کمپ اسپارتی ها در ترموپیل سربازان شهر تب، یکی از شهرهای معتبر یونان باستان، تا آخر طرفدار ایران باقیمانده و توسط خود یونانیان قتل عام شدند. اگر به جنگ های ایران و یونان میان سالهای ۴۹۰ الی ۳۸۷ ق م نظر افکنیم، این ایرانیان بودند که با تحمیل معاهده آنتال سیداس بر اسپارت در سال ۳۸۷ ق م پیروز شدند، نه اسپارتی ها. خلاصه باید توسط دادگاه بین المللی علیه این فیلم اعلام جرم شود.

حسن از اردبیل: من میخوام به آقای پندار یوسفی عرض کنم که اگه اینقدر غیرتی هستی و به فکر ایران چرا در مورد مسایل مهمتری که در داخل ایران اتفاق می افتد طومار درست نمیکنی؟

علی از مونیخ: عجب از دست این آمریکایها دارن کاری میکنن که ما ها هم حرفهای احمدی نژاد را قبول کنیم حالا که از دست این رژیم ناراحتن گیردادن به تاریخ وفرهنگ ما ایرانیها، حالا خوبه ما هم بگیم به قول امام آمریکا شیطان بزرگه.

اردوان از نیوجرسی: مشکل ما ایرانیان این است که بجای حال در تاریخ گذشته زندگی می کنیم. با ساختن این قبیل فیلم ها نه خشایار شاه هیولا میشود و نه یونانی ها (یا هر ملت دیگری) ارزش کسب میکنند. مهم این است که ما ایرانیان در حال حاضر چگونه آینده خود را رقم می زنیم. واقعا آشفته شدن راجع به همچنین فیلم پوچی مایه تاسف است.

2007-03-11T14:09:00.000-04:00

در کل خیلی آدمای باحال و بامزه ای هستیم. ادعا می کنیم که زبانمان خیلی "خف" تشریف دارد، در حالیکه سرتاپایش عربی است. تصور کنید دارم سایب بی بی سی فارسی را می خوانم، یک آمریکائی میاد و میگه "این چه زبانی یه؟"
- "زبان [شیرین] فارسی"
- "اینکه الفبای عربی یه"
چی بگم؟ می خوام خفش کنم. می گم "آره...ولی همه چیش فرق داره. فقط الفبامون یکی یه"
می گه "یه ایرانی می شناختم که اسمش شدجا بود". بهش می گم که لابد منظورش "شجاع" است. می گه "این اسم فارسی یه؟"
چی بگم؟ این بار عرق سردی بر تنم می شینه. می گم "نه. این اسم عربی یه. خیلی از کلمات عربی وارد زبان فارسی شده اند". می گه "اسم و فامیل خودت چی؟" دیگه می خوام فکشو بیارم پایین. می گم که اونا هم عربی ین. می گه "پس درست میگن که در واقع فارسی یک شاخه از عربی یه" و می ره و من هنوز می خوام روشنش کنم و توضیح بدم که "نه...فقط الفباش و نصف لغت هاش عربی یه، گرامر و بقیه چیزاش [کدوم بقیه؟] فارسی ین"

نتیجه گیری ها:

1- بیخود نیست که عربها، فارسی را لهجه سی و چندم زبان عربی حساب می کنند.

2- بیخود نیست که بچه ها برای "حفاظت" از "میراث" خشایار دارند "امضا" "جمع" می کنند.

3- فکر کنم قضیه را زیادی جدی گرفته ام. مطلب مربوط به جمع آوری امضا علیه فیلم 300 را هم بر می دارم که به کسی برنخورد. بالاخره هر کسی حق دارد برای هر چیزی امضا جمع کند، آزادی است دیگر! من هم یه کم مخم تاب دارد و متوجه نبودم که قیافه خشایار و سربازان از همه نژاد قشون هخامنشی از وضعیت کنونی کشور خیلی مهمتر است. یادم هم رفته بود که بم و بشاگرد و بلوچستان جزو ایران نیستند، بلکه قلب ایران در دبی و تورنتو و لس آنجلس می تپد. پاسارگاد هم زیر آب برود یا نرود، زیاد مهم نیست. مهم آبروی ما ایرانیان خارج نشین، این دم عیدی، پیش دوست و غریبه های خارجکی است که پز 2500 سال تمدن از خود "در وَ کنیم".

4- برای اینکه متفاوت بودن خودم را نشان ندهم، لینک "اعتراض نامه" را هم اینجا می گذارم بلکه ثواب شود و 2-3 نفری را هم به راه راست هدایت کنم. لطفن تشریف ببرید و در دفاع از ناموس خشایار امضا بفرمایید. گور بابای بشاگرد، خشایار رو بچسب.

2007-03-10T15:22:00.000-05:00

همانطوری که شاید بدانید، ال گور، بخاطر فیلم مستندش در مورد محیط زیست و گرمایش زمین، جایزه اسکار هم گرفت و در مراسم اسکار هم بسیار متین آمد و چند کلمه حرف حسابی زد در مورد محیط زیست و وضع خرابش در دنیا و البته آمریکا.

وقتی ال گور را برابر جرج بوش قرار می دهیم، آدم حیران می ماند که این مردم آمریکا چطور تونستن در سال 2000 یک همچین انتخابی بکنند!! البته جرجی هم آدم خوبی است ولی آخر با ال گور اصلن در یک سطح نیستند. (مثل مقایسه بازرگان با مثلن فلانی نژاد.) اینجاست که حربه مذهب به میان میاد و اینکه سیاهپوستان و کاتولیک ها (هیسپانیک ها، ایتالیائی ها و ایرلندی تبارها) در حالیکه زیرلب به جمهوریخواهان فحش می دهند، می روند و به بوش جمهوریخواه رای می دهند تا دین خدا حفظ شود! آدم هائی که با زن و شوهر همسایه و همکار روهم ریختن و شرکت در مراسمات "ارجی" مشکلی ندارند ولی صحبت همجنس بازی که میشود، یاد دین و مذهب و مسولیتشان برای انتخاب جمهوریخواهان می افتند.

البته نکته ای که زیاد روش بحث نشده، اینه که دمکرات ها در واقع شانس آوردن که در سال 2000 برنده انتخابات ریاست جمهوری نشدند و مصیبت سپتامبر 2001 در دوره بوش و جمهوریخواهان رخ داد! وگرنه معلوم نبود آمریکا و دمکرات ها گرفتار چه بدبختی هائی میشدند.

2007-03-08T16:04:00.000-05:00

شعبده باز * The Illusionist

اگر فیلم این پایان مسخره و بشدت ماتریالیستی را نداشت، می شد گفت فیلم زیبائی است و همه چیز سر جای خود قرار دارد. بازیها و فیلم برداری نفس گیر است و کارگردانی و موسیقی هم که جای تعریف دارد. ولی اینجاست که هالیوود آن روی زشت خود را نشان می دهد. این پایان، در عمل راه را بر هرگونه احساس عمیق و همذات پنداری با قهرمانان می بندد و آنها را به شهوترانانی پست فطرت نزدیک تر می نمایاند که برای رسیدن به یکدیگر، حتی از قربانی کردن بیگناهی هم پرهیز ندارند.
حیف حیف. حیف به این فضا سازی کم نظیر از وین قرن نوزدهم. و حیف به بازی گیرای ادوارد نورتون که آخرسر معلوم می شود بازی در بازی یه کثیفی بیش نبوده است.

2007-03-07T15:23:00.000-05:00

در ادامه بحث شیرین فیلم 300، داشتم بخش پیغام های خوانندگان (وای خدا چقدر شبیه مجله اطلاعات هفتگی دهه 60 شد) در پایگاه اینترنتی IMDB رو درباره این فیلم لعنتی 300 می خواندم. یکی پرسیده بود که چرا هیچکدام از بازیگران نقش آدم های امپراطوری پارس در فیلم، ایرانی نیستند و همه تیره و اسپانیش هستن؟ آیا در کل آمریکا و کانادا حتی یک ایرانی پیدا نکردن که بیارن تو فیلم؟

بعضی جواب ها به این سوال منطقی اینقدر جالب و منطقی بود که گفتم شاید برای آموزش منطق بد نباشه اینجا چند تا شو بیارم:
+ امپراطوری پارس دیگه وجود نداره. برای اینه که کسی از اونا در فیلم نیست. تنها چیزی که من می شناسم که پرسین (persian) باشه، گربه همسایه مانه.
+ این فیلم کاملن فانتزی است. مثل ارباب حلقه ها. در واقع، امپراطوری پارس تمدنی چندفرهنگی، پیچیده، و چند ملیتی بود با فرهنگی درخشان در حالیکه اسپارت، تمدنی برده دار، خشن و واپسگرا بود. در نهایت، 300 تا بربر بی فرهنگ برده دار، بدست اتحادیه ای از ملل و مردم کهن، قصابی شدند. این مسئله که نژاد یونانی در تمدن غربی تاثیر گذار بوده، بی پایه است. یونان کهن قبل تر از قرون وسطا منقرض شد و در ترکیه، اروپای مرکزی و سایر گروه های نژادی تحلیل رفت. تو این فیلم، آدم خوبان که جنگ رو می برند. [احتمالن نویسنده یکی از امضا کننده های پتیشن هست!!]
+ در واقع، در کتاب مصور اصلی، بیشتر یونانی ها و پارسی ها، پوست رنگشون یکیه!
+ یه خواننده زن ایرانی در soundtrack است.
+ همونطور که هیچ ایرانی در فیلم بازی نکرده، هیچ یونانی هم در فیلم نیست.
+ خدا رو شکر که کسی پیدا شد بگه که هیچ یونانی هم در فیلم بازی نکرده.
+ بتمن هم آمریکائی نبوده، ولزی بوده!!
+ سوپرمن هم اهل سیاره خیالی کریپتون است در حالیکه نقششو، یه لعنتی اهل آیوا بازی کرده!

یه نکته جالب دیگه هم، اینکه در واقع خشایارشاه لشگر فرستاده که بروند و یونان را نابود کنند، و این اسپارتی ها هستند که جلوی قشون را می گیرند و در واقع با فداکردن جانشون، وقت در اختیار سایر یونانی ها قرار می دهند تا آتن را تخلیه کنند. لشگر پارس هم پس از قلع و قمع این 1-2 هزار نفر، به راهش ادامه می دهد و آتن خالی را هم ویران می کند و بعد، در نبرد اصلی از یونانی ها شکست می خورد و برمی گردد!

اونائی هم که آه و ناله می کنند، اینجا رو یه نگاهی بندازن تا ببینند، چقدر این ترکیب "واویلا، به ما توهین شده. وامصیبتا ای جماعت دنیا، از ما معذرت بخواهید، آخه ما نوادگان کورش هستیم که یهودی ها را از بابل نجات داد، که اسمش در تورات آمده، که اولین کسی بود که حقوق بشر را اختراع کرد، و و و ....." باعث خنده و تمسخر دیگران است.

یک نکته دیگر: اینکه واقعن امپراطوری پارس آن موقع (هخامنشیان) چقدر به ایران کنونی ربط داره، قضیه جالبی یه! اینکه یه عده در واکنش به فیلمی مربوط به 2487 سال قبل اینطوری احساس ناراحتی کنند، خیلی غریب و بچگانه است. چون تو خون ما از همه رنگی پیدا می شه. نگاه کنید از اون موقع، مادر وطن چند بار بهش تجاوز شده؟! اسکندر با بروبچز، عربای عمر و سعدبن ابی وقاص، مغول های چنگیز، مغول های هلاکو، تاتارهای تیمور. فکر کنم جز اسکندر و رفقاش که یه حداقلی از فرهنگ را داشتند، بقیه ماشا... در نوازش دختران مام میهن کوتاهی نکرده باشند. بنازم این همه پرروئی رو که هنوز یه عده ادعا می کنند نوادگان واقعی کوروش هستند!!!

2007-03-06T09:20:00.000-05:00

هزارتوی پان *** Pan's Labyrinth El laberinto del fauno

(پان: خدای جنگل، رب النوع مزارع و گله گوسفندان)

مهمترین ویژگی فیلم پرسروصدای هزارتوی پان، خشونت بیش از حد لازم فیلم است، که عملن مثل دست انداز، مسیر روائی کلیشه ای و قابل پیش بینی ولی کماکان لذت بخش فیلم را دچار سکته و گسیختگی می کند. چون بر خلاف آشغال هائی مثل هاستل یا اره (ها)، اینجا تماشاگر خود را آماده تماشای صحنه های قصابی نکرده است ولی گاه و بیگاه با چنین صحنه های روبرو می شویم که می شد ضمن حفظ تاثیر گذاری، به فرم هنری تری بیان شوند.
صحنه های خیلی ناجور قصابی شامل اینهاست: له کردن بینی با ته بطری، شلیک گلوله در لپ راست، بریدن لپ چپ با چاقوی آشپزخانه، بخیه زدن آن بوسیله خود مصدوم، بریدن پا با اره (اره دستی البته!). بهرحال از کارگردان بلید 2 (BLADE II) بیش از این نمی شد انتظار داشت!

برخی نکات دیگر:
*با توجه به آنچه گفته شد، این فیلم بهیچوجه فیلم بچه ها نیست، اشتباه نشود! می توانست باشد ولی صحنه های خشن، ابدن کارتونی و فانتزی نیستند (برخلاف مثلن تنها در خانه ها) بلکه خیلی هم واقع نما می باشند. اداره درجه بندی فیلم آمریکا هم به حق، به این فیلم درجه R داده است (زیر 17 سال فقط با همراهی والدین)
*فیلم از یک بیماری رایج سالهای اخیر رنج می برد: بالابردن ارزش فیلم با یک پایان غم انگیز و زیبا (نمونه دیگر: کوهستان بروک بک)
*طرح داستانی چند چاله کوچک دارد و آدمها گاهی کارهای احمقانه می کنند که حواس تماشاگر پرت می شود!
* در تبلیغات فیلم، تاکید روی قصه جن و پری است، طوری که انتظار می رود فیلم در واقع فیلم افیلیا در سرزمین عجایب باشد که نیست و در واقع چارچوب فیلم بر روی سروان و نبردش با پارتیزان هاست. شاید هدف این بوده که هیچکدام از این دو قصه، فرع نباشد ولی در عمل، قصه جن و پری بدلایلی تبدیل به قصه فرعی شده است.
*باورپذیری دنیای فانتزی، از نکات قوت فیلم است. شاید به این دلیل ساده که می دانیم این چیزها برای افیلیا کاملن جدی هستند.

** به هر حال، فیلم به حد کفایت زیبا و خوب هست ولی می توانست فیلم بسیار بهتری باشد، اگر آن چند نمای آزاردهنده را نداشت و اینقدر هم در تبلیغات، به غلط روی قصه کودکان بودن تاکید نمی شد یا برعکس، قصه پارتیزانی فیلم کوتاه تر می شد.

2007-03-03T15:52:00.001-05:00

"تو عروسیت نبودم نمی دونم چی بود چیا بود----می گنو دروغ نمی گن که 3 روز کیا بیا بود"
البته هر هنرمندی آزاد است که هر چه دوست دارد بخواند و این لازمه آفرینش هنری است و از این صوبتا...

ولی آخر این هم شد شعر؟ حالا اگر یک جوجه خواننده آنرا می خواند می شد پوزخندی زد و گذشت ولی افتخاری بیاید و این اراجیف را بر زبان بیاورد؟ حالا این به کنار، یک گروه کر هم جمع شوند و با هم دم بگیرند که:

"کوچه یک شازده پسر داشت که به پری نظر داشت..."

خیلی ها انتقاد های زیادی را به افتخاری و آثارش وارد می دانند، فدا کردن کیفیت به پای کمیت، اصیل نبودن، قاطی کردن همه نوع موسیقی و ...ولیدر کل می توان گفت افتخاری ویژگی منحصر بفردی دارد و آن، حلقه اتصال موسیقی پاپ و سنتی بودن است. همان نقشی که مدتها، هایده، مهستی و گلپایگانی بر عهده داشتند و نقش آسانی نیست. و بعضی وقتها به نتایج اسف باری ختم می شود! خواننده اینچنینی، بعضی اوقات یک شعر بند تنبانی و در حد کلاس ششم را میبرد در دستگاه راست-پنجگاه و بعضی وقت ها هم مجبور می شود از یک شعر سنگین که معنی اش را خودش هم متوجه نمی شود، شش-هشت خالتور رقصی دربیاورد.

2007-02-24T13:33:00.000-05:00

در مورد خشونت پلیس آمریکا، حرف و خبر زیاد است. هیچ شکی نیست که سطح خشونت ذاتی پلیس آمریکا زیاد است. البته این خشونت با توهین (که مثلن مختص پلیس و نیروی انتظامی ایران است) فرق دارد و در درجه اول بخاطر احتمال بسیار بالای آسیب رسیدن به پلیس است. اینجا پلیس ابتدا باید نگران زنده ماندن خودش باشد، چون برخورد با خلافکاران این ولایت، مثل برخورد با 4 تا دخترپسر میدان ولیعصر یا گلها نیست. این خلافکاران، اغلب مسلح هستند و خیلی زود هم اسلحه می کشند. مواجهه دائمی با خطر جانی، پلیس گشت خیابانی آمریکا را بسیار حساس و متمرکز بار آورده است (قابل قیاس با پلیس های سوسول مامانی کانادا که به اقتضای محیط، حتی عمومن مسلح هم نیستند). در این میان، دست ها نقش مهمی دارند. بطوریکه اولین اقدام پلیس در مواجهه با هر کسی، کنترل و در صورت کوچکترین احساس خطر، از کار انداختن دستها به هر نحوی است که البته می تواند بسیار غیر انسانی باشد (خواباندن روی زمین، مشت زدن به گیجگاه و ...)

با وجود همه این مسائل، دیدن ماشین گشت پلیس برای همه بویژه کسی که ماشین ندارد و پیاده اینورآنور می رود، در همه ساعات شبانه-روز، روحیه بخش و نعمت بزرگی است.

2007-02-19T12:03:00.001-05:00

از یک پسر ژاپنی رفیقمان پرسیدم: "از آمریکائی ها بخاطر قضیه بمباران اتمی ژاپن متنفر نیستی؟". گفت که از آمریکائی هائی که بطور مستقیم در آن قضیه دست داشتند متنفره، همانقدری که از ژاپنی هائی که باعث شدند آن بمبها استفاده شوند. ولی از همه آمریکائی ها متنفر نیست. هرچقدر رو مخش کار کردم که نفرتشو برانگیزم، دیدم یارو منطقش قوی تر از این حرفاست.

پسر ژاپنی می گفت که ژاپن در کل از پیشرفت چین زیاد دلخوشی نداره، ولی کاری از دستش برنمی یاد! فقط می تونه بجای چین، بره و در کشور های دیگر از جمله هند سرمایه گذاری کنه. ژاپن مشکلش با چین اینه که با هم مرز مشترک دارند و طبیعتن تقابل منافع و بقیه صحبتها.

به دوتا از رفیق های هندی گفتم "آینده هند در دستان شماست". یکی گفت:"ما ترجیح می دهیم که در آینده آمریکا مشارکت داسته باشیم!" گفتم "ولی مادر هند منتظره بازگشت بچه هاشه". گفت "مادر هند یه میلیارد بچه داره. نمی تونه به همه توجه کنه. به بچه های دیگش برسه هنر کرده"
اون یکی هندی یه گفت"مادر وطن شما چی؟ منتظره شماس؟"
گفتم "مادر وطن ما رو فعلن چنان ...دن که حالا حالا طول می کشه حالش سر جا بیاد"

2007-02-03T20:54:00.000-05:00

مارتين لوتر کينگ مسلمان کجاست؟

نيويورک تايمز : - یکشنبه 15 بهمن 1385 [2007.02.04]

توماس فريدمن

نمي دانم کداميک ناراحت کننده تر است: کشتار وحشيانه فرقه اي توسط سنيان و شيعيان در عراق يا سکوت مرگبار جهان اسلام در برابر اين کشتارهاي جمعي. چطور کارتون هاي دانمارکي از پيامبر اسلام، اعتراض خشن گروهي را برمي انگيزد، اما خشونت آشکار مسلمانان عليه مسلمانان در عراق حتي در حد اخبار هواشناسي نيز عکس العملي در جهان اسلام برنمي انگيزد؟ مارتين لوتر کينگ مسلمان کجاست؟ پس "راهپيمايي ميليوني مسلمانان" چه شد تا شعار "نه شيعه، نه سني، ما فرزندان پيامبر هستيم" در آن سر داده شود.

من به طور منطقي درک ميکنم چرا وقتي مسلمانان آمريکائيان را در عراق مي کشند کسي اعتراض نمي کند. خيلي ها ما را اشغالگر مي دانند. اما نمي فهمم چرا قتل عام 70 دانشجوي دانشگاه بغداد توسط يک بمب گذار انتحاري سني در هفته گذشته، يا انفجار يک مسجد شيعيان در اولين روز ماه رمضان سال 2005 هيچ عکس العملي ايجاد نميکند. روزانه بيش از 100 نفر در عراق کشته مي شوند.

من اين پرسش را مطرح مي کنم، چون تنها جاي اميدواري براي عراق- اگر جايي براي اميدواري باقي مانده باشد- در استراتژي ضد شورشي آمريکائيان نيست. اين استراتژي ممکن است لازم باشد، اما بدون پيش گرفتن يک استراتژي ضد نابودگري از سوي مسلمانان در غيرقانوني شناختن کشتار مسلمانان توسط مسلمانان، نمي توان هيچ اميدي به ساختار سياسي شرافتمندانه در اين کشور داشت. اين بيماري تمام جامعه را گرفته، اما جامعه مسلمان خاموش است. جامعه مسلمان وقتي نوبت خودش ميشود به اخلاقيات توجه اي ندارد

اگر مسلمانان عرب فقط بر عليه توهين "اجانب" اعتراض ميکنند و سخني در باره آسيب هايي که بدست خودشان برخودشان وارد ميکنند به ميان نمي آورند، پس چگونه ميتوانند جامعه اي نوين يا مردمسالار را پايه ريزي کنند که موضوع اصلي آن احترام گذاشتن و حمايت از نداي اقليت و نظرات غيرمتعارف باشد؟ و اگر شيعيان و سني ها هرگز نتوانند بنابر قرارداد به اداره خود بپردازند- و همواره نيازمند مشت آهنين يک حاکم مطلق باشند- حکومت شرافتمندانه از ميان آنها رخت خواهد بست.

صداقت تکاندهنده شاعر سوري تبار مقيم پاريس، در مصاحبه 11 مارس 2006 با تلويزيون دبي، اخطاري است در مورد آنچه که در حال اتفاق است:

"هوش و ذکاوت يک عرب کمتراز ديگران در جهان نيست. اما او فقط خارج از جامعه خودش ميتواند پيشرفت کند. وقتي به اعراب نگاه ميکنم که با وجود تمام منابع و امکاناتشان، در قرن گذشته چه دستاوردي داشته اند، و آنرا با دستاورد ديگران مقايسه مي کنم، بايد بگويم اعراب در مسير انحطاط و نابودي حرکت مي کنند، زيرا هيچ حضور خلاقي در جهان ندارند... تعداد ما زياد است. ما مردمان انبوهي هستيم، اما مردماني در حال نابودي، زيرا خلاقيت خود را از دست داده ايم و توان تغيير اطرافمان را نداريم."

http://www.roozonline.com

2007-01-11T00:59:00.000-05:00

آدم بعضی وقتها یه چیزهائی می خونه که باعث حسادت می شه. دیگران هم اتاق فکر دارند ما هم داریم:

نویسنده: دكتر نوشيروان كيهاني زاده

از سایت

http://www.iranianshistoryonthisday.com/farsi.asp?GM=10&GD=23

معمار سياست سختگيران آمريكا در چند دهه، و فروپاشي شوروي از درون

«پال نيتسهPaul H. Nitze» يكي از معماران سياست سختگيرانه آمريكا نسبت به شوروي و كشورهاي رقيب و غير دوست 19 اكتبر 2004 در 97 سالگي درگذشت. .

گفته شده است وي بود كه در نيمه قرن بيستم موضوع ايجاد «اطاق فكر» و «نشست مشترك كارشناسان و استادان» هر رشته را در جوار دفتر رئيس كشور و هر مدير ارشد ديگر را مطرح ساخت كه پذيرفته شده و اينك در برخي از كشورها مورد توجه است. پال گفته بود كه درباره اين اطاقها و نشست ها نبابد تبليغ شود، بايد تا حدي نامرئي باشند تا اعضايشان تحت نفوذ صاحبان منافع قرار نگيرند و تلقين نشوند.

نيتسه بود كه كارتر را مجبور به خروج از قرارداد سالت ـ 2 كرد. وي از ماجراي ورود نيروهاي شوروي به افغانستان استفاده كرد و به كارتر توصيه كرد كه آن را بهانه قرار دهد و از سالت 2 خارج شود. نيتسه عقيده داشت كه قراردادهايي نظير سالت باعث خواهند شد كه هزينه نظامي مسكو كاهش يابد و سران كرملين به مسائل داخلي و رفاه توجه كنند و نظام سوسياليستي شوروي تثبيت شود و در جهان الگو قرار گيرد. ريگن بيش از ساير سران آمريكا از نيتسه حرف شنوي داشت.

نيتسه از سال 1950 كار برنامه ريزي براي محاصره شوروي را آغاز كرده بود. توصيه او اين بود كه شوروي از درون بايد فرو بپاشد زيرا در صورت وقوع جنگ، جهان از ميان خواهد رفت و در يك جنگ اتمي چيزي باقي نخواهد ماند و سياست فروپاشي شوروي از درون كه طراح آن «نيتسه» بود در اواخر دهه 1980 به همان نتيجه اي رسيد كه او مراحل آن را در نظر گرفته بود. نيتسه در دهه 1970 پيش بيني كرده بود كه به مرور زمان از ميزان تعصب رهبران شوروي به كمونيسم كاسته خواسته خواهد شد و حاضر به قرباني كردن برخي از اصول آن در هر سازشي خواهند شد. لذا فعلا بايد كاري كرد كه از پرداختن به تامين رفاه مردم باز مانند و متوجه امورفرعي و وقت گير و بي نتيجه شوند.

2006-12-19T10:50:00.000-05:00

گذشته خشن

A History of Violence ****1/2

خوشحالم. خوشحالم که دو تا از فیلمسازان پرمایه این روزها، دیوید لینچ و دیوید کراننبرگ، به چنان پختگی رسیده اند که آثاری مثل داستان ساده، جاده مالهالند و گذشته خشن را می سازند. بی تردید، هر دو در اوج هستند و فرصت مغتنمی است که از آثارشان لذت برد. بنظر من، دو تا دیوید ها، با این فیلمهایشان، آس هایشان را رو کرده اند و بی تردید به معبد کارگردانان بزرگ تاریخ سینما وارد شده اند. ولی دو مرد پرمایه دیگر، تیم برتون و جیم جارموش، هنوز شاهکارشان را نساخته اند.
این فیلم چیزی در مایه های شاهکار است. یعنی واقعن چیزی کم ندارد. داستان، نو نیست ولی روایت کراننبرگ، عجیب تاثیرگذار است. فیلم حسابی کوتاه شده و ریتم، همه جا ثابت است(برخلاف فیلم های لینچ). کراننبرگ، نمادگرائی، و بازتاب دادن اندیشه های فرویدی و یونگی را (که گاهی در کارهای قبلی اش نچسب جلوه می کرد) از سطح کار حذف کرده، و به نوعی داستان سرائی هیچکاکی ولی خیلی مدرن تر رسیده است.
فیلمهای eXistenZ و عنکبوت، به رغم اینکه حرفهای زیادی برای گفتن داشتند، ولی آثار شدیدن شخصی ای بودند که تماشایشان و تلاش برای ورود به دنیای فیلم، حوصله می خواست. اینجا، کراننبرگ بجای اینکه مجبور شود داستان ساده ای را بزور نمادگرائی و ریتم کند به فیلم اندیشمندانه ای تبدیل کند، داستان عمیقی را با روایت خطی ولی پرتاکیدش، به فیلم همه پسند ولی کماکان متفکرانه بدل کرده است.
نکته خوشحال کننده دیگر اینکه کراننبرگ سرانجام تصمیم گرفته نحوه فیلمسازی آماتور-وار خود را دگرگون کند و یک فیلم کاملن حرفه ای بسازد که صحنه های پرتحرک، مسخره بنظرنرسند و به تماشاگر احساس دیدن یک فیلم رده ب دست ندهد.
فیلم، سوال بسیار مهمی را مطرح می کند: گذشته مان را چه می کنیم؟ هرچقدر هم تلاش کنیم، قسمتی از گذشته مان در حال و آینده مان دخیل است و واقعن گریزی از آن نیست. گذشته ای که شاید نقش خودمان در آن، حتی از تاثیر دیگرانی کمتر بوده است. ولی به هر حال، گذشته مان است دیگر، یعنی قسمتی از وجود مان.

2006-12-16T11:58:00.000-05:00

نمی دونم از علائمه پیریه یا آلزایمر؟ حالا بگم بلکه دلی شاد بشه!

راستش بچه تر که بودیم، میان بازیگران زن از اونائی که یه طوری معصوم بنظر میرسیدن، بیشتر خوشمون میامد و یه طورائی احساس ناموسی هم بهمون دست میداد که "بعله دیگه اینا جای خواهرای ماهستن و اینا" و مثلن صفا می کردیم که تو فلان فیلم آبجی حجابش خوب بوده و یا اینکه آبجی نیکول کیدمن خیلی به شوهرش وفاداره و ازدواجشون پایداره و اینا و خلاصه در عالم خود بودیم دیگه(جهل چیز بدیه، نه؟). تا یه چن تا فیلم سانسور نشده دیدم و متوجه شدم که مثل اینکه معیارهای زندگی خیلی فرق داره.

راستش من از بین بازیگران زن کنونی، از کیت بلانشت (الیزابت، بهشت) خوشم میاد، همونطور که مثل خیلی جوونهای دهه قبل از ژولیت بینوش هم خوشم میاد (همون قضیه معصومیت). اون روز پای اینترنت داشتم وبگردی می کردم که یهو گفتم بذار یه چن تا عکس های این هنرپیشه محبوبم رو نگاه کنم. حالا تصورشو بکنید، اونقدر سلولهای خاکستری وضعشون خرابه که گوینت پالترو رو به جای کیت بلانشت جستجو کردم! حالا منو بگو هی دارم عکسهای گوینت پالترو رو نگاه می کنم و پیش خودم می گم "وا...این چرا اینجوریه؟ ای وای این عکسش چقدر قیافش فرق کرده....واه واه، یعنی من از این بشر خوشم میاد؟....اهه چه جالب من نمی دونستم این تو هفت هم بازی کرده" و همینطوری داشتم نق می زدم تا رسیدم به عکس های فیلم شکسپیر الوات (که همزمان الیزابت بود و خیلی هم اون موقع ها بدم آمد ازش) که دوزاری شترق افتاد تو سرم که ای دل غافل یه ربع ساعته داری یکی دیگه رو دید میزنی و عرق شرم و الباقی...جالبیش اینه از وجدان دردی که گرفته بودم (بابت این اشتباه ناموسی) دیگه عکس های یارو اصل کاری رو هم نگشتم تا نگاه کنم.

نکته توضیح المسائلی: بعضی وقتها بچه ها چیزای بنظر غریبی رو تو رساله ها پیدا می کردن و مایه خنده و شوخی قرار می دادن. از جمله، احکامی درباب اشتباه گرفتن زوجه و از این چیزها! حالا بعد از این تجربه شخصی، بنظرم میرسه رساله باید هم عموم مردم (شامل مبتلایان به آلزایمر و پیری زودرس) رو در نظر بگیره.

2006-12-03T16:22:00.000-05:00

سرانجام انتخاب درون حزبی رهبری حزب لیبرال کانادا پایان گرفت و استفان دیان (فرانسوی زبان، متولد کبک، استاد دانشگاه) بطور شگفت آوری برگزیده شد. در واقع سنت یک درمیان بودن رهبر حزب لیبرال ادامه یافت: ترودو، ترنر، کرتین، پل مارتین و پس از مارتین، نوبت یک کبکوا بود که رهبری حزب را بر عهده گیرد و به احتمال بسیار زیاد نخست وزیر بعدی کانادا شود.

مراسم انتخاب، بطور مستقیم از دو شبکه پخش می شد و من هم بیخیال درس و مشق، نشسته بودم و از این نمایش دمکراسی لذت می بردم.

در میان 4 نفر اصلی، فقط باب ری بنظرم گزینه مناسبی نمیامد. مایکل ایگناتیف که از روز اول شروع رقابت، از حدود 8 ماه پیش، شانس اول بود و در انتخابات سپتامبر هم بیشترین تعداد حامی را کسب کرده بود، شخص بسیار تحصیل کرده (دکترا از هاروارد) و ایده الی بنظر می رسید. منتقدین، ایرادی که به او می گرفتند این بود که تا حدودی راستگراست (حمایت ضمنی از حمله به عراق) و مهمتر اینکه تجربه اجرائی کافی ندارد، حدود 25 سال در خارج زندگی کرده است و وطن فراموشش شده است! نکته جالب اینکه همانطور که از اسمش هم پیداست، اصالت روسی دارد و پدربزرگش هم وزیر آخرین تزار روسیه بود. شاید روی همین خارجی بودن، بین مهاجران طرفداران زیادی داشت. به هر حال، شخص بسیار مناسبی برای نخست وزیری کانادا می توانست باشد و در واقع فدای "سنت یک در میانی رهبران حزب" شد.
پس از شانس اول، شانس دوم باب ری بود که او هم بنوبه خود به چپگرائی بیش از حد متهم می شد! شانس سوم، جرالد کندی بود: جوان، سرمایه دار، خوش تیپ خفن، اهل مانیتوبا (بنابراین دارای قابلیت جذب ارای بیشتری از غرب کانادا). در یکی از مهمترین چرخش ها، کندی از رای گیری خارج شد و کل حامیانش را به رای دادن به دیان تشویق کرد، که با سرازیر شدن حدود 90% رای های کندی به طرف دیان، عملن ورق انتخابات برگشت و باب ری و ایگناتیف کیش-مات شدند!

و اما اصل کاری یعنی مسیو استفان دیان. با قیافه دوست داشتنی، کمی بچگانه و معصومانه ای که بعضی وقتها، وودی آلن را بیاد میاورد (ولی با قد خیلی بلندتر از آلن!). اهل کبک که انگلیسی را یه کمی بهتر از من حرف می زند و می توان حرف هایش را کامل متوجه شد! شدیدن ضد جدایی خواهان کبک در نتیجه نچندان محبوب در خود کبک! در کل بسیار بچه مثبت و سیمپاتیک. و در فکر انتخابات بعدی.

حالا بعد از 10 ماه از شکست، حزب لیبرال با انتخاب رهبر خودش را برای انتخابات بعدی آماده خواهد کرد، ولی در مورد انتخابات بعدی مسائلی هست که می تواند در برنده شدن یا نشدن هرکدام از این احزاب لیبرال و محافظه کار مهم باشد:
1- طبق آمار 2001، 14% جمعیت کانادا مهاجران غیر اروپائی هستند. با توجه به روند کنونی، سالی کمی کمتر از 1% به این میزان افزوده می شود. می توان میزان فعلی را با تقریب خوبی 20% فرض کرد. درصد بسیار بالائی از این عده، به لیبرال ها رای می دهند (بویژه اکنون که میزان جذبه محافظه کاران پس از 12 سال دوری از قدرتشان حسابی عیان شده است). بنابراین با یک حساب سرانگشتی میتوان نتیجه گرفت، در این سو، آرای لیبرال ها همیشه در حال زیاد شدن است.
2- در مقابل، با آگاهی از تمایل مهاجران به رای دادن به لیبرال ها، عدی ای از سفید های اصلی کانادائی، به اردوگاه محافظه کاران جذب می شوند. بویژه مردان سفید طبقه متوسط که نزدیکی لیبرال ها و خارجی ها را دافعه انگیز می شمرند. (این مسئله را خودم دو مورد شاهد بودم). این وضع، شبیه وضعی است که حزب دمکرات در آمریکا با آن روبرو شده است: بدست آوردن رای سیاه ها و خارجی ها در برابر از دست دادن رای مردان سفید. (در انتخابات ماه گذشته آمریکا، با وجودیکه بزرگترین شکست جمهوری خواهان در 14 سال گذشته بود، 60% مردان سفید به جمهوری خواهان رای دادند).
3- عامل دیگر، قدرت گرفتن تدریجی حزب سبز است. سبزها، حدود 4تا6% آرا را داشته و دارند ولی این میزان برای نقش آفرینی در صحنه سیاسی بهیچوجه کافی نبوده است. در واقع پتانسیل این حزب برای کسب آرا، بالاتر از 5% کنونی است و براحتی تا 10% قابل افزایش است. الان خیلی از طرفداران این حزب با آگاهی از ناکافی بودن رای ها و بی فایده بودن رای دادن به کاندید حزب سبز، با انتخاب عملگرایانه به لیبرال ها یا دمکراتها رای می دهند. این عده ممکن است اگر وضع حزب بهتر شود، به حزب سبز رای دهند که به معنی کم شدن رای لیبرال هاست.
4- جمعیت آلبرتا در حال افزایش است و درنتیجه سهم این ایالت در پارلمان بیشتر خواهد شد. تاکنون اکثریت مطلق کرسی های این ایالت بطور سنتی به محافظه کاران تعلق داشته است و با وجود درگیری های این ایالت با لیبرال ها بر سر مسائل زیست محیطی و کنترل گازها، بنظر نمی رسد لیبرال ها هنوز شانسی برای تصاحب حتی یک کرسی در این ایالت داشته باشند. روانه شدن تازه مهاجران به آلبرتا، فعلن در قدرت گرفتن لیبرال ها نقشی نداشته است و بعید بنظر می رسد، در 10 سال آینده هم، محافظه کاران از این بابت، کرسی ای را در پارلمان از دست بدهند چراکه میزان محبوبیت محافظه کاران در آلبرتا، هیچگاه کمتر از 50% نبوده است (الان در حدود 60%).

با توجه با این عوامل و عوامل دیگر، هر دو حزب کار دشواری در پیروزی در انتخابات بعدی در پیش دارند.

2006-11-19T17:21:00.000-05:00

سایلنت هیل **** (Silent Hill)

یکی از ضد مذهبی ترین فیلمهائی که دیده ام. ساختن چنین فیلمی در جامعه ی مذهب زده ای مثل آمریکا کمی عجیب بنظر می رسد، هرچند فیلم در واقع ضد بنیادگرائی مذهبی است و به گروه های کلیسائی بنیادگرائی که برای خود، حق کیفر رساندن گناهکاران و مجازات های غیرانسانی مثل زنده سوزاندن (و نمونه های اینوری قطع اعضا و سنگسار) را قائل هستند، شدیدن حمله می کند.
باید اعتراف کنم که انتظار چنین فیلمی را نداشتم. در ژانر سینمای وحشت و جنگ خیر و شر، متفاوت ترین فیلمی است که دیده ام. یک ساعت آغاز فیلم، کند و ضعیف است. دیدن هیولاهای بچگانه، دافعه انگیز است، و خبر از فیلمی در مایه های آثار رده ب سینمای ترسناک مهوع می دهد. شالوده فیلم شدیدن پادرهوا بنظر می رسد و ناآگاهی کامل تماشاگر از قصه و انگیزه ها، و اینکه آیا خطرات واقعی هستند یا فقط در وهم و خیال قهرمانان جا دارند، می تواند موجب جدی نگرفتن فیلم شود. ولی بناگه، همه چیز تغییر می کند. فیلم از سطح یک فیلم کلیشه ای خونین تهوع آور، به درام روانی و شیطان پرستانه ای بدل می شود. قصه ای که حتی می توانست کارگردانی مثل دیوید لینچ را هم جذب کند و در دستان او، به شاهکار مطلقی بدل شود. اینجا دیگر کلیسا، بر خلاف تمام قصه های مبلغ کلیسا (از دراکولا ها گرفته تا جن گیرها و طالع نحس ها)، نجات دهنده نیست، بلکه پایگاه جهل، خرافات، تعصب کور، بی شعوری، و مجازات های وحشیانه خودسرانه است. باید تاکید کنم که پیرنگ ضددینی هم هرچند وجود دارد (مثلن زن رئیس فرقه، کریستابلا نام دارد، که کریست یکی از القاب مسیح است)، ولی داستان ، بیشتر کسانی را که خود را نماینده خدا در زمین می پندارند و بخود اجازه هرعملی در راه نزدیکی به خدا و پاک کردن زمین از ناپاکان توهمی می دهند، هدف قرار می دهد و نه دین و ریشه های اصلی را. قصه بیشتر ضد دینداران جاهل است، نه دین.

داستان فیلم، قصه کهنه انتقام است. می توان گفت شخصیت ها همه شر هستند، ولی در واقع، همه، خیر هستند، ولی در بند خرافات، جهل و غضب خود گرفتارند. دخترک شکنجه می شود و آزار می بیند، ولی نمی بخشد آنچه بر او گذشته است، و از آنجا که توانی برای انتقام ندارد، مباشرت شیطان* را در انتقام ستاندن از جاهلان می پذیرد (عراق، صدام و آمریکا!). انتقام بشکل وحشیانه ای باشکوه است. ولی آیا حق به حق دار می رسد؟ شاید! شاید همه دلشان از انتقام راضی شود، ولی مهم این است که در این میان پیروز نهائی، فقط شیطان* است.
قصه، با وجودیکه برگرفته از یک بازی کامپیوتری جدید است، و نباید قدمت زیادی داشته باشد، شدیدن کهنه و برگرفته از متون کهن (مثلن فاوست) بنظر می رسد. هرچند که بروبچه های ژاپنی در فیلم دخیل بوده اند و قصه، به نوعی یادآور داستان "حلقه" است (دختر و مادر ستمدیده و بی پناهیشان در غیاب مرد حامی و ...) ، ولی منظم تر از آن. انگیزه ها مشخص تر است، و مثل آن فیلم، با انتقام کور که گناهکار و بیگناه فرقی نداشتند و دخترک انتقامجوهیچوقت هم ارامش نیافت، مواجه نیستیم.

زیبائی بصری فیلم نیز در خوراعتناست. فرودآمدن آرام ذرات بی وزن خاکستر در فضائی بشدت ساکن و مرده، که تداعی کننده بارش برف در فیلمهای ژاپنی است، همراه با استفاده از فیلتر خاکستری، زیبائی فوق العاده ای به برخی صحنه های خارجی فیلم داده است.

زیرنویس:
* در این نوشته از واژه شیطان استفاده کردم، ولی موجودی که به دختر در انتقام گرفتن کمک می کند، شیطان اعظم (Devil or Satan) نیست، بلکه یک Demon است که معادل دقیقی در فارسی و فرهنگ ما ندارد. در فرهنگ مسیحی، ملائک یا فرشتگان دو دسته هستند: ملائک نیک و مقرب خدا یاAngels و ملائک پلید و مقرب شیطان یا Demons. تا انجا که می دانم، ما، جن ها را به دو دسته خوب و بد تقسیم می کنیم، در حالیکه جن، متفاوت از فرشته یا ملک است. بنابراین استفاده از واژه جن پلید یا شیطانی، دیو ویا هیولا بجای Demon نارسا خواهد بود.

: Persian Subtitle http://subtitles.images.o2.cz/d/239103/Silent+Hill.html

2006-11-17T16:35:00.000-05:00

در این مدتی که در کانادا بوده ام، دریافته ام که بر خلاف تصور اولیه ام، و بر خلاف آموزه های پوپر در مورد لیبرالیسم همیشه رو به تکامل، این جوامع پیشرفته چندان هم در پی اصلاح سریع ایراد های خود و حرکت تند به طرف کمال همه جانبه نیستند. بلکه وقتی سیستمی خوب کار می کند و بازدهی خوب و قابل قبول یا فراتر از قابل قبولی دارد، تمایلی به ایجاد تغییرات اساسی برای رسیدن به سطح کمال مطلق تصورشده، وجود ندارد. این تغییرات ممکن است چنان سهمگین باشد که شیرازه مجموعه ای که با سیستم قبلی بازدهی قابل قبولی داشت، از هم بپاشد. بطور خلاصه، هزینه تغییرات بنیادین بسیار زیاد و ریسک تغییرات هم بسیار بالاست. ولی دلیلی اصلی اجتناب از دگرگونی پایه ای، نه هزینه بالا و نه ریسک بالا، بلکه چنانچه گذشت، پاسخ قابل قبول سیستم کنونی است.

بعنوان مثال، نظام سیاسی اداری کشور های لیبرال-دمکرات غربی، هیچکدام کامل و بی نقص نیست. نظام هر کشور هم با بقیه متفاوت است. بعضی رئیس جمهور دارند، بعضی نخست وزیر و ... . در آمریکا،که شاهد یک سیستم 2 حزبی عملن بسته، و هدایت شدگی رسانه های مقیدکننده افکار عمومی هستیم. عملن، هیچ شخص و حزب مستقلی نمی توانند ندایی و نقشی در چرخه قدرت ایفا کنند. طوریکه بیشتر رای دهندگان ضمن نارضائی از هر 2 حزب، اجبارن به یکی رای می دهند.

در کانادا هم که به جای 2 حزب، 5 حزب در صحنه سیاسی نقش آفرین هستند، به دلیل وضعیت قانون اساسی (انتخاب نمایندگان مجلس به تفکیک حوزه) احزاب نمی توانند به نسبت وزن اجتماعی و محبوبیت خود در میان مردم، در پارلمان هم به همان نسبت کرسی داشته باشند. مثلن حزب حاکم محافظه کار، 36% آرای مردم را دارد ولی با داشتن 124 کرسی در پارلمان 308 نفری، دولت اقلیت هم تشکیل داده و به حرف هیچ حزب دیگری هم گوش نمی دهد (یعنی با وجود نداشتن اکثریت در جامعه و پارلمان، بدون نیاز به ائتلاف، دولت را در دست دارد). حزب جدائی خواه کبک هم فقط 10% رای مردم را دارد، ولی 51 کرسی در پارلمان بدست آورده است. در مقابل، حزب دمکرات نو، با داشتن 18% رای مردم، فقط 29 کرسی پارلمانی دارد. بدتر اینکه حزب سبز با داشتن حمایت 5% رای دهندگان، هیچ کرسی در پارلمان ندارد و هیچ نوائی در مقابل اقدامات شدیدن ضد محیط زیستی دولت محافظه کار نفتچی های آلبرتا، نمی تواند داشته باشد.
طبیعی است که این وضعیت (که حزبی با 5% حمایت مردمی هیچ نماینده ای در پارلمان نداشته باشد ولی حزبی با 10% رای مردم، 17% پارلمان را در اختیار بگیرد)، یک نقص و ایراد آشکار این سیستم می باشد، ولی این سیستمی است که علی رغم این نقص (و نقص های دیگر) بازدهی قابل قبولی در اداره این کشور فراپیشرفته نشان داده است.
در سطح جامعه هم، هیچ اراده ای برای اصلاح این مشکلات بدیهی وجود ندارد. یعنی نخبگان حاکم (مردم عادی که فقط تماشاگرند) هیچ تمایلی برای ایجاد اصلاحات حتی جزئی نشان نمی دهند. طبیعی است که خود حزب سبز، بدلیل لطمه دیدن از این نقص سیستم، خواهان تغییر باشد، ولی این خواسته بنوعی خواسته حزبی تلقی میشود و نه خواسته اجتماعی، چراکه تا چند مدت پیش که حزب سبز اینقدر محبوب نشده بود، این نقص سیستم هم برایش اینقدر مشخص نبود. یک راه حل هم، پیوستن حزب سبز به یکی از احزاب لیبرال یا دمکرات نو است، که با توجه به آرمان های حزب سبز، عملن شاید ممکن نباشد.

در زندگی هر یک از ما هم، از این مثال ها یافت می شود. مثلن، هر کس سبک خاص درس خواندن خود را دارد، یکی شب امتحانی است، یکی جور دیگر (من که فقط با نوع اول آشنائی دارم!). ولی آنچه مهم است، بازدهی قابل قبول سیستم است.

2006-11-12T18:10:00.000-05:00

شيفتگی معنادار فوکو به شهادت و مهدويت

نوشته‌های فوکو درباره انقلاب ايران که بر مشاهدات شخصی و ديدارهايش با رهبران انقلاب استوار است، گزارشی ناب نيست؛ بل‌که شور و شيدايی يک فيلسوف پست مدرن را به رويداد انقلاب در کشوری جهان سومی بازمی‌تابان

ديديه اريبون، عضو تحريريه مجله نوول ابسرواتور و دوست فوکو و زندگی‌نامه‌نويس‌اش، تصريح کرده است نقدهايی که بر «خطا»ی فوکو درباره انقلاب ايران می‌شد و طعنه‌هايی که روشن‌فکران بر او می‌زدند بر افسردگی او می‌افزود و فوکو جز در يکی دو مورد به هيچ يک از نقدها پاسخ ننوشت و از آن پس ديگر به ندرت درباره موضوعی در زمينه سياست و ژورناليسم سخن گفت.

فوکو که سخت آموخته بينش‌های نويسندگانی مانند مارکی دوساد و ژرژ باتای بود، مرگ و درد را زمينه بنيادی آفرينش انسانی و خلاقيت هنری و فکری می‌دانست و اصالت زندگی را بر پس‌زمينه‌ای از زجر و مرگ تعريف می‌ک

REF: BBCPersian.com

2006-11-08T12:36:00.000-05:00

اولین نماینده مسلمان در کنگره

در مینه سوتا، کیت الیسون با پیروزی خود اولین حضور یک نماینده مسلمان دموکرات در کنگره را رقم زده است. وی که 43 سال سن دارد و یک حقوقدان است، خواهان خروج فوری نیروهای آمریکایی از عراق شده است.

2006-11-07T20:39:00.001-05:00

تلویزیون، مستندی که چند سوئدی درباره زندان گوانتانامو ساخته بودند، نشان می داد. خلاصه اینکه فیلمسزان فضول، به ارتش آمریکا زنگ زدند و خواستند که بازدیدی از محل داشته باشند. جالب اینکه ارتش خودش تور هفتگی کوچکی برای توریست ها داشت که فیلمسازان هم با آن در منطقه گشتند و البته به داخل زندان راشون ندادن.
ولی اصل چیزی که برایم جالب بود، توصیفات زندانی های آزاد شده از "شکنجه های مخوف" این زندان بود: پخش آهنگ های غربی (مثلن از کریس کریستوفرسون!)، پخش یک آهنگ پشت سر هم تا جائیکه اعصاب زندانی خط خطی شود. نمونه های دیگر: ترساندن با سگ و مالیدن سگ به زندانی های مسلمان، ماساژ اجباری زندانی ها بدست سربازان زن (جای بچز ندید بدید ایرانی خالی!)، ایستاده نگهداشتن، رد کردن سریع آتش و چیزائی در همین مایه ها...
نمی دونم بخندم یا ...؟ در اینکه در این زندان مواردی از نقض حقوق زندانی ها اتفاق افتاده که شکی نیست، ولی یا اینا خودشونو زدن به اون راه یا نمی دونن شکنجه یعنی چه! (یکی می گفت فلانی تو یه روز سی هزار تا از کفار رو با شمشیر دو نیم کرد، بهش گفتن یا نمی دونه شمشیر چیه، یا نمی دونه دست چیه!)
خانه یه یک خانوم ژنرال بازنشسته آمریکائی (که یه مدتی مسولی چیزی در ابوغریب بوده) هم رفتن و باهاش صحبت کردن که شدیدن از این همه شکنجه و نقض حقوق بشر در گوانتانامو و بویژه ابو غریب شاکی بود! جالب اینه که در مورد ابوغریب، کسی نیست بگه "بابا اینا که اونجا زندانین، زندانی سیاسی یا خبرنگار و یا وبلاگ نویس نیستن ها، بلکه بعثی های سابق هستن که تا دیروز مردم کشور خودشونو، تیکه تیکه می کردن".
در ضمن، در فیلم مردم شهید پرور فلوجه عراق هم نشان داده شدند که با شور و شعف مومنانه 2 تا سرباز آمریکائی رو لینچ (قطعه قطعه) می کردن!

2006-10-30T13:06:00.000-05:00

آهنگ های عاشقانه غمگنانه، درصد بالائی از ترانه های موسیقی مارو تشکیل می دن. با شعرهائی با مفاهیم و زیبائی های فرمی و درونی مختلف: درپیتی، یه ریالی، خالتور، بیادماندنی، بی نظیر و .... در این میان، ولی، ترانه ای هست که یکی از بی نظیر هاست: "چشم من" که سی سال پیش داریوش اونو خوند.
همیشه بنظرم رسیده که شعر این آهنگ، یه جوریه و با دیگر آهنگ های با مضمون عشق و جدائی فرق داره. یعنی غمی که در این شعر موج می زنه، جنسش با غم متعارف شکست در عشق و دوری و جدائی و پیامدهاش، فرق اساسی داره: "غیر گریه مگه کاری میشه کرد" یا "سرنوشت چشاش کوره نمی بینه، زخم خنجرش می مونه رو سینه" و همینطور "اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد، تا قیامت دل من گریه می خواد". این عبارت ها باید بیانگر مصیبت خیلی بزرگتر و جبران ناپذیری باشن، جدائی یی که نمیشه با جانشین پیدا کردن اونو رفع کرد یا دوباره زندگی رو شروع کرد. خلاصه همیشه دلم می خواست بدونم، شاعر با چه قدرتی تونسته چنین عبارت هایی رو بگه که غم خالص هستن؟
تا اینکه در وبلاگی خواندم که ترانه سرا، این شعر رو به هنگام درگذشت پدرش سروده و غم غیرقابل تحمل شعر هم از این جاست.

یکی از مهمترین مسائلی که در ارزش یک اثر هنری دخیل هست، از درون جوشیدنه. یکی از فرق های مهم آثار صنعت-هنر با هنر همینه. قضیه، فراموش کردن مخاطب یا تلاش نکردن برای بدست آوردن مخاطب بیشتر نیست که اثر هنری بی مخاطب مثل اینه که اصلن بوجود نیامده باشه. بلکه مهم اینه که هدف اولیه، کدومه؟ "ارباب حلقه ها" در اصل برای جلب مخاطب هرچه بیشتر نوشته نشد، ولی فیلم هایش، برای فروش و سود ساخته شدند و تبدیل به اراجیفی بیسروته و زیادی بچگانه شدند. فیلم های بچگانه ای که در بد بودن، از هری پاتر هم بدتر هستند و مثلن در رده فیلم هائی مثل مومیائی(ها) قرار می گیرند.
هنرمندی موفقه که یک چشمش به دلش باشه و چشم دیگرش به بازار. وقتی هنرمندی بدون توجه به این اصل بدیهی، "سعی" کنه که اثر موفقی برای بازار "تهیه" کنه، امکان اینکه نتیجه اثر خوبی دربیاد منتفی نیست، ولی اکثر اوقات نتیجه یک فاجعه است. مثال: آلبوم های افتضاحی مثل "آدم فروش" و "خیالی نیست" از موسیقیدان نابغه ای مثل شادمهر.

2006-10-28T15:31:00.000-04:00

معاون دادستان قم فرید مدرسی را به ارتباط با افراد ضد انقلابی همچون احمد شاملو و ایت الله منتظری متهم کرد

وكيل اين دو وبلاگ‌‏نويس قم اظهار داشت: جالب توجه است يكي از اتهاماتي كه از سوي معاون دادستان انقلاب قم عليه موكلانم مطرح شد، اعلام ارتباط آنها با افراد ضد انقلاب مانند شادروان شاملو و آيت‌‏الله منتظري بود كه با تذكر ما وكلا در مورد به كار گرفتن اين كلام در خصوص آيت‌‏الله منتظري،‌‏ معاون دادستان انقلاب قم اظهارات خود را اصلاح و عنوان كرد كه منظورم دفتر ايشان بود. در مورد شادروان شاملو نيز عنوان كرديم كه بيش از چهار سال است كه از فوت ايشان مي‌‏گذرد و بنابر این امکان ارتباط با ایشان وجود ندارد که رییس دادگاه از معاون دادستان خواست سخنان خود در این مورد را محدود کند
REF: http://advarnews.com/university/958.aspx.

2006-10-27T16:20:00.000-04:00

یک ماجرای شبه جاسوسی رخ داده که باید این پیام رو اینجا بگذارم:

از آرش که در تورنتو بوده و الان احتمالن در ونکوور است خواسته می شود که با فرشاد که در تورنتو است، تماس بگیرد.

2006-10-25T12:40:00.000-04:00

رده بندی جهانی آزادی مطبوعات در سال ٢٠٠٦، گزارشگران بدون مرز

ايران ،سوريه و عربستان سعودی
اين کشورها سالهاست که درانتهای جدول رده بندی قرار دارند. در عربستان سعودی(در رده ١٦١)، سوريه(در رده ١٥٣) و ايران(در رده ١٦٢) در حالي که مطبوعات مستقل وجود ندارد، رسانه های رسمي فقط ابزار تبليغ حکومتي هستند. قدرت مردان حاکم، کنترل کامل کردش اطلاعات را در دست دارند و خطوط قرمز متعددی را که نبايد از آنها گذشت، ترسيم مي کنند. خودسانسوری بهترين وسيله برای حفظ خود از سوی دست اندرکاران رسانه هاست. از سوی ديگر خبرنگاران خارجي به ن

2006-10-19T18:27:00.000-04:00

قضیه حمایت از اسرائیل، قصه تکراریی شده است. یه جنبه دیگر از از این حمایت عجیب-غریب در هفته ای که گذشت دوباره خود را نشان داد. در رقابت جاری برای رهبری حزب لیبرال، مایکل ایگناتیف براساس نظرخواهی ها از شانس اول برخوردار است [بود]. ولی هفته پیش در سخنرانی های مناظره ای با دیگر نامزدها، گافی داده که شدیدن به ضداسرائیلی بودن متهم شده و در واقع زمزمه ها اینه که چنین شخصی با این تفکرات ضداسرائیلی نباید جائی در رده اول سیاست کانادا داشته باشد! حالا فکر کردین چی گفته؟ مثلن مثل مسوولان ما گفته که این کشور باید محو بشه یا بره یه جای دیگه یا ...؟
نه بابا جان. چیزی که گفته خیلی شل-ول تر از این حرفاس. گفته که "بمباران غانا توسط اسرائیل، می تونه جنایت جنگی تلقی بشه"! یعنی فقط حرفی رو که سازمان ملل زده رو تکرار کرده. حالا بخاطر بیان چنین حقیقتی، شدیدن زیر فشاره و در واقع ممکنه شانسشو برای نخست وزیری کانادا از دست بده! دیروز هم نخست وزیر محافظه کار و سوپر-دست-راستی، جناب هارپر، در سخنرانیش در جلسه یهودیان کانادا گفت که "کانادا، متعهد است که در هر شرایطی در کنار اسرائیل در جنگ علیه گروه های تروریست باشد". همچنین مژده داد که در سیاست خارجی کانادا تغییراتی رخ خواهد داد که کانادا به کشور تعیین کننده تری در دنیا تبدیل بشه.
خدا به این مردم یه جو عقل بده که کشور رو از چنگ این قوم مغول نجات بدهند وگرنه چند سال بعد، در حرکتهای فاشیستی و دست-راستی، این آمریکا خواهد بود که دنباله رو کانادا خواهد بود!

2006-10-12T19:33:00.000-04:00

1-شایعه پراکنی کار بدیه. یه مدت می گفتن تو اسلام هم، غیبت کردن وتهمت زدن گناه زیادی داره. مثل اینکه تازگی ها این چیزا عوض شده نه؟
2-دلتنگی وطن داشتن، چیزه خوبیه. شاید کسی تشویش بشه و از وطنش مهاجرت نکنه و ثوابی داشته باشه.
3-بعضی وقتها که می خوام بعضی چیزها رو برای خودم یاداوری کنم، یا وقتی از خودم می پرسم "خدایا من چرا اینجام؟"، کافیه لحظاتی به رادیو یا تلویزیون رسمی یه ایران "کانکت" بشم، تا برای مدتی آرام بگیرم. البته، خوشبختانه چیزهای دیگری هم برای این "رسیدن به آرامش" وجود داره؟
4-این سایت خیلی دوست داشتنی یه. یه مدت که دنبال ویزا و اینا بودم، کارم این بود که مثل دیوونه ها می نشستم و این سایت رو می خوندم که بقول "فرهاد جعفری" پیشبینی کنم فردا چی می شه؟ جنگ میشه؟ آشتی کنون می شه؟ بعضی از آدم های عاقل هم می گن "لابلای هر اراجیفی شاید بتوان رگه هائی از حقیقت رو دید زد".
5-متاسفانه (؟ یا خوشبختانه؟) سیستم های توتالیتر، فقط ضررشون به خودشون نمی رسه، بلکه جامعه رو هم به چنان روزی می اندازند که درست کردنش خیلی دشوار بشه.
6-"تاکنون بسياري از شخصيت‌ها با اين عقيده همراهي کرده‌اند، اما هيچ‌کس تاکنون نتوانسته است مدرکي تاريخي و علمي که اهل علم را متقاعد کند، ارائه دهد." وقتی خود نویسنده، همچین جمله ای رو در باره ادعا یا اتهامی که داره مطرح می کنه، بطور صریح بنویسه، ولی باز اتهام ها شو علیه یک آدم بی دفاع بگه، بهش چی می گن؟ لابد آزادی بیان؟؟ تا حالا، آگاهان تصور می کردن آزادی بیان یعنی اینکه هرکسی بتونه حرفشو براساس دلیل و منطق بیان کنه و بقیه هم بیان بر اساس عقل و منطق، جواب بدن. وقتی طرف خودش می گه "من خودم قبلن بهتون گفته باشم که هیچ مدرکی در این باره وجود نداره ها، حرف بیخودی نزنین"، این غیبت و شایعه پراکنی رو چی باید اسم گذاشت؟؟ اوج شناعت، نهایت لئامت، جوی آب و خونی که از یک کشتارگاه روانه، آشغالای یه بیمارستان جذامیها، ذهن بیمار. کافین؟
7-قبلنا می گفتن بعضی چیزا گناه داره. ولی می گن الانها، اگر بخاطر خشنودی خدا و مبارزه با دشمنا، کسی بعضی کارا رو انجام بده، ثوابم داره.

2006-10-11T11:14:00.000-04:00

داشتم وبلگهای دوستان رو نگاه می کردم و اینکه بعضی هاشون چقدر نشاندهنده ابعاد شخصیتی نویسنده ها هستند. با توجه به اینکه هیچکدام از این نویسنده ها رو نمی شناسم، شاید خواندن این چیزها براشون جالب باشه (امیدوارم کسی نرنجه البته):
پروشات: آقای خونسردی که انتقاد می کنه ولی خودش هم می دونه که با این انتقادات چیزی عوض نخواهد شد. حال می کنه نکات ریز رو ازاینور-اونور دربیاره. احتمالن خودش هم در عجبه که چرا وبلاگش پرخواننده تر نمی شه (با توجه به مطالب جالبش). خلاصه نویسی که احتمالن زیاد هم نمی خواد وقتشو با برای وبلاگ نوشتن تلف کنه
حسین شریفی: شریفی کامپیوتری کاردرست یعنی کسی که زیاد اجازه نمی ده احساس و احوالاتش تو زندگیش دخالت کنن. موقع ایران بودن شدیدن شاکی ولی حالا که کاناداس، داره یواش یواش خودشو با زندگی اینجا تطبیق می ده و مخلوط جوگیری و خوش آمدن واقعی تو نوشته هاش بچشم می خوره.
لاکومه: آقای چپ گرائی که ...احتمالن همسن بابای من باشه و به احترام سن و سالشون نقد ممنوع. از هوای غربت خوشش که نمی یاد ولی می دونه جای دیگر نفس هم نمی شه کشید.
خط قرمز: یه شریفی یه کاردرست دیگه که بنابراین زیاد وقت وبلاگ نویسی دیگه نداره. فک می کنه واقع گراس که هر فکر تغییرات سطحی یا عمقی در وطن رو با مسخره کردن بکوبه تو سر بقیه. کارا و حرفای گنجی و عبادی رو تمسخر می کنه (یعنی جنبه عبث بودن کاراشونو بزرگ نمائی می کنه، مثل دماغ ملت تو کاریکاتورها). ولی این کارو بخاطر بالا کشیدن خودش یا دیگری یا ماموریت داشتن (مثه برادر...) نمی کنه. در مجموع می شه گفت خاتمی یه وبلاگ نویسا
آتش: یه کاردرست که احتمالن تو بچگی بیش فعالی داشته و مثلن زنگ خونه ها رو می زده و تیز درمیرفته و رفیقشو میگذاشته که کتک رو بخوره. الانم سر چیزی کوتا-بیا نیست. در مجموع بد نمی گذرونه یا نمی ذاره بد بگذره. یه دون ژوان دو مارکو از جهان دو و نیمم در اسکاتلند.
خودم: بچه پرحرفی که ولش کنن، پست های 100 خطی می نویسه، بجای اینکه دنبال کاروزندگیش باشه. پستاش داد می زنن که اصلن "هپی" نیست و خیلی هم شاکی است. دوس داره تو کانادائی زندگی می کرد که کنار دانشگاش سینما عصرجدید و کتابفروشی های روبروی دانشگاه تهران بود و ملت هم فارسی (حتی با لهجه تاجیکی) یا ترکی (نه عربی لطفن) حرف می زدن و مثل آدم های سالم العقل پنشنبه و جمعه رو تعطیل می کردن و نه مثل دیوونه ها شنبه-یکشنبه رو. تلویزیونش هم بجای نشون دادن فیلم های بیست به زبان انتری فرانسه یا زبان یه چیزی-گلیسی، مثل آدم فیلما رو دوبله به فارسی (خودشم با دوبله حسین عرفانی و خسروشاهی و بقیه سرورا) نشون می داد و به نشان ندادن سریال و فیلم ایرانی و هندی و عربی و مسابقات فوتبال هم ادامه می داد البته (در ضمن اینکه بجای فوتبال آمریکائی هم کارتون سندبادی چیزی پخش می کرد).

2006-10-09T19:49:00.000-04:00

کجا باید رفت؟ وقتی هر جائیکه جزئی تعلق خاطر به آن دارم، درخت سرباز و فواره های خون هنوز جایشان را به منطق و عقل گرائی نداده اند، کجا را باید برای سر کردن باقی این زندگی حقیر انتخاب کرد؟

انسان موجود تغییر پذیری یه. کشورهایی که دوست داشتم درشون زندگی کنم:
سال پیش (به ترتیب): آمریکا، کانادا، استرالیا، نیوزلند. (مزایای غیرقابل انکارشون سطح پائین مسائل نژادی و مسئله زبان.)
کشورهای شبه بهشتی با رفاه و راحتی و دمکراسی و حقوق انسانی باورنکردنی. ولی حالا از عمق وجودم دریافته ام که با من غریبه هستن، فرسنگ ها غریبه، عمری بسرآوردن در خانه دیگران. اینکه دیگه زندگی حساب نمیشه، سرآوردن لحظه هاست، ادای زندگی یه. سایه بودن تا لحظه مرگ.

و حالا (بدون ترتیب): بوسنی، مالزی، سنگاپور، لبنان (تنها کشور عربی با دمکراسی که مردمش هم با ایرانی ها احساس پدرکشتگی نمی کنن)، ترکیه، تاجیکستان و آذربایجان (اگر دمکراسی داشتند)، افغانستان (خنده.. داره؟)، اسپانیا (آخرین بازمانده غربزدگی)، فی جی!
یعنی خلاصه کشورهائی که سطح متوسطی از رفاه و عقلانیت و دمکراسی رو داشته باشن و بعنوان یک ایرانی درشون احساس غریبگی کمتری داشته باشم. جداندرجدم تروریست حساب نشن. از ویرانی یه خونه و کشتار خانوادم و هموطنهام حمایت نشه. وقتی چیز ناجوری اتفاق افتاد، همه چپ چپ نگام نکنن. نصفه درآمدم رو مالیات ندم که خرج بمبای اسرائیلی بشه.

ولی آیا این کشورها واقعن می تونن درد منو دوا کنن؟ به ترکیه بعنوان مثال اشاره ای کنم. کشوری که یک روزی اولین کشور مسلمان و شرقی اروپا بحساب خواهد آمد. ولی هنوز در چنبره مهملات فراوانی گرفتاره. کشوری که هنوز سرباز و پلیس تقدس داره. مثل ایران خودمان شهروندان درجه بندی شده اند: البته فارغ از مذهب و اینبار براساس نژاد و قومیت که به همان درجه مهمله. کشوری که هنوز کرد و ارمنی، ترکیه ای حساب شدنشان زیر سواله، علی رغم گذشته پرافتخاری که کرد ها و ارمنی ها در تمدن عثمانی داشتند. کشوری که مثل کشور خودمان هنوز کلی حقیقت تاریخی (مثلن کشتار ارمنی ها و کردها) جزو خطوط قرمز حساب می شه و حرف زدن دربارش بعنوان اقدام علیه امنیت ملی، کافیه که آدمو دادگاهی کنه. گرچه موج اروپائی سبب شده که در سالهای اخیر این دادگاه ها با اکراه، حکم تبرئه صادر کنن.

2006-10-07T19:31:00.000-04:00

فکر می کنم سال 65 بود. در اوج جنگ با عراق. داشتم اطلس گیتاشناسی رو ورق می زدم و اطلاعات کشورها رو می خوندم. به عراق رسید. کشور دشمن و کافر. اون بچه چند ساله، در قسمت ترکیب جمعیتی، چیزی رو خوند که نمی تونست درک کنه: "اکثریت جمعیت: شیعه". بعد از بیست سال هنوز یادمه.که چقدر تعجب کردم. چرا دو تا کشور شیعه داشتن به وحشیانه ترین شکل با هم می جنگیدن؟ سر چی؟ بازم یادمه که با اون تفکرات بچگانه برای خودم اینطور توجیه کردم که لابد اون شیعه ها اصلن تو جنگ نمی یان و رزمنده های ما در جبهه ها دارن سنی ها رو می کشن. و چقدر ساله که هنوز دارم همه چیرو توجیه می کنم. و چقدر ساله که همه افتخارمون شده که همه چی رو توجیه کنیم.

همون سالها بود، کمی پس و پیش شاید، که داشتم کتاب اطلس جغرافیائی دیگری رو (مال سالهای قبل از انقلاب موسسه سحاب) وارسی می کردم. در مورد ایران، نوشته بود: کشور شاهنشاهی ایران. به آن یکی کشورهای شاهدار درس حسابی که رسیدم، نوشته بود: کشور پادشاهی مشروطه هلند یا مثلن نروژ یا بریتانیای کبیر. از پدر پرسیدم که "چرا اون موقع ها مال ما رو شاهنشاهی می نوشتن و نه پادشاهی مشروطه؟"
گفت" شاه ما اصلن قبول نداشت که حکومتش مشروطه است". یادمه که بنظرم رسید حالا دیگه بیشتر درک می کنم که چرا 22 بهمن رو جشن می گیریم.

چند سال پیش، جائی خوندم که به شاه گفته بودند که "اعلی حضرت همایونی، خیلی جا ها شاه دارند. مثلن سوئد هم شاه دارد. ولی شاه سوئد سلطنت می کند نه حکومت". و شاه هم با همان تبختر شاهی گفته بود که "هر وقت مردم ایران هم مثل مردم سوئد شدند، من هم فقط سلطنت خواهم کرد". اینبار هم به پدرم گفتم، گفت "یکی نبود که بگه تا وقتی که تو حکومت کنی که ملت ایران مثل ملت سوئد نمی شن"

2006-10-05T17:42:00.000-04:00

این قضیه کشتن دختربچه ها در یک مدرسه پنسیلوانیا خیلی اذیتم کرد. نمی دونم این مرتیکه جفنگ چرا از بین بشر ها، این مردم (آمیش) رو پیدا کرد که از صلح طلبترین مردم دنیا بحساب می یان. حالا نمی شد بره یه مدرسه هر گروه گند فاشیست دیگر؟ در مورد این مردمان خاص (آمیش ها) چند تا سایت رو نگاهی انداختم که چند نکته اش می تونه جالب باشه:

1- این گروه و فرقه منونوئیت ها از تبار نزدیکی هستند که در قرن 16-17 در مناطق جنوبی آلمان و سوئیس براساس اندیشه جدائی از دنیا و خشونت، ایجاد شدند و خیلی زود مورد آزار و اذیت هم کاتولیک ها و هم پروتستان ها قرار گرفتند. بطوریکه اکثرشان به پنسیلوانیا مهاجرت کردند، سرزمینی که ویلیام پن در آن بنیان های آزادی مذهبی و تسامح و تساهل را حاکم بر قوانین کرد و سیل اقلیت های عقیدتی از اروپای تحت سلطه خرافات و کلیسا را پذیرفت.

2- براساس سابقه نژادی، آمیش ها به آلمانی ها و سوئیسی ها می رسند. هنوز هم زبان مادریشان گویش خاصی از آلمانی است و زبان رسمی کلیساشان هم آلمانی است. علاوه براین، بچه ها 8 کلاس به مدرسه رسمی (هرچند مدرسه ویژه که همه بچه ها در یک کلاس هستند) می روند و انگلیسی هم که یاد می گیرند.

3- همونطور که شاید دیده باشید (بویژه در فیلم "شاهد" با بازی هریسون فورد)، مردمشون لباس های متحدالشکلی می پوشند که بسیار ساده و بقول خودمان "سنگین" هست. زنان پیراهن هایی می پوشند که نباید کوتاهتر از نصف فاصله زانو و زمین باشد. یه نوعی پوشش سر دارند که شبیه کلاه است و برای دختران سیاه و برای خانم ها سفید است. زنان از جواهرات هم اصلن استفاده نمی کنند. مردان پس از ازدواج ریششان را نمی زنند ولی سبیل هایشان را از ته کوتاه می کنند که دلیلش را خواندم ولی چندان نفهمیدم.

4- در کل فیلم "شاهد" رو قبول دارند و گفته بودند که تصویری که ازشون در اون فیلم بنمایش درآمده، منصفانه و واقعی بوده. ولی گفته بودن که با اینکه فیلم در منطقه آمیش نشین لنکستر (در پنسیلوانیا) فیلم برداری شده، هیچکدام از بازیگرا و عوامل فیلم آمیش نبوده اند.

5- مالکیت اتومبیل و الکتریسیته را ممنوع می دانند. دلیلشان برای عدم استفاده از برق جالب است. در سالهای دهه 20، بزرگاشون مشورت کردند و به این نتیجه رسیدند که استفاده از سیمکشی برق، وابستگی به دنیا محسوب می شه که مردم درانجیل ازش برحذر داشته شدند. خودشون هم گفته بودند که این عدم کارگیری شبکه برق، بی نیازیشون و استقلالشون از دنیا رو بیشتر کرده و مثلن در صورتیکه اتفاقی بیفته و برق قطع شود، همه دنیا از حرکت می ایسته ولی برای این جماعت، عادت شده. ولی از گاز و کپسول گاز استفاده می کنند که خب بنظرمن وابستگی حساب می شه در حد همان شبکه برق. چون اگر مراکز کپسول پرکنی تعطیل بشن، باید چکار کنن؟

6- یک عده از اصولگراترهاشون، عکس هم نمی گیرن. چون معتقدن عکس گرفتن از انسان یه جوری مداخله در کار خلقت هست. حتی عروسک هائی که دختر کوچولو ها باهاش بازی می کنن، صورت ندارند. موسیقی را هم حرام می دانند (عین خودمون!)

7- ولی خودشان اظهار می کنند که در مورد استفاده از پیشرفت های پزشکی (مثل بیهوشی و انتقال خون) یا ماشین سوارشدن (ماشین کرایه ای مثل تاکسی و اینا) هیچ منعی نمی دانند.

8- جالب اینکه با داشتن این همه اعتقادات عجیب-غریب، بهیچوجه به تبلیغ و برگرداندن عقیده و مذهب دیگران اقدام نمی کنند. از قولشان نوشته بود که " تنها چیزی که ما از مردم می خواهیم اینه که تنهامان بگذارند". (قابل مقایسه با بعضی از بنیادگراهای وطنی، که عقیده دارند هرکسی که جور دیگری فکر می کنه، یا باید آدم شه یا اعدام شه.) هیچ وقت ادعا ندارند حقیقت فقط نزد آنهاست و بقیه عقاید و مذاهب، باطل و پوچ و کفر است. وارد بحث و جدل هم نمی شن، چون خودشان را حق مطلقی که از بحث هم حتمن باید سربلند بیرون بیاد نمی بینند. در مورد درست و غلط بودن عقاید خودشان بحث نمی کنند چه برسه به عقاید دیگران! وقتی دلیل عملی ازشون پرسیده می شه، خیلی ساده چند دلیل ذکر می کنن و کاری ندارند که این دلایل درسته یا غلط و از طرف مقابل هم انتظار ندارند دلایلشون رو بپذیره.

9- در مورد اجتناب از خشونت، بسیار افراطی هستند. ازشون سوال پرسیده شده که "اگر خانواده تان در حضورتان مورد تهدید مرگ قرار بگیرن، باز هم به خشونت متوسل نمی شوید؟"
جواب دادن که "نه. اولن هیچ تضمینی نیست که روی آوردن به خشونت متقابل، بتواند جلوی خطر را بگیرد. دومن، حتی اگر مهاجم نیت خودش را عملی کند، شاید مشاهده این عدم خشونت طلبی ما، سبب بشه که براه راست هدایت بشه و از گناه توبه کنه. سومن هم که ما هیچ بدی در مرگ نمی بینیم آنرا پیش خدا و پسرخدا رفتن می دانیم

این رو که خوندم یاد جمله معروف عیسی افتادم (که در تس (تامس هاردی) هم نقل شده بود.) مسیح، وقتی دارن شکنجش می کنن، بجای اینکه مثل همه، شکنجه گرانش رو نفرین کنه، بخدا رو می کنه و براشون دعا می کنه که آمرزیده بشن: "خدایا این ها رو ببخش، اینها نمی دانند چکار می کنند"
اخبار کانادا هم از قول خانواده دختربچه های کشته شده نقل کرد که گفتن "در اینکه بچه هاشون پیش خدا رفتن، حتمن حکمتی بوده". حالا می فهمید چرا از اینکه این بلا سر این بنده خداها آمده ناراحت شده ام؟

CNN reported on the day of the shooting

"Jack Meyer, a member of the Brethren community living near the mish in Lancaster County, said local people were trying to follow Jesus' teachings in dealing with the 'terrible hurt'."
"I don't think there's anybody here that wants to do anything but forgive and not only reach out to those who have suffered a loss in that way but to reach out to the family of the man who committed these acts."
Ref: http://www.religioustolerance.org/amish7.htm

2006-10-04T14:51:00.000-04:00

بعضی وقتا یه چیزائی باعث می شه چیزای دیگری رو فراموش کنیم. خیلی آروم و زیرزیرکی. بطوریکه خودمون هم متوجه نیستیم که چیز مهمی را فراموش کرده ایم.
تو زندگیمون خیلی چیزا رو نمی دونیم. خیلی چیزا رو هیچوقت نمی فهمیم و اصلن قرار هم نیست بفهمیم. خیلی چیزای خیلی مهم رو. قرار نیست بدونیم از کجا می آییم و آمدنمون بهر چیه؟ زندگی اخروی وجود داره یا نه؟ روح و متافیزیک چی؟ آفریدگاری هست یا همه چی تصادفی بوجود آمده؟ اگر هم حس کنیم فهمیده ایم که پروردگاری هست، هیچوقت نخواهیم فهمید که از کجا آمده یا صفاتش چیه؟ یا زندگی همش جبر و سرنوشته یا اختیاره و همه چی دسته خودمونه؟ هیچوقت نخواهیم فهمید بهشت و جهنم مطابق تصورات مسلمانهاست یا مسیحی ها*؟ و اصلن مرگ چیه و چطوری اتفاق میفته و خیلی چیزای دیگه....
همه این ندانستنی ها، ولی باعث میشه که یه چیز اساسی رو کاملن از یاد ببریم. اینکه یه روز، همه اونا که برامون مهم هستن، نخواهند بود و یک روز هم، خودمان نخواهیم بود. به همین سادگی، مثل یه فوت.
بدون شک، در این بازی مرگ، هیچ کاری از دستمون برنمی یاد، و خیلی ساده، فقط شاهدیم. شاهدیم به این نسل کشی روزگار. هرکدام از ما که در گوشه ای از دنیا هستیم، وقتی پس از مدتها دوری، گذرمون به دیارمون بیفته، باید آمادگی شنیدن خبر مرگهائی که ازمون پنهان شده رو داشته باشیم.

* زیرنویس:بعضی فرق مسیحی بخاطر اعتقاد به رحمانیت بی نهایت خدا، وجود جهنم را باور ندارن و معتقدن جهنم به معنی دوری از خدا خواهد بود و نه مثل وعده هایی که به ما داده شده، محل شکنجه و دباغی!

2006-09-30T15:53:00.000-04:00

لحظات هفده گانه بهاری، نام کتاب داستان زیبائی است که چند سال پیش، سریالش (سیاه و سفید) هم از شبکه دو، اشتباه نکنم شنبه ها ساعت هشت و نیم یا نه، پخش می شد. داستان در روزهای واپسین جنگ جهانی دوم و درون آلمان می گذرد. جاسوسی که برای روس ها کار می کند و در دفتر یکی از سران مهم رایش نفوذ کرده و پست مهمی بدست می آورد و اطلاعات دست اولی را برای روسیه می فرستد. رایش سوم، نمونه و الگوی همه حکومتهای توتالیتر در سراسر جهان است. دستگاه های اطلاعاتی و انتظامی موازی که همه بر همه نظارت (!) می کنند و مچ همدیگر رو می گیرند، بطوریکه هیچ دستگاهی جرات کوچکترین خطائی را هم ندارد. تمام مکالمات تلفنی شنود می شود. ماموران خود هم مظنون بشمار می آیند و تحت نظارت هستند. خلاصه در این آشفته بازار، نفوذ جاسوسی از شرق، عملن بعید می نماید.
منظورم از این نوشته، شرح داستان یا پس زمینه آن نیست. نکته کوچکی در داستان بیان می شود که برای وضعیت ما هم گویاست. مکالمات تلفنی آقای جاسوس (سرهنگ ارتش رایش) هم تحت شنود است. او خود این مسئله را می داند و سعی می کند که مکالماتش عادی باشند. ولی دستگاه اطلاعاتی بتدریج به او مشکوک می شود. چرا؟ چون در مقایسه با مکالمات کارمندان دیگر در همان رده، مکالمات و عقاید جناب جاسوس، کمی خنثی بنظر می رسد. مثلن در زمانی که همه در مکالمات تلفنی از گرانی و کمبود چیزهای اساسی مثل بنزین ناله و شکایت می کنند، این آقا شکایتی ندارد.
حرف ها و نوشته های هرکس، می تواند بیانگر بخشی از شخصیت و موقعیت وی باشد. وقتی مطالب مشهورترین وبلاگ نوی س ایرانی (یا برادر ...) رامی نگریم، این که این برادر چطور برادری است، بدجوری نمایان است.

2006-09-24T15:19:00.000-04:00

بنظرم این مقاله آقای فرهاد جعفری، بسیار مفید و دقیق است. اینکه بخشی از دنیای اسلام با پشتیبانی توده های کم فهم، در جستجوی دستیابی به ابزاری برای نوعی انتقام گیری ابلهانه از تمدن غرب است، چیز آشکاری است. انتقامی که در واقع باید از خود گرفته شود نه از غرب. اگر کمی به عقب برگردیم، تا دوره رنسانس و شروع پیشرفت علم و فنون در اروپا، شرق و غرب در یک جایگاه هستند، زورشان به هم نمی رسد، جنگی دربگیرد گاهی این پیروز است و گاهی آن. دوره شمشیر است و گرز و تبر، ریچارد شیردل است و صلاح الدین ایوبی.
با شروع علم گرائی و خردگرائی در غرب، در عرض دویست سال، وضعیت بکلی تغییر می کند. فاصله هر روز بیشتر می شود، ولی شرق بجای شروع ارزش نهادن به علم و عقل، هنوز در چنبره مهملات خود است. شرق عملن با آغاز قرن نوزدهم، توان مقابله با غرب را از دست داده است. تنها نماینده، تمدن عثمانی است که به عنوان دروازه شرق، می توانست با علم گرائی، شرق را از این شکست قطعی نجات دهد. ژاپن، حواسش جمعتر است و از صد سال پیش به غرب نزدیکتر می شود. روسیه، به عنوان تمدنی که غربی نیست، ولی مسیحی است، با افتادن به چنگ کمونیسم، به نماد لرزانی از شرق عقب مانده تبدیل می شود در حالیکه در انتخاب نهائی، مردم مسیحی تمدن غرب را ترجیح خواهند داد.
و اینگونه است که با شکست عثمانی در جنگ اول و تمام شدن کار امپراطوری چین، آسیا و آفریقا بطور کامل جولانگاه غرب می شود. بطوریکه در آسیا تنها کشور مستقل قوی، زاپن است که آنهم پس از جنگ دوم، به مستعمره سیاسی دائمی آمریکا مفتخر می شود و اجازه دارد تنها در زمینه اقتصادی و علمی رقابت کند.
هانتینگتون می گفت روزی می رسد که تمدن اسلامی (به عنوان بازنده ترین تمدن شرقی در نبرد های 5 سده گذشته) برای انتقام گیری از غرب برخواهد خواست و مبادا که تمدن کنفسیوسی (چین و آسیای جنوب شرقی)، تمدن هند و تمدن روسیه (و اقمار سابق و فعلی) در این خیزش یاریگر آن باشند. ولی از منازعه غرب و شرق خطرناکتر، منازعه جنوب و شمال است که آفریقا و آمریکای مرکزی و لاتین هم به جبهه شرق افزوده می شوند.
برای جلوگیری از این اتحاد مخوف، غرب آگاهانه یا ناآگاهانه، برخورد غرب و شرق (یا جنوب و شمال) را به برخورد مسیحیت و اسلام (که ریشه ای تر و خطرناک تر است) سوق می دهد. تحرکات اخیر در راستای جداکردن مسیحیان (روسیه و آمریکای لاتین و بخش هائی از آسیا) از جبهه شرق و جنوب قابل ارزیابی است.
جعفری، اما این تحریکات را مثبت می داند، چرا که سبب می شود رهبران جبهه شرق و جنوب، با دوراندیشی بیشتری به نیروهای جبهه تخیلی خود بنگرند.

نبايد سخنان پاپ اعظم را "سوختمايه جنگ تمدن ها" فرض کرد. بلکه دقيقا بر خلاف آنچه در ظاهر از آن استنباط می شود؛ سخنان اخير اين عالی ترين مرجع جهان مسيحی در مرحله نخست خود، انگيزه ای جز گسستن پيوندهايی که بر اثر پاره ای اشتراکات ميان برخی کشورهای مسيحی (روسيه، ونزوئلا،بوليوی، آفريقای جنوبی) و برخی کشورهای مسلمان (به ويژه ايران، سوريه، لبنان و فلسطين) پديد آمده است را تعقيب نمی کند
اظهارات پاپ کاملا حساب شده، برنامه ريزی شده و «در جهتی خلاف جهت جنگ» ايراد شده است. و هر گاه که «هنگامه ی ايراد اين اظهارات» با «هنگامه ی انتشار کاريکاتورهای پيامبر اسلام» مقايسه شود؛ در خواهيم يافت که هر دو اقدام «در آستانه ی تشکيل شورای امنيت» و در اوج التهابات برای «تصميم گيری اين شورا در قبال مناقشه ی هسته ای ايران» و «سردرگمی روسيه برای پيوستن يا نپيوستن به روند غالب در شورای امنيت» اتخاذ شده است!
چنين به نظر می رسد که اظهارات اخير پاپ را بايد «هشداری به روسيه» فرض کرد و چنين نتيجه گرفت که تصميم سرنوشت ساز ديگری توسط شورای امنيت، در حال اخذ شدن است. تصميمی که اندازه ی آن تناسبی با جايگاه و اعتبار چهره ای چون «پاپ» در «جهان مسيحی» دارد و ورود اضطراری او را به اين صحنه ضروری می ساخت.
به ميدان آوردن پاپ نشان می دهد که جهان غرب (جهان مسيحی) در موضوع مناقشه ی هسته ای ايران آماده است تا «بيشترين نيروها» و «عالی ترين امکانات» خود را برای حل و فصل مسالمت آميز آن به کار گيرد.
و اينکه حاضر است عالی ترين امکانات موجود خود را به کار گيرد تا از طريق «جنگ روانی» اين مناقشه را حل و فصل کند؛ نشاندهنده ی آن است که آخرين تير ترکش غرب مسيحی «در زمينه ی بازی های سياسی» از چله رها شده است!
و اين هرگز بدان معنا نيست که تير ديگری در ترکش ندارد.
روشن تر آنکه: به نظر می رسد در صورت عدم يافته شدن راه حلی که منافع و خواست او را تامين نکند؛ به ترديد هايش در «انتخاب آخر» خاتمه دهد.

2006-09-15T10:22:00.000-04:00

اینو سر کلاس نوشتم:
یکی از مسخره بازی هایی که تو دانشگاه های اینور، حال آدمو بهم می زنه، قضیه غذا خوردن سر کلاسه. واسه آدم اعصاب خوردی مثل من که بابت دغدغه های فردی و اجتماعی و وطن و عالم و ادم حالش گرفته اس، دیگه اینکه یک کره خری که پشت سرم تو کلاس نشسته، از اول کلاس تا وسطش هویج خام یا هر زهرمار نارنجی یه دیگری رو بذاره تو دهنش و آروم شترقشو دربیاره، می تونه بیش از حد تحمل باشه. من نمی دونم هر توله سگی که گشنشه، چرا 5 دقیقه قبل از کلاس، آشغالشو تو حلقش خالی نمی کنه تا صدای قاراچ قوروچش بیخ گوشم نپیچه.
این معضل از اون چیزائی یه که قابل حل هم نیست. مثل دیگر ویژگی های منفی یک جامعه پیشرفته اینچنینی. مشکل دیگری رو که دانشگاه سعی کرده به نوعی حل کنه، زنگ زدن موبایل ها در کلاسه. امسال اعلام کردن که 50 دلار جریمش خواهد بود. البته برای من صدای زنگ موبایل قابل قیاس با قارچ قورچ 10-20 دقیقه ای کوفت کردن نیست. خب یادآوری این مسئله باعث می شه که یادم بیفته که موبایلم رو بذارم رو ویبره.
خب هویج ها یا هر زهرمار دیگری که هستن مثل اینکه تموم شدنی نیست. تحملم داره تموم میشه. یه نیم گرد می کنم و از گوشه چشم با یک خنده ملیح به چیزای نارنجی یارو نگاه می کنم. اول هم یه نگاه کرده بودم 7-8 تا بودن، الان 2 تا مونده تو نایلون. یکیش هم لابد تو دهنه بچس. کانادایی یه. می گه "ساری". خندم می گیره و بر می گردم سر جام. بچه غذاشو برمی داره و می ذاره تو کیفش. استاد چینی لبخند زدنمو می بینه، سریع قیافه "چانه خاران" بخود می گیرم که "آره بابا...حالیمه...". دوباره برمی گردم و با لبخند به بچه زردالو می گم "دونت گت آپست". می گه "گذاشتمش پائین!" تو دلم می گم "آی بچه خوشگلائی مث تو توی دهاته ما طالب دارن ها...". یاد هاشم سیلانی قهرمان پرورش اندام ولایت میفتم که چندی هم به یه جرمی تو زندان تشریف داشت (20 ثانیه فکر کردم که این اسم بیادم بیاد. همراش اسم سایر مشاهیر معاصر شهرم هم خاطرمو پر می کنه: سال 74-75 ممد طنابی، اطلاعاتی کلت به کمر که وظیف خطیر گرفتن دخترپسرا رو بردوش داشت، دلیر اسماعیل، فوتبالیست محبوب سال 69-70 و یه ذره فکر دیگه اهوم ساسان خداپرست معروف به ساسان زرده مال سال 72-74و ...)
از کجا به کجا رسیدم! خب نوشتن بسه. یه ذره هم به اراجیف استاد چینی گوش کنم. پیرمردی با قیافه مهربون. یاد پیرمردهای استاد جکی چان میفتم که بطر زهرماری بدست، می خوردنو تلوتلو خوران پدر جکی رو تو دوره آموزشی درمیاوردن.

2006-08-26T14:47:00.000-04:00

مرگ دسته جمعی 24 دانش آموز در راه مشهد

2006-08-24T11:37:00.000-04:00

تحلیل سایه ای از اوضاع جهان (1)

یک عده از وبلاگ نویسان که نمی خوان به تیغ فیلتر گرفتار بشن، در مورد آینده وضعیت ناپایدار کنونی همچین تعبیراتی بکار می برن: "آینده بس تار و پریشان است. خدا به دادمان برسد. هیچوقت اینقدر نگران آینده نبوده ام و..."
خواننده هم که این چیزا رو می خونه دچار تشویش می شه که "مگه قراره چی بشه که این آدمای باسوات اینقد نگرانن؟"

یکی از عادت های شریف ما ایرانی ها هم اینه که قسمت هائی از واقعیت را که خوشایندمان نیست، خیلی حرفه ای و قشنگ از قسمت فرض های تحلیل هایمان حذف می کنیم، تا به حکمی دلخواهتر برسیم. حالا بماند که با رسیدن به حکم نچندان جالب، کل تحلیل رو زیر سوال می بریم و با یه چیزائی مثل "حالا ایشاللا اتفاقی نمییفته، خدا بزرگه، به کوری چشم دشمنا و ..." بحثو پایان می دیم.
در این بحران ایران-غرب، پارامترهای خیلی زیادی دخیل هستند که بر نتیجه نهائی تاثیرگذار می باشند. اینجا فقط به یکی از پارامترها که کمتر مورد بحث بوده است، اشاره می شود.

زمانی طالبان و القاعده، قدرت را در افغانستان دردست داشتند. با حمله نظامی و سقوطشان، به نیروهای مسلح مبارز با نیروهای غربی و حکومت جدید تبدیل شدند که با توجه به سابقه طولانی جهادیشان، کاملن قابل انتظار بود. حکومت جدید، با توجه به منطق "تبدیل معاند مسلح به مخالف قانونی" در چند نوبت تلاش کرد با دعوت پاره ای از سران میانه روتر طالبان به ساختار رسمی جامعه، علاوه بر دخیل کردن جریان های فکری بیشتری در این دمکراسی نوپا، نیروهای مسلح معاند را هم دچار دوپارگی منجر به ضعف گرداند. (القاعده بحثش جداست چون کاملن یک گروه چریکی محسوب می شود).
بزبان آشنای جامعه خودمان، الان طالبان در افغانستان غیرخودی محسوب می شود و حاکمیت تلاش می کند تا حد ممکن قسمت هائی از آن را جذب جامعه مدنی و به خودی بدل کند. این دعوت لزومن به معنای دادن پست و مقام اجرائی نیست ولی با توجه به مبانی یه کثرت گرائی (پلورالیسم) در ساختار جدید حکومتی، به معنای دعوت از طالبان به کنار گذاشتن مبارزه مسلحانه، و وارد شدن به عرصه مبارزه دمکراتیک با کاندید شدن و در معرض رای مردم قرار گرفتن و ... است.
طالبان در کل به این دعوتها واکنش مثبتی نشان نداد. به همان دلایلی که دیگر گروه های ایدئولوگ خودمحور از وارد شدن به مبارزه مدنی سرباز می زنند. از جمله: طالبان معتقد به دمکراسی نیست و در صورت ملحق شدن به جامعه مدنی و قبول حتی ظاهری اصول ساختاری دمکراسی، قسمت عمده ای از هوادارانش را که بدلیل بیزاری به دمکراسی و آزادی جذب طالبان شده اند، از دست خواهد داد.
پیوستن به مبارزه دمکراتیک یعنی قبول مشروعیت مبتنی بر رای مردم و حق مردم برای کنار گذاشتن حاکمان بطور مسالمت آمیز در صورت تمایل و از طریق انتخابات بعدی. خب این برای طالبان یعنی چه؟ یعنی طالبان اگر طالب رای مردم و حضور در مجلس و قدرت است، باید در انتخابات نامزد شود، مواضع خود را بیان کند، توسط هزار رسانه عمومی دیگر انتقاد شود و دستاوردهای پربار دوره حاکمیتش را مرتبن به رخش بکشند، مجبور شود از گذشته اش دفاع کند یا از آن تبری جوید و خلاصه به سازوکار های جامعه مدرن تندر دهد تا چه شود؟ مثلن متناسب با وزن اجتماعی خود تعدادی کرسی پارلمانی به کف آرد. حال فکر می کنید وزن اجتماعی چنین جریانی در بهترین حالت چقدر می تواند باشد؟ 5% یا 10% یا حداکثر 20% ؟ خب این مقدار وزن اجتماعی و مشارکت در قدرت به چه درد جریان های فکری "خودحقیقت مطلق بین" و انحصارگرا می خورد؟
اینگونه حرکت های اجتماعی برپایه اصولی هستند که اساسن جامعه باز را نفی می کنند. معتقدند مشروعیت خود را از تاریخ یا طبقه کارگر یا نژاد یا علم یا خدا گرفته اند و نیازی به تائید آن از طرف مردم نمی بینند. این حرکت ها و احزاب، برآیند تفکرات اینچنینی در گروهی از مردم هستند و پذیرفتن سازوکارهای جامعه باز، برایشان به معنی از دست دادن پایگاه مردمی و اجتماعی و خودکشی سیاسی خواهد بود. چراکه افراد و حامیان اینگونه احزاب، کوچکترین تغییر در سیاست ضدیت با جامعه باز را به معنی خیانت به آرمان ها دانسته و گروه و حزب جدیدی برای بیان تفکرات خود ایجاد خواهند کرد.
خلاصه کلام اینکه، تا وقتی مردمی مومن و معتقد به دشمنی با جامعه دمکراتیک وجود داشته باشد، برایندشان هم بصورت احزاب مخالف و مبارز با جامعه مدنی وجود خواهد داشت. این حرکت ها قادر به پیوستن به سازوکارهای دمکراتیک نیستند زیرا هویتشان در دشمنی با دمکراسی است.
این نوع تفکر و نماینده سیاسی آن، همان است که کارل پوپر به آن "دشمنان جامعه باز" لقب داده است. "جامعه باز" هرچقدر هم که رحم و عطوفت داشته باشد و لیبرال دمکرات و آزاد باشد، نمی تواند به "دشمنان وجودیِ"خود اجازه دهد نابودش کنند و در پیامد این دشمنی ماهیتی، نبرد خونبار تا نابودی یا تضعیف کلی "دشمنان جامعه باز" گریزناپذیر خواهد بود. نبردی که ممکن است طولانی، فرسایشی، بی رحمانه و ویرانگر باشد و تعداد زیادی از غیرنظامیان و افراد بیگناه در آن قربانی شوند. جنگی که امکانش هست گسترش بیشتری پیدا کند و قسمت های بیشتری از کشور را به حمام خون مبدل کند. با وجود ریشه های عقیدتی؛ اینگونه جنگی، سریعن قابلیت دربرگرفتن مسائل قومی، زبانی و نژادی را دارد و اگر نبرد طالبان با دمکراسی دامنه اش گسترش چندانی نیافته است، یک دلیل آن خستگی مردم از 25 سال جنگ و جدال و ویرانی کامل کشور است، طوریکه عملن چیزی برای ویران کردن نمانده است.

خب حالا این همه چه ربطی داشت به ایران؟ یکی از فواید سانسور و فیلترینگ هم اینه که بعضی صنایع ادبی و شعری، مثل تشبیه و استعاره و کنایه و...، را تقویت می کنه!

2006-08-20T18:11:00.000-04:00

سه کاربر چت روم دموکراسی در ویتنام آزاد شدند

کیبرد آزاد

2006-08-19T16:14:00.000-04:00

امضای پيمان همکاری ميان ايران و جزاير کومور
بتازگی در کومور رئيس جمهور تازه ای بر سر کارآمده که در ايران تحصيلات دينی کرده و به گفته مقامات اين کشور، در جهت گسترش روابط کشورش با ايران تلاش می کند
مجمع الجزاير کومور که در جنوب اقيانوس هند واقع است طی سالهای اخير صحنه نا آرامی و تنش سياسی بوده و احمد عبدالله سامبی با روی کارآوردن دولتی اسلامگرا در اين کشور وعده داده که ثبات را به کشور بازخواهد گرداند و جبران خسارات اقتصادی را که طی سالهای بی ثباتی به کشورش وارد آمده است خواهد کرد
آقای سامبی از آنجا که در مدارس دينی ايران تحصيل کرده به آيت الله شهرت دارد، هرچند سنی مذهب است
اقتصاد کومور متکی بر صادرات ميخک و وانيل است اما وزير کشاورزی ايران کومور را دارای قابليتهای بالای کشاورزی خوانده و گفته که کشورش قصد کمک به توسعه اين "قابليتها" دارد. .

در مورد جزئيات تفاهمنامه دفاعی که ميان دو کشور امضا شده جزئياتی منتشر نشده

BBC

2006-08-18T09:21:00.000-04:00

یکی از دوستانم در ایران از این شکایت داشت که چرا دوستانش که برای تحصیل به خارج رفته اند هیچ از آنجا نمی گویند. نه مشکلات و ناراحتی ها را و نه مزیت ها و خوشی هارا. باآنکه از ایران دور هستند، ادای اکتیویست بودن درمیاورند و مثلن ایمیل های مربوط به مشکلات ایران را بین دوستان پخش می کنند. اگر مشکلات ویرانسرا برایشان مهم بود چرا نمانده اند تا همه باهم از مشکلات استفاده ببریم. چرا فرار را برقرار ترجیح داده اند؟ "خوب است که ما هم از ایران راجع به مشکلات کانادا بحث کنیم و ایمیل بفرستیم؟"

چه داشتم بگویم؟ چه باید می گفتم؟ دیدم با آنکه چیزی که گفته تندروانه است ولی مثالی که زده، عجیب روشنگر است. این مسئله، با اندکی تفاوت در وبلاگ های بیشتر بچه های خارج ایران هم صدق می کند. بیشترشان بیشتر از محل جدیدشان، از ایران و بویژه از مشکلاتش می نویسند. حالا چند نکته در پاسخ:
1- اصل قضیه این است که تفاوت دنیای درون و خارج ایران اینقدر زیاد است، که اساسن کسی که تازه خارج رفته، نمی تواند در چند جمله پینگلیسی ایمیل یا چند مکالمه کوتاه تلفنی اطلاعات درخوری از محیط جدید به کسی که هیچوقت در خارج زندگی نکرده است بدهد.
وقتی دو دوستی که در ایران زندگی می کنند به هم می رسند، لازم نیست کل هارددیسک همدیگر را بخوانند تا تازه با یکدیگر به حس مشترکی برای شروع گفتگو برسند. بلکه حس مشترک درشان وجود دارد و درملاقات، فقط جدیدترین وقایعی که ازآن باخبر نیستند را با هم مبادله می کنند. من همواره در ایمیل زدن به دوستانی در ایران که می دانند در ایران نیستم، دچار مشکل می شوم که در مورد زندگی الانم چه بگویم؟ مگر چند ماه زندگی در محیطی کاملن تازه و دیگرگون را می شود در دوسه ایمیل خلاصه کرد؟ مگر طرف از این جملات ساده می تواند به حسی که پشت سرآن جملات است نزدیک شود؟ وقتی کسی خود تجربه چیزی را ندارد، چگونه می توان در یک صفحه این تجربه را برایش بیان نمود؟
این مسئله فقط ویژه مهاجرت که نیست. مثلن کسی که ازدواج کرده چطور می تواند به یک مجرد، ازدواج را در 10 دقیقه توضیح دهد؟
2- هرچقدر تفاوت دو کشور بیشتر باشد، بنابر آنچه گفته شد، انتقال حس جدید به دوست داخل ایران مشکلتر می شود. در مورد کشورهای غربی، این تفاوت وحشتناک است. مثلن اگر در ترکیه بودم، با چند اشاره به تشابهات، حس مشترک ایجاد می شد و بقیه اش دیگر ساده بود.
3- حال که شرایط برقراری گفتمان درباره کشور جدید نیست، چرا فقط راجع به مشکلات ایران حرف می زنیم؟ خب اگر راجع به خوبی ها حرف بزنیم که بیمزه تر و باسمه ای تر است! مثلن ایمیل بفرستم که چقدر فلان کوه خوشگل بود و بهمان پارک گردش کردن خوش می گذشت. چقدر عصرها بلوار کشاورز و میدان ولیعصر قدم زدن می چسبید. چقدر جشنواره فجر صف سینما عصرجدید ایستادن لذت داشت. چقدر خوب است که با یک بلیط 20 تومانی می شود اتوبوس سوار شد از میدان ولیعصر تا تجریش. چقدر گشتن تو کتابفروشی های روبروی دانشگاه که کتاب های فارسی داشتن (واو) خوب است. چقدر حس دمدمای سال نو زیبا است و خوش بحالتان که ایرانید و سیزده بدر دارید و درخیابان که راه می روید احساس سایه بودن نمی کنید و تا خارج نیامده اید این توهم را دارید که خارج آمدن حلال همه دردهاست و باز لااقل یک هدفی در زندگیتان دارید!
بدون کوچکترین اغراقی این ها که گفتم همش واقعیت است و خوبیها و مثبت های ایران همین ها هستن دیگر. ولی اگه اینارو بنویسم، بچه هائی که ایرانن که بدتر فحشم میدن که "اگه اینقدر ایران خوبی داره، بیجا کردی فرار کردی"!!
خلاصه ما اگر مثبت های ایران رو بنویسیم شماهائی که ایرانید، یه جور شاکی میشین، منفی هارم بنویسیم، یه جور دیگه فحش می خوریم. بخاطر این چیزاس که به خیلی از دوستانم اصن نگفته ام خارج هستم، تا حس مشترک پاره نشود و بشود بدون شاکی بازی 2 تا ایمیل ردوبدل کرد و گپکی زد.

2006-08-16T11:32:00.000-04:00

وزیر مسکن:آماده‌ بازسازی لبنان هستیم

خبرگزاری فارس: وزیر مسکن و شهرسازی آمادگی این وزارتخانه را در بازسازی لبنان با همکاری وزارت کشور اعلام کرد.

به گزارش خبرگزاری فارس، از مشهد محمد سعیدی‌کیا امروز در حاشیه سومین همایش معاونین امور عمرانی استانداریهای سراسر کشور در مشهد در جمع خبرنگاران افزود: هیئتی از معاونین عمرانی وزیر کشور و مسکن و شهرسازی به لبنان سفر کرده وپس از بررسی نسبت به بازسازی شهرها و پشتیبانی تصمیم‌های لازم گرفته می‌شود

بم که در اصل در محدود مرز ایران واقع شده هنوز ساخته نشده ولی لبنان باید هرچه زودتر با پول ملت فقیر ایران ساخته شود.

2006-08-16T08:54:00.000-04:00

تحلیل سایه ای از اوضاع کانادا

اینروزها، کنفرانس جهانی ایدز در تورنتو برقرار است. روز اول، نخست وزیر محافظه کار کانادا، جناب هارپر، در کنفرانس حاضر نشد و شدیدن از طرف رسانه های مستقل (و نه طرفدار دولت محافظه کار راست گرای چسبیده به آمریکا) مورد انتقاد قرار گرفت. مثل اینکه ایشان ترجیح داده بودند به شمالی ترین محل مسکونی کانادا، مسکونی هم که نه یک پایگاه نظامی، تشریف ببرند و با نظامیان ملاقات کنند. ظاهرن با آب شدن بیشتر یخ ها در آن نواحی، دریا قابل کشتیرانی شده و با توجه به اینکه آمریکا مالکیت کانادا بر آن دریا را قبول ندارد، جناب هارپر اولویت را به حضور در آنجا و مثلن مهم جلوه دادن زهر چشم گرفتن از آمریکائیها داده است! که ملت نچندان علاقمند به آمریکا، از اینهمه شجاعت و استقلال دولتشان قنددردل آب کنند و بی توجهی به بهداشت و محیط زیست را بی خیال شوند.
موضوع جالب دیگراینکه، مدتی است مرکزی برای معتادان تزریقی در ونکوور ایجاد شده که سرنگ تمیز و تزریق بهداشتی به مصرف کنندگان عزیز ارائه می کند. این مرکز، اولین در نوع خود در آمریکای شمالی بشمار می آید و جالب اینکه ساعت کاری آن، با توجه به نیازهای مخاطبان از 10 صبح تا 4 صبح است! حامیان آن، با توجه به اینکه حدود 20% مراجعه کنندگان تست ایدز با پاسخ مثبت دارند، معتقدند هزینه مالی و اجتماعی این مرکز خدماتی، بسیار کمتر از هزینه ای است که ایدز گرفتن یک نفر به جامعه تحمیل می کند. بازهم مثل خیلی چیزهای دیگر، دولت محافظه کار، بخوانید ریاکار، با این جور ایده ها میانه چندان خوبی ندارد و حامیان و بانیان مرکز، نگران مزاحمت ها و مخالف دولت خدمتگزار هستند.
آدم صد سال عضو جامعه ای با دولت لیبرال دروغگوی تنبل حامی آزادی همه جور سلایق ضاله باشد بهتر است از یک سال زندگی تحت لوای دولت محافظه کار ریاکار جانماز آبکش نیمچه فاشیست نوکر آمریکا و شرکت های نفتی تگزاس و ....
قبل از بحران لبنان، درصد حمایت مردم تن پرور از حزب محافظه کار شدیدن بالا رفته بود (از 36% در انتخابات ژانویه 2006 که با پیروزی و تشکیل دولت اقلیت همراه بود، تا حدود 49% که نویدبخش تشکیل یک دولت اکثریت بی رحم بود که بی توجه به مخالفت های حزب های دیگر می توانست هرکاری خواست بکند). بطوریکه زمزمه انحلال پارلمان و انتخابات زودرس در پائیز از طرف دولت محافظه کار کم کم شروع شده بود. ولی با موضع گیری های نچندان منطقی جناب هارپر در هنگامه بمباران و کشتار مردم لبنان، این تب شوم کمی فروکش کرد. درواقع عده ای از مردم شاخ درآوردند که هارپر حتی از بوش هم بیشتر برای اسرائیل پیراهن پاره می کرد. با مشخص شدن سرنوشت بحران، هفته پیش هارپر یکی از اعضای حزب مخالف لیبرال در پارلمان که مسلمان پاکستانی است را به عنوان نماینده در امور مربوط به خاورمیانه (یا یه همچین چیزی) منصوب نمود تا بلکه کمی دل مخالفان را دوباره بدست آورد. بخاطر همین چیزهاست که می گویم محافظه کار=ریاکار.

70 سال پیش یکی از مسولان اداره فرهنگ و ارشاد نازیستی حکومت نازی گفته بود: "وقتی کلمه فرهنگ را می شنوم، بی اختیار دست به اسلحه می برم". بنظر می رسد این جمله جاودان را در زمان ها و مکان های دیگر بتوان راجع به چیزهای دیگر هم بکار برد.

2006-08-12T15:50:00.000-04:00

این وبلاگی یه که توش عکسائی از مراسمات تدفین سربازهای اسرائیلی گذاشتن. عکسای اول رو که نگاه می کردم، هیچ حس خاصی نداشتم، به خودم می گفتم بالاخره سربازن و در راه کشورشون کشته شدن. ولی عکسای آخر رو که رسیدم باید اعتراف کنم که نتونستم جلوی اشکامو بگیرم. و این اشکا حتی تلخ تر بودن از اشکائی یه که بخاطر لبنانی ها و فلسطینی ها ریخته می شه. اونا هم آدمائی ین مثل همه ما، قیافه ها و آدابشون هم بطور وحشتناکی به مسلمان ها شبیهه. دفن مرده پیچیده شده در کفن، نماز خوندن با پارچه سفید-سیاهی که به سر انداختن بطرف بیت المقدس، و اینکه رئیساشون مثل رئیسای ما، از دین ابزاری ساختن برای تسلط بر اراده ها. همونطور که برای بیشتر ایرانی ها، خون لبنانی ها و فلسطینی ها پر ارزشتر از خون اسرائیلی هاس، برای بیشتر غربی ها هم برعکسش صادقه. ولی در واقعیت که خون با خون فرقی نداره.
خیلی ها فکر می کنن (خودم هم قبلن بر این باور بودم) که اگر اسرائیل زمین های اشغالی سال 67 و تپه های جولان رو پس بده و فلسطین به پایتختی بیت المقدس هم تشکیل بشه و با سوریه هم پیمان صلح بسته شه، همه مشکلات حله. بنظر منطقی میرسه دیگه، نه؟
ولی دقیقن مشکل همینه که اصلن قرار نیست این قضیه بطور منطقی حل بشه. مگر مشکلات دیگرِ کشورهای منطقه بطور منطقی در حال حل شدنن که این هم جزوش باشه؟ همونطور که چندین بار نوشته ام، مگر مردمان منطقه ما، پیرو عقل و منطق هم هستن؟ به قول کورش کبیر، "هر گونه تصمیم گیری منطقی و معقولانه به عافیت طلبی تعبیر می شه". اصلن دقیقن مشکل اینه که ما جماعت، اهل منطق نیستیم. وگرنه کار به اینجا کشیده نمی شد که این همه زور بزنن که تازه برگردن سر وضعیته ژوئن 1967.
عمیقن معتقدم که حق مردمه هر کشوریه که نوع ارتباط با یک کشور دیگر رو تعیین کنن. به غیر از جنگ راه انداختن که خب تابلوس که حق این یه کار رو ندارن. با توجه به این حق طبیعی مردم یک کشور، باید این مسئله را آگاهانه قبول کنیم که ایران در کوتاه مدت نباید روابط معمول با اسرائیل داشته باشه. یعنی حتی اگر حکومت ایران با همه هم مذاکره و مصالحه کنه، اگر دمکراتیک باشه، باید به نظر عموم مردم مبنی بر عدم رابطه با اسرائیل احترام بگذاره. خب بازم تابلوس که این تصمیم و دید مردم بیشتر از روی احساساته ولی در هیچ کجای کتاب دمکراسی ننوشتن "اکثریت نباید تصمیم های احساسی بگیرن" فقط مهم اینه که "اکثریت نباید تصمیم های آسیب رسان به خود و دیگران بگیرند". و قهر بودن با یک کشور دیگه، نمی تونه آسیب رسان تلقی بشه.
اگر براساس اصول لیبرال دمکراسی، افراد جامعه رو آزاد بدونیم در هر کاری، تا آنجا که به دیگران آسیب نرسونن و به آزادی دیگران لطمه نزنن، باید به کشورهای جامعه بین المللی هم، همین میزان از آزادی رو قائل باشیم.
حتی اگر یک صلح پایدار سیاسی هم برقرار بشه، از آنجا به بعد بر عهده اسرائیل خواهد بود که تلاش کنه تا از این منفور بودن خارج شه. البته دوباره براساس اصل آزادی، می تونه به همان سطح صلح سیاسی راضی باشه. ولی اگر بخواد بین مردم منطقه به عنوان یک کشور و نه یک غده سرطانی به حساب بیاد، خیلی کار داره. که با توجه به ماهیت نیمه مذهبی مردم و حکومتش، نمیشه از الان پیش بینی کرد.
متاسفانه، به دلایلی، کشور اسرائیل خودش رو به نوعی تافته جدابافته به نمایش گذاشته (مثل ایران خودمان). مثلن مهاجر غیریهودی قبول نمی کنه. البته همون 15% مسلمان و مسیحی رو هم با هزار تبعیض و مصیبت نگه داشتن، تازه بیان مهاجر غیریهود قبول کنن؟ ولی حتی اگر بطور نمادین هم سالی چند هزار نفر مهاجر از کشورهای راغب مهاجرت (مثل هند و چین و پاکستان و ...) بپذیره و دفترودستکی مثل اداره مهاجرت کشورهای اینکاره مثل کانادا و آمریکا درست کنه، دید و نگرش دنیا رو می تونه کمی بهبود بده.

پی نوشت: با دوباره نگاه کردن عکس ها، متوجه شدم که فقط در یکی از عکس ها، متوفی با کفن دفن می شد و در بقیه موارد مثل مسیحیان از تابوت استفاده شده است. شاید این یک مورد مربوط به اعراب مسلمان ساکن اسرائیل می باشد، چون اطلاعات بیشتری ندارم و فقط همین به نظرم می رسد.

2006-08-11T11:45:00.000-04:00

خب با نوشتن درباره هنر و فیلم های پرارزش تاریخ سینما و قصه اسرائیل-عربات مثل اینکه واسه این وبلاگ ما مشتری پیدا نمیشه. بذارین یه کم هم به سبک وبلاگداری سنتی (مثل گاوداری سنتی) بنویسم بلکه محبوبتر شدم!
--
2 هفته پیش 12 تا تخم مرغ خریدم که نیمرو درس کنم، ولی بدشانسی، از اون موقع گوجه فرنگی با قیمت حراجی گیرم نیومده. آخه این ورا گوجه فرنگی خیلی گرونه، کیلوئی زیر 3 دلار امکان نداره پیدا شه. البته اگر حراجی خورده باشه شاید حدود 5/2 دلار پیدا بشه. تاریخ مصرفه تخم مرغا کم مونده تموم بشه و من نمی دونم چیکار کنم. شاید مجبور شم آبپز بخورم. الان هم خوابم نمیاد، ولی بعدن که خوابم اومد، میام یه پست می نویسم که بدونین من دارم میرم بخوابم.
--
خب ببخشین که نیامدم خبر بدم دارم می رم بخوابم. آخه خیلی خسته بودم. الان هم دارم می رم گوجه فرنگی پیدا کنم. با دوچرخه می خوام برم و از خیابان ملگاند هم رد خواهم شد. می دونم نمی شناسید، فقط گفتم که بدونین از کدوم خیابان رد خواهم شد. گوشه خیابان هم یه بچه با چشمای آبی بهم خیره خواهد شد. همونطور که همه بچه ها به آدمای جهان سومی خیره می شن.
--
ببخشین که چند روزی نبودم. دنباله گوجه فرنگی می گشتم. راستی پریروز دو تا خانم چینی (شایدم فیلیپینی) دیدم تو آسانسور که تخم مرغ خریده بودن ........

2006-08-08T15:48:00.000-04:00

سامرست موآم (شاید هم یک نویسنده دیگر) گفته است: "چیزی که همیشه در ایجاد دوستی های صمیمانه با دیگران برای من مانعی بوده است، این مسئله است که اگر ساده و صمیمی رفتار کنم حمل بر سادگی و گیجی و کودنی می شود و اگر در رابطه زرنگ و خوددار باشم و به اصطلاح دستم را رو نکنم، حیله گر و گول زن و مکار تلقی خواهم شد." (نقل به مضمون)
این مسئله، مطمئنن بیانگر یکی از موانع در ایجاد صمیمیت های دوستی های کودکانه و بویژه نوجوانانه و جوانانه، در سنین بالاتر است. بطوریکه دیگر در سنین بالای 22-23، دوستی های جدید بیشتر به شکل آشنائی محترمانه درمی آید. به هرحال، در تغییر ویژگی های روابط دوستانه، چیزهای دیگری هم دخیل هستند.
اول شب زنگ زدن و تا پاسی از شب گپ زدن و حرف های کهنه را دوباره گفتن ولی از ته دل لذت بردن، از ته دل تلاش کردن برای کمک یا راهنمائی دوستی که مسئله ای را پیش کشیده است، الکی و بی دلیل ول گشتن در خیابان و پارک، سینما رفتن بدون اینکه لزومی باشد، نوارهای جدید را مبادله کردن، هفته ای چند بار به هم زنگ زدن و برنامه های زندگی را باهم هماهنگ کردن، همه و همه مخصوص دوستی های سالهای زیر (مثلن) 22-23 سالگی است و فقط می توان خاطرات آن روزها را بیاد آورد.
بنظرم می رسد با افزایش سن، علاقه به این چیزها که گفتم بطور طبیعی کاهش می یابد، یعنی فقط نمی توان گفت چون پایه (منظور پایه میز و اینا نیست ها) پیدا نمی شود، آن کارها را نمی شود کرد. یعنی حتی اگر وقت و رفیق پایه هم باشد، شاید دیگر ول گشتن در خیابان، مزه آن سال ها را نداشته باشد.
یک نویسنده ناشناس (یعنی خودم!) هم گفته است: "آنانکه فکر می کنند حیله گری و زرنگی از فضایل است، سری به زندانها و بازداشتگاه ها بزنند تا با زرنگ ترین، هفت خط ترین، و زبان بازترین آدم های روی زمین آشنا شوند".

2006-08-05T11:12:00.000-04:00

1- بعضی وقتها یک چیزهایی بصورتی محو در ذهن آدم میاید و می رود، بدون اینکه بصورت ساخت یافته دربیاید و ایده تثبیت یافته ای شود. وقتی شکل تکامل یافته و تروتمیز آن مزمزه های ذهنی، بیان شده توسط شخص کاردرستی، در جائی خوانده یا شنیده می شود، یک حس اقنا و راحت شدگی به ادم دست می دهد که "...خب پس این فکرهای سایه روشن، آخرش باید به این ایده و تفکر ختم می شد."
2- این مصاحبه و گفته های دکتر امیراحمدی، همچون حسی درمن ایجاد کرد. فکرهائی که همه ما همیشه در نظرمان می گذرد که چرا امریکا اینقدر از اسرائیل حمایت می کند در حالیکه در چند دهه پیش آش اینقدر هم شور نبود؟ و اینکه حتی کسانی که خیلی از اسرائیل بدشان میاید، وقتی نوبت کار و تحصیل و زندگی در آمریکا می رسد، خیلی آرام این فکرها رو میندازند توی انباری ذهنی و نگهش می دارند برای همان ایران خودمان. مثل اینکه دارند میروند اسرائیل!
3- خوشمان بیاید یا نه، این بیان امیراحمدی، بیرحمانه، خشن و مثل شمشیر برهنه، برنده است. هرچقدر بخواهم با خود بجنگم و مقداری اغراق هم برای آن درنظر بگیرم، نهایتا 10% اغراق در آن دیده می شود. واقعن نمی توان به چرائی حمایت آمریکا از هر اقدام اسرائیل پی برد جز با درنظر گرفتن این واقعیت که این دو کشور عملن یک کشور باشند.
4- حرفهای امیراحمدی تلخ هم هست، خیلی تلخ... مردی که سالها ایده نزدیکی ایران و آمریکا را پیگیری کرده (علی رغم همه مشکلات و اینکه از همه طرف باران فحش و ناسزا به سویش سرازیر شده)، وقتی اینگونه دردمندانه اعتراف می کند که پس از سالها تلاش برای نمایاندن تمایز منافع آمریکا و اسرائیل به این نتیجه رسیده است، تلخی آن تحمل ناپذیرتر هم می شود.
بخش هائی از گفتگو:
عملا آمريکا و اسرائيل دو کشور نيستند، بلکه يک کشورند. واقعا هم يک کشور هستند. من ديگر فرقي بين اسرائيل و آمريکا نمي بينم. در واقع هردو دو روي يک سکه هستند.

2006-08-04T10:12:00.000-04:00

چیزهائی که همه می دانیم: عقل و خرد چیزهای خوبی هستند، در تصمیم گیری باید تابع عقل و منطق بود، منافع و مضرات هر گزینه را باید درنظر گرفت، و ......
ولی وقت هائی هست که دیگر نمی شود منطقی تصمیم گرفت، از جمله وقتی که اصولن نمی توان تصمیم گرفت. یعنی به دلیل مجموعه تصمیم های گرفته شده در گذشته، موقعیتی پیش آمده است که دیگر هیچ کدام از گزینه ها، حداقلی از فایده را هم در برنخواهد داشت. در اینجا، تصمیم گیرنده در صورت انتخاب هر گزینه ای، ضرر خواهد کرد ولی شاید، گزینه ای باشد که ضرر وارد بر دیگران را کمینه کند. یعنی منطق تصمیم گیری، که باید بر اساس منافع تصمیم گیرنده باشد، دیگر نفع پایداری برای تصمیم گیرنده نخواهد داشت.
برای این مسئله، مثال های زیادی می توان آورد: وقتی راننده ای سوار بر پیکان، با آگاهی از خطر جاده ای بارانی به امید اینکه اتفاقی نخواهد افتاد، از سرعت ایمن تجاوز کرده و در پیچی کنترل از دست می دهد و بسوی دره سرازیر می شود، حرف زدن از گزینه منطقی تر و بالابردن منافع شخصی و جمعی و ... موضوعیت خود را از دست می دهند. ولی اگر در یک سو کوهی سنگی باشد و در سوی دیگر چادر و محل اتراق (اطراق؟) چند مسافر بخت برگشته، اگر راننده وجدان انسان دوستی داشته باشد، ممکن است له شدن در تصادم با کوه سنگی را به له شدن و له کردن چند نفر دیگر ترجیح دهد. ولی از نظر عقلی، براو نمی توان خرده گرفت اگر چنین نکند، زیرا که برای او تصمیم گیری بر اساس بیشینه کردن منفعت شخصی (اصل اساسی خردگرائی فردگرایانه جامعه مدرن) دیگر ممکن نیست و در هرحال، پایان او نابودی خواهد بود. ولی اگر گزینه اول را انتخاب کند، در غیابش از وی و تصمیم گیری اش تقدیر خواهد شد!
از این موقعیت ها خیلی پیش می آید: صدام در مارس 2003 در مقابل تهدیدات آمریکا و انگلستان چه تصمیم منطقی ای می توانست بگیرد؟ وقتی کار به آنجا رسیده بود که دیگر هیچ راه نجاتی برای خود و دستگاه باقی نمانده بود، او گزینه دوم را انتخاب کرد. اگر گزینه اول را انتخاب کرده بود، شاید اول پسران رعنایش را می کشت و بعد هم خودکشی می کرد و قدرت را به مردم می سپرد تا آمریکا نتواند به یک کشور دمکراتیک حمله کند. در این صورت به این ذلت نمی افتاد و مردم هم به ذلت و جنگ احمقانه قومی کشانده نمی شدند. ولی مسئله اصلی این است که همچون کسی که کار را بدانجا کشانده بود، آن حد از انسانیت را نداشت که در آخرین لحظات قدرتمداری، بخواهد ضرر کشورش را کم کند. در تاریخ هم زورمدارانی که در آخرین حرکت خود، مردم را هم با خود به منجلاب نبرده باشند، فراوان نیستند.

2006-08-03T18:59:00.000-04:00

از طرفي آمريکا هم به منافعش فکر مي کند نه به انسانيت و دموکراسي و حقوق بشر. از آن طرف هم متاسفانه اسرائيلي ها به آمريکا اينگونه قبولانده اند که هرچه اسرائيل در منطقه انجام مي دهد در چارچوب منافع حياتي آمريکاست و منافع حياتي آمريکا و اسرائيل در منطقه و براي منطقه به هم گره خورده و قابل جداشدن از هم نيست. بنابراين عملا آمريکا و اسرائيل دو کشور نيستند، بلکه يک کشورند. واقعا هم يک کشور هستند. من ديگر فرقي بين اسرائيل و آمريکا نمي بينم. در واقع هردو دو روي يک سکه هستند.
دکتر هوشنگ امير احمدي

2006-07-30T17:52:00.000-04:00

زيدآبادی، با اشاره به قطعنامه 1959 مبنی بر خلع سلاح حزب‌‏الله، گفت: نگرانی غربی‌‏ها اين است كه حزب‌‏الله با وجود زرادخانه موشكی قابل توجهی كه دارد و موشك‌‏های آن حدود 13 تا 15 هزار تخمين زده می‌‏شود، تحت كنترل دولت نيست و با ايران كه دشمن اسرائيل است، رابطه دارد. آنها فكر می‌‏كنند ايران می‌‏تواند از حزب‌‏الله برای پرونده اتمی يا سياست‌‏هايی كه برای غربی‌‏ها مشكل‌‏زاست، به عنوان اهرم فشار استفاده كند لذا آنها تصميم گرفتند حزب‌‏الله به صورت گروه سياسی درآمده و به عنوان يك حزب و گروه سياسی وزير و نماينده پارلمان داشته باشند.
وی با اشاره به طرح خاورميانه بزرگ آمريكا، گفت: آنها به دنبال اين هستند كه اسرائيل در چارچوب مرزهای مشخص، جزيی از اين خاورميانه بزرگ باشد و بر اساس فرمول دو دولت، فلسطين در كنار دولت اسرائيل زيست كند و در حال حاضر تصورشان اين است كه محور ايران, سوريه و حزب‌‏الله به طور رسمی به دنبال اخلال و كارشكنی در اين مساله است

2006-07-30T17:36:00.000-04:00

اشاره‌ی راوی به اینکه این حیوان "قبلن بیشتر گوسفند" بوده بر‌می‌گردد به سنت یهودی که آنها خود را گوسفندانی می‌دانستند در میان گرگ‌های درنده (قوم‌های دیگر). اما نقش گوسفند یا قربانی مربوط به گذشته‌ است؛ زیرا در زمان روایت داستان، یعنی در زندگی مدرن، که یهودیان ِ آزاد شده از بند محدودیت‌های قانونی در سوی همسازگاری با پیرامون می‌کوشند، این حیوان به موجود دورگه‌ای تبدیل می‌شود که دیگر نه آنی است که در گذشته موجودیت و هویت یکپارچه می‌یافت و نه هویت تازه‌ی مستقلی کسب کرده
تصویر چنین معجونی که از همه چیز پاره‌ای با خود و درخود دارد، ولی هنوز هویت مشخصی ندارد، نشان دهنده‌ی حس شدید بیگانگی کافکا است که هم به عنوان یک یهودی هم به عنوان انسانی مدرن، در پی یافتن هویت و فردیت خود در هزارتوی مناسبات پیچیده‌ی مدرنیته سرگردان می‌شو د؛

2006-07-30T12:08:00.000-04:00

چاقو در آب *****
1- یک فیلمنامه تئاتری با فقط 3 شخصیت کاملن معمولی، سیاه و سفید ساخته سال 1962 به زبان فصیح لهستانی با زیرنویس به زبان بلیغ فرانسه، کل ماجرا در قایقی در وسط یک رودخانه، بدون وجود اسلحه، مواد مخدر، پلیس، قتل، سم، قاتل روانی، آدم فضائی، کوسه، اژدها، جادوگر، کوتوله، هنرهای رزمی، جلوه های ویژه.
2- سینما یعنی چه؟ یعنی از مصالح بالا ساختن فیلمی با ویژگی های زیر:
یک ساعت ونیم تنش از لحظه آغاز تا پایان، میخکوب کردن و تسخیر ذهن و روح تماشاگر، شکرخدا کردن که در سینما تماشاگر این فیلم نیستم و می توانم به محض غیرقابل تحمل شدن سطح تنش زیرپوستی فیلم، با سرزدن به کانال های دیگر و تماشای برنامه های مفرحی چون مسابقه رقص لحظاتی از دنیای عذاب آور فیلم رها شوم. حرکات دوربین، و میزانسن هائی که فرسنگ ها از شاهکاری مثل بازرس هم جلوترند. بازیگرانی که تنها کاری که نمی کنند بازی است ولی در یک نگاهشان کل تاریخ بشریت را می توان خواند.
3- لعنت زمین و آسمان بر هر چه لوکاس و اسپیلبرگ و کامرون و بروکهایمر و هر گنده لات آشغالساز دیگر که سینما را به روزی درآورده اند که برای دیدن یک فیلم خوب باید منتظر کارتون های جدید بود.
4- به یاد نمی آورم فیلمی از هیچکاک را که از این اثر سرتر باشد.
5- زیاد با فرهنگ غربی آشنائی ندارم ولی موضوعی اینچنینی هنوز هم حساسیت برانگیز است چه برسد به 40 سال پیش.
6- این فیلم عامدانه از لیست فیلم های برتر منتقدین حذف می شود تا شاهکارهای انسانگرایانه یا فیلم های لطیفتر هیچکاکی در فهرست برترین های تاریخ سینما رژه بروند. فیلمی به این بی پروائی، تلخی، ضد عواطف انسانی، بدون هیچ دورنمای امیدوارانه، آئینه ای از نیمه تاریک تمدن، بی شک نباید هم جائی در میان بهترین فیلم های تاریخ سینما داشته باشد. اگر روزی فاجعه ای در راه باشد و تمدن بشری در آستانه نابودی، باید همه نسخه های این فیلم را از بین برد تا مبادا بدست تمدن های دیگر بیفتد و بدانند انسان چه جانوری بوده است.

2006-07-29T13:30:00.000-04:00

آنقدر از این نوشته بدم آمد که حیفم آمد دیگران را هم به خواندنش مهمان نکنم. آنچه از سطرسطر این مطلب طنز برمی آید، بیزاری از هرگونه پویائی و امید است. پیام این متن، خیلی روشن است و در میان خارج نشینان، خیلی هم طرفدار دارد. خیلی از ما که با هزار ترفند از خانه پدری گریخته و در ناکجاآبادی از ناکجاآبادهای جهان برای خود با هزار مصیبت، دفتر و دستکی به هم زده ایم و خیمه و خرگاهی برپا کرده ایم و با تابعیت دوگانه دلخوشیم و منتظر نیم بها شدن بلیط هواپیمائیم تا به وطن هم سری بزنیم و پزی در کنیم تا خستگی صندوقداری در والمارت و دلیوری پیتزا از تنمان درآید، باید هم بعضی چیزها را بکوبیم.
ای خدا چه بر سر ما ایرانیها آمده است.....

بیابان را، سراسر، مه گرفته است
چراغ قریه پنهان است

2006-07-29T12:13:00.000-04:00

یه واقعیتی هستش که بعضی وقتا، متاسفانه نادیده انگاشته می شه:
نمیشود شعار نابودی ملت و کشوری را داد و درعین حال از همان ملت انتظار داشت در برابر جنایتهای ارتش کشورشان در برخورد با دیگران، اعتراض کنند و تظاهرات ضد جنگ براه بیندازند. از آن ارتش هم نمیشود انتظار داشت دربرابر کسانی که خواستار نابودیش هستند، کمتر ظلم و خشونت کند.

2006-07-28T14:42:00.000-04:00

حرفای بودار
یواش یواش بعضی چیزا داره واسم روشن می شه: از جمله فرق زندگی در باغ وحشی که مال خود آدمه و بهشتی که مال خود آدم نیست.
دولت های آمریکا و کانادا حمایت قاطعشون از عملیات اسرائیل رو به عنوان حق دفاع از خود با صدای بلند اعلام کرده اند و می کنند. یه عده عقیده دارن این مسائل سیاسی به دولت ها مربوطه و ربطی به ملت ها ندارد. شاید تو فضای جامعه ایرانی، این ادعا برای ما پذیرفتنی باشه ولی در جامعه باز غرب؟؟!! نه اینطوری نیست. نظر سنجی ها نشون می ده که حدود نیمی از مردم آمریکای شمالی (شامل کانادائی های حقوق بشر و حقوق حیوانات دوست) از نظر دولتهاشون در حمایت کامل از عملیات اسرائیل حمایت می کنند که نشانه دمکراسی و این حرفاس. پس مشکل کجاس؟
خیلی ساده! این عملیات دفاع از خود اسرائیل، علاوه بر جنگ با یک گروه نظامی، شامل چی ها می شه؟ "بمباران مناطق مختلف شامل مناطق مسکونی و غیرنظامی، کشتن غیرنظامیان شامل زنان و کودکان، برای رسیدن به یک هدف سیاسی و نظامی"
شاید اشتباه می کنم ولی اینکه همون تعریف تروریسم است؟ یعنی آمریکا و کانادا از تروریسم حمایت می کنند؟؟؟ خب دوباره قصه می ره به طرف این مسئله که بستگی داره این "غیرنظامیان" کی ها باشن؟ اگر خودشون یا ریشه شون جهان سومی باشه، مسئله فرق می کنه! عجیب که نیست؟
اسرائیل زده یه پایگاه نیروهای حافظ صلح سازمان ملل (چه اسمه با مسمائی!) رو داغون کرده، 4 نفر اتریشی، کانادائی، فنلاندی و چینی رو هم کشته، موقع امدادرسانی هم ول کن نبوده و باز داشته می زده.... نتیجه: کوفی عنان گفته "ظاهرن" این حمله عمدی بوده و اسرائیل باید خجالت بکشه. اسرائیل هم گفته که نخیر عمدی نبوده و کوفی عنان بخاطر این حرفش باید خجالت بکشه (چون انتقاد از قربانی تروریسم یعنی اسرائیل برابر میشه با حمایت از تروریسم دیگه). یکی از کارمندان سازمان ملل گفته که از محل 6 بار زنگ زده به وزارت دفاع اسرائیل که بابا اینجا رو نزنید. دولت های اتریش و چین و فنلاند کار اسرائیل رو محکوم کردن. جناب هارپر چی؟؟ گفته که اظهارات اسرائیل رو مبنی بر تصادفی بودن بمباران "می پذیرد"! سفیر اسرائیل هم در رادیو صحبت کرد و گفتش که ما خیلی دقت می کنیم که به بچه های سازمان ملل و اصولن همه غیرنظامی ها هیچ آسیبی نرسه، ولی خب بمبه دیگه.. مثل توپ فوتبال ممکنه یه ذره اونورتر بخوره!! بقول نبوی کبیر:" و آگاهان از خوشی دیدن این همه حقوق بشر کله هاشونو کوبیدن به دیوار".
دیروز یکی از روزنامه های اینجا تیتر صفحه اولش این بود: Should Iran be next?
امروز هم این بود: Time for new Middle East
خب از همه اینا میرسیم به اصل مطلب. این ملتی که از تروریسم اسرائیل یعنی بمباران و کشتن مردم غیر نظامی در لبنان بی رودربایستی حمایت می کنند، اگر این بمباران و کشتار در جای دیگری انجام بشه، حمایت نخواهند کرد؟؟ بویژه که اینبار بهانه هم قانع کننده تر باشه! یعنی باید در میان آدمائی زندگی کرد که از نابودی خانه و کشته شدن خانواده آدم حمایت می کنند. یه نمه سخت نیست؟

2006-07-24T22:14:00.000-04:00

نکته جالبی که اخیرن دریافتم این است که رادیو و تلویزیون کانادا (بویژه خبرگزاری CBC ) به محض شدت گرفتن کشتار فلسطینیان (و حالا هم که لبنانیها) بدست ارتش اسرائیل، تعداد برنامه های درباره ستم ها و بلاهائی که بر سر یهودی ها در جنگ جهانی دوم آمده است را افزایش می دهند. محصولات پخش شده، علاوه بر فیلم های سینمائی، بیشتر مصاحبه با یهودی های بازمانده از اردوگاه ها به همراه پخش فیلم های باقیمانده از آن دوران است که با لحن بسیاربسیار مظلومانه و رنج کشیده و با لهجه انگلیسی قابل قبول (نه مثل لهجه دافعه انگیز عرب ها) و با چشمان اشک آلود از خاطرات آن روزها می گویند. بیشتر اوقات یهودی جوانی هم (نماد نسل جوان و قدرقدرت) نقش مصاحبه کننده را دارد که مصاحبه شونده را تشجیع و ترغیب می کند تا بیشتر و بیشتر شرح رنج و درد های خود و قوم خود را بگوید تا دل غربی ها بیشتر کباب شود. در اینکه تعداد کثیری یهودی در آن دوران دچار رنج و ستم در ابعاد باورنکردنی شدند، هیچ شکی نیست. ولی مثل اینکه تا وقتی همان تعداد (از نظر خودشان 6 میلیون) مسلمان دچار همان بدبختیها نشوند، اسرائیل و حامیان آن دست بردار نخواهند بود.
یک مسئله مهم دیگر اینکه بحث دشمنی اسرائیل و مسلمانان به اعتقادات ارتباطی ندارد، بلکه به یک قضیه هویتی، قومی، نژادی و جغرافیائی بدل شده است. مثلن این همه دانشجو و استاد مسلمان (ایرانی و عرب) و یهودی در کانادا و آمریکا هستند، که جدن ترجیح می دهند از همکاری و ارتباط با همدیگر بشدت اجتناب کنند! یعنی در این دعوا، میان آدم اسمن مسلمان ولی باطنن لائیک و سکولار با مسلمان مومن و معتقد فرقی نیست. حتی مسلمانی که زبانن و عملن دوستی خود را به اسرائیل نشان دهد، درنهایت دوست تلقی نخواهد شد. البته یک مقداری هم از این مسئله، به ریشه نژادپرستانه یهودیت و بویژه صهیونیزم مربوط است.
نمی خواهم عجولانه تحلیل کنم، ولی واقعن خیلی ها دلیلی نمی بینند بر دشمنی با ایده تجمع یهودیان و تشکیل یک کشور در نقطه ای از دنیا حتی در قلب مناطق اسلامی و محل فعلی آن بین رود اردن و دریای مدیترانه. ولی به شرط اینکه این قضیه با تلاش برای جلب رضایت نسبی ساکنان قبل تر آن ناحیه (هرکجا می خواهد باشد) صورت می گرفت. ظاهرن ایده های اولیه ظهور صهیونیزم مبتنی بر خرید همه زمین های منطقه مورد نظر از اعراب بود. چیزی که تا سالهای 48-1947 هم کمابیش انجام می شد. ولی با حمایت همه جانبه کشورهای غربی از اسرائیل و طرح اولیه تقسیم ناعادلانه، روند تصاحب بزور و ددمنشی جای سیاست ورزی و معامله را گرفت. اسرائیل با پشتگرمی به آمریکا و غرب و رسانه ها، مشاهده ضعف اعراب و مسلمانان و نیز اتحاد اولیه و نصفه نیمه عربها (مخصوصن اعراب فقیر یا بدون نفت) با هدف مطرح شده نابودی اسرائیل، بقای خود را در سرکوبی، زورگوئی و کشتار دید. بطوریکه این روزها، وضعیت تعادل میان اعراب و اسرائیل، بشدت به نفع اسرائیل سنگینی می کند.
اسرائیل عملن بدنبال بدست آوردن حداکثر امتیازات ممکن با پرداخت کمترین هزینه است: تصاحب قسمت های عمده ای از کرانه باختری رود اردن، تعیین یک جانبه مرزهای شرقی (بطوریکه کشور فلسطین عملن بصورت یک یا حتی چند جزیره عربی در میان اسرائیل قرار بگیرد و با کشور دیگری هم مرز نباشد)، منع دائمی بازگشت آوارگان فلسطینی و بلعیدن بیت المقدس شرقی. و این همه بدون تلاش برای جلب رضایت اعراب و فلسطینی ها با دادن امتیازات دیگر. حتی در یک خاورمیانه بزرگ و با دولت های غیردشمن با آمریکا، آیا تحقق این ایده ها می تواند ضامن صلح ماندگار باشند؟

2006-07-23T17:08:00.000-04:00

سیاره میمون ها (فرانکلین شافنر،1968) **** سیاره میمون ها (تیم برتون، 2001) *
بازی عالی تیم روث در نقش سردار کم جثه ولی خشن و قدرت طلب، درونمایه شبه سیاسی فیلم و نیز، مثل همیشه، هیبت پیامبرانه کریس کریستوفرسون اسطوره ای، چیزهایی هستند که از سیاره میمون های تیم برتون بیادم مانده اند. فیلم ویژگی مثبت دیگری برایم نداشت. داستان باسمه ای و کارگردانی ضعیف تیم برتون که یادآور کارگردانی چرت و ضعیف اسپیلبرگ و لوکاس در بیشتر آثارشان است. با جلوه های ویژه گزاف که نمی شود بزور فیلم خوب درست کرد. خلاصه در این فکر بودم که با توجه به این فیلم چرند، چطور از نسخه اصلی 1968 فرانکلین شافنر به عنوان یکی از بهترین فیلم های فاجعه ای با فضای آخرالزمانی، اینقدر تعریف و تمجید می شود؟ تا سرانجام فیلم را دیدم.
قضیه اصلن طرفداری از فیلم های قدیمی نیست. فیلم سال 1968 از نظر جلوه های ویژه و حتی پرداخت داستانی در مقابل فیلم های این دوره زمانه، مثل تئاترهای آماتوری است. گریم ها ساده ولی موثرند. صحنه تعقیب و نبرد میمون ها و انسان ها کمی از سریال های ایرانی بهتر درآمده است. بازی چارلتون هستون هم چنگی بدل نمی زند. ولی...
داستان این دو فیلم کاملن متفاوت هستند. در فیلم اصلی، محل فرود آمدن سفینه، سیاره خودمان است که در سال های دور و احتمالن پس از وقوع فاجعه ای بدست میمونهای تکامل یافته افتاده است. این قضیه تا سکانس پایانی صراحتن به تماشاگر گفته نمی شود ولی نشانه هائی داده می شود که این شک و گمان همراه با تاسف و حسرت از همان اوایل در تماشاگر شکل بگیرد. مهمتر اینکه حس همذات پنداری بیشتری در تماشاگر ایجاد می شود که همراه با تصاویر بردگی و درماندگی انسانهای زمینی، کاملن تشدید کننده فضای آخرالزمانی فیلم است. مسلمن برای ما سرنوشت کره خاکی خودمان خیلی مهمتر از سرنوشت یک سیاره پرت است.
نکته مثبت دیگر، استفاده مناسب از دیالوگ است. فیلم کاملن بر اساس دیالوگ جلو می رود نه جلوه های تصویری. این مسئله تا حدودی می توانست به تئاتری شدن کل فیلم منجر شود که خب ریتم تند فیلم جلوی آنرا می گیرد. باوجوداین، از آن بازی ها و توطئه های سیاسی و قدرت طلبانه در جامعه برتر میمون ها و نیز طنز گاهی نابجا در نسخه برتون در این فیلم خبری نیست.
و مهمترین تفاوت این است که انسان های فیلم فرانکلین شافنر خیلی خیلی بدبخت تر از انسان های نسخه برتون هستند، چرا که سخن گفتن در نزدشان فراموش شده است. این، شوک اصلی فیلم است. انسان های فیلم برتون آنقدر هم بیچاره بنظر نمی رسند، ناطق هستند و مشکل عمده شان کم زورتر بودن از میمون هاست. می توان امید داشت روزی با توطئه چینی و اتحاد به بعضی خواسته هایشان برسند! ولی انسان های فیلم اصلی، وضعشان خرابتر از این حرفاست و حتی قدرت ارتباط برقرار کردن هم ندارند. وقتی نمی توانند حرف بزنند، حتی اگر هم بیندیشند، نمی توانند فکرشان را عملی کنند و جز اسارت و بندگی سرنوشت دیگری در انتظارشان نخواهد بود.

2006-07-21T18:43:00.000-04:00

سرانجام خواندن اولین کتاب رمان به زبان انگلیسی را تمام کردم. (Critical Mass, 1998(
یک داستان حادثه ای معاصردر 365 صفحه. موضوعش بی ارتباط با مسائل روز نبود؛ انتقال یک بمب اتمی از روسیه به واشنگتن و جانفشانی های قهرمانان برای جلوگیری از فاجعه. خواندنش بیش از 4 ماه (بطور گسسته) طول کشید و خب نیازی به گفتن ندارد که پدرم درآمد تا تمام شد. با توجه به سرعت نجومی ام، خیال نداشتم دوباره از این کارها بکنم ولی خب، عشق شبانه روزی به ادبیات (!) نمی گذارد که. فعلن چند تا کتاب از کتابخانه دانشگاه امانت گرفته ام تا ببینم چه می شود. خیلی دوست دارم یک روز به حدی برسم که بتوانم اولیس جویس را بزبان اصلی بخوانم و به ریش آنهائی که اجازه انتشار ترجمه فارسی را ندادند، بخندم.

2006-07-19T15:34:00.000-04:00

یکی از دلایل موجهی که برای مهاجرت عنوان می شود، احساس شهروند درجه دوم بودن در کشور مبدا است. مثلن در ایران خیلی ها بطور رسمی یا غیررسمی، شهروند درجه دوم بحساب می آیند. طی سالیان اخیراین مسئله علاوه بر اقلیت ها مثل سنی ها، مسیحیان، یهودیان یا پیروان مسلک های ممنوع، دامنگیر طیف هائی از اکثریت مردم هم شده است. این نوع تبعیض آشکار و پنهان، انگیزه قوی ای برای ترک وطن محسوب می شود. وقتی قرار است آدم در کشور خودش هم بیگانه قلمداد شود، چه فرقی دارد با اینکه در کشور بهتری شهروند درجه چندم بحساب آید.
داشتن پاسپورت یک کشور نشانه اهل آن کشور بودن نیست، لااقل در هنگامه بحران این مسائل آشکارتر می شوند. بنابر گزارش های رسانه ها، این روزها حدود 50000 کانادائی در لبنان گیر افتاده اند و منتظر اقدامات دولت قدرقدرت و فرز کانادا برای خارج کردنشان از وسط غائله لحظه شماری می کنند. چند روز پیش هم 8 عضو خانواده ای کانادائی شامل 5 کودک در بمباران ضد تروریستی حکومت حقوق بشر دوست و مظلوم اسرائیل کشته شدند. جناب هارپر، نخست وزیر خوش تیپ و دوست داشتنی حزب نئوکان نفتچی های آلبرتا (با نئوکان نفتچی های تگزاس اشتباه نشود)، نه تنها حملات هوائی اسرائیل را "حق دفاع از خود" می داند، بلکه صرفن کشته شدن این کانادائی ها را هم محکوم نکردند. می دانید چرا؟
براوو. این آدم های فلک زده کانادائی اصیل که نیستند، بلکه فقط عرب هائی اند که پاسپورت کانادا را یدک می کشند. 7 درصد از 2درصد جمعیت مسلمان کانادا هستند که این روزها، پس از غائله بچه چریک های تورنتو، سیاستگزاران خیلی تلاش می کنند جلوی خود را بگیرند و نگویند که: "عجب غلطی کردیم به این همه مسلمان حق اقامت دادیم ها".
داشتن پاسپورت کانادائی و سیتیزن بودن چیز خوبی است، می توان میان فامیل و دوستان حسابی پز داد، می توان در تاکسی ولی عصر-تجریش (یا برای آن بیچاره ها، مینی بوس های ترکش خورده صیدا-دمشق) این امتیاز بزحمت بدست آمده را به راننده و مسافران یادآوری کرد و با نگاه های زیرچشمی و آه های حسرت ناک شان لذت برد، در خارج از کانادا باعث اعتماد بنفس می شود و درِ خیلی کشورها هم بروی صاحبش باز است. ولی صاحبان، خود می دانند که این دفترچه فریبنده، باعث کانادائی بودن نمی شود که خیلی از کانادائی های واقعی، اصلن پاسپورت ندارند. وقتی یک نفر زرد است، یا پوست یا کله اش سیاه است، 200 سال هم بگذرد همان است که بود، مهاجر و شهروند درجه چندم. تقصیر هیچ کس هم نیست، فقط قانون طبیعت است. حتی بومی ها (سرخ پوستان) هم، همچین کانادائی درس حسابی محسوب نمی شوند چه برسد به ما ها. این قضیه ربط کاملی به دین و مذهب هم ندارد، فقط برای مسلمانان کمی شدیدتر است. ولی برای ایرانی ارمنی، چینی لادین و مکزیکی مسیحی هم در بر همین پاشنه می چرخد.
این واقعیت عریان، بعضی وقت ها فراموش می شود، بویژه در کشوری مثل کانادا که فرندلی ترین کشور برای مهاجران است. کشوری که آنقدر خوب است و ملت معتقد به ارزش های کانادائی (که حقیقتن فرسنگ ها با ارزش های آمریکائی فاصله دارد) آنقدر با خارجی مادر مرده دوستانه برخورد می کنند که خارجی هول برش می دارد که "بَه....الکی الکی ما هم کانادائی شدیم ها...". خوبی این جور بحران ها، یاداوری این نکته است که " مهاجر وطن ندارد، مهاجر قبلن هم وطن نداشت، مهاجر اگر وطن داشت مهاجرت نمی کرد".

2006-07-18T13:05:00.000-04:00

آدمى كه در ميانه زندگى به پايان رسيد
سید برت هم رفت. کسی که در لبه تیز تیغ نبوغ خوش خوشک چند قدمی زد ولی لغزید به عالم جنون. "نیمه تاریک ماه" نام آلبوم سال 1973 گروه پینک فلوید است. سید برت یکی از تشکیل دهندگان گروه بود ولی بیشتر از 2 سال نتوانست کار کند و پس از بروز نشانه هایی از رفتار نامعمول و غریب، رفت تا زندگی دور از خلایق و نوع خاصش را داشته باشد. هیچوقت جائی نخواندم که تا چه درجه ای مشکل داشت. ولی این مسئله بی نظیر، برای گروه منبع برکات فراوانی شد. سید برت مثل یک عزیز از دست رفته، منبع الهام شد برای چند تا از بهترین آثار موسیقی تاریخ هنر. اینکه آفرینش یک اثر هنری چقدر به الهام و احساس خالق وابسته است، امر آشکاریست. سید برای پینک فلوید شد مثل محبوب های ابدی برای بعضی هنرمندان دیگر: مثلا شمس برای مولانا. وی همه چیزهائی که از یک هنرمند، یک اسطوره و افسانه می سازند را دارا بود: نبوغ، جوانی، آسیب پذیری، افسردگی، خودویرانگری، خلاقیت هنری و غلطیدن در کام جنون، یک جنون رمانتیک و انفعالی. خیلی ها دارای این مشخصات بوده اند ولی شانس این را نداشتند که دوست و منبع الهام بهترین گروه تاریخ موسیقی مدرن باشند.
رفتنش یادمان میندازد که یک نسل از بزرگترین موسیقیدان های روی زمین دیگر پیر شده اند. یادمان میندازد که اگرچه بعضی هاشان هنوز فعال اند و از دوره اوجشان فاصله چندانی هم ندارند، ولی تا چند سال بعد جایشان خالی خواهد شد و متاسفانه دیگه کسی نیست که جایشانرا بگیرد. حکایت نسل آهنگسازان راک چند سال اخیر، مثل حکایت نسل ماست: نسل سوخته. دریغ از یک گروه که نشانه این دوره باشد در چند ده سال بعد.

2006-07-17T14:11:00.000-04:00

شهر گناه (Sin City) **

1- با اینکه پول را چند بار در تلویزیون دیده بودم، چند سال پیش، با دوستی رفتیم تا فیلم را بر پرده جشنواره فجر هم ببینیم. فیلم همان بود، بدون هیچ تغییری همان شاهکار تلخ. بعضی فیلم ها اینطوری هستند. قدرتشون ربطی به اندازه پرده ندارد، حتی اگر روی صفحه 2 اینچی IPOD هم تماشا بشوند.
2- تصورشو نمی تونم داشته باشم که اگر آخرین امپراطور و با گرگها می رقصد را اولین بار در سینما ندیده بودم، چقدر ممکن بود فیلم های بی حالی بنظر برسند. برای خیلی از فیلم ها، در سینما دیده شدن تاثیر فیلم را چند برابر می کند. قضاوتی که بر اساس تماشای این دسته از فیلم ها در صفحه تلویزیون حاصل می شود، نمی تواند کامل باشد و همیشه می شه فرض کرد، فیلم از اونی که بنظر رسیده می تونست اثر بهتری بنظر بیاد.
3- شهر گناه (یا به تعبیری تباه شهر یا تباه آباد) قطعا از این دسته از فیلم هاست. نورپردازی و جلوه های تصویری نو آورانه. پرهیز از رنگ های مابین سفید و سیاه و استلیزه کردن فضا با رنگ های سیاه و سفید. ایده های داستانی جالب: سر بریده ای که می خواد فضولی کنه. شخصیت هائی که از دریدن و دریده شدن به یه اندازه لذت می برند (الیجا وود که تکه تکه می شه ولی داد نمی کشه). و و و همه و همه بسیار عالی و هنرمندانه کار شده اند. ولی ...
4- همه اینها باعث نمی شوند حس کنم با یک شاهکار طرف هستم. شاید روی پرده سینما به این حس نزدیک تر می شدم (چنانچه در مورد بیل را بکش 1 با دیدنش در جشنواره فجر این اتفاق افتاد).
5- جذابیت فیلم، جدا از فرم تصویری و داستان ها و شخصیت های عجیبش، منشا دیگری پیدا نمی کند. بعد از شوک اولیه فیلم کسالت آور و کشدار بنظر می رسد. حس درونی فیلم: صفر. و سوال بی جواب: همه اینا که چی؟؟ سربریده سخنگو را که 15 سال پیش مهرجوئی در هامون با زیبائی بیشتری نشان داده بود. دختر شمشیر زن خیلی کاردرست را هم که در 1000 تا فیلم ژاپنی و چینی دیده ایم. تا کی باید غافلگیر اینطور چیزها شد؟ بازی ها مسخره آمیزن (حتی هنرمندی مثل دل تورو). خوبه جانی دپ وقت نداشت و جاشو به دل تورو داد. هر چند عنصر خل بازیه بیشتری رو می تونست وارد فیلم کنه. بازیه ویلیس مثل اکثر اوقات احمقانه اس. بیخود نیست که بهترین فیلم های چندسال اخیر هالیوود، کارتون هاشه!
6- تارانتینو برای من یک کارگردان درجه اول محسوب نمی شه. آدم پرسروصدا، جنجالی و مهمی یه ولی هنرمند؟؟ پله ها پشت سر کسانی مثل دیوید لینچ و الیور استون قرار داره. می شه مطمئن بود که یک فیلم از تارانتینو یا با مشارکتش، فیلم خوبیه و تماشاگرو سرخورده نخواهد کرد ولی در عوض می شه مطمئن بود که یه شاهکار هم نخواهد بود.

2006-07-16T15:49:00.000-04:00

ادب و موسیقی
در یکی از وبلاگها مطلبی دیدم در مورد یک تحقیق آماری میدانی در مورد رابطه نوع موسیقی مورد علاقه و سطح ادب شنونده که توسط چند دانش آموز یکی از دبیرستان های خوب تهران یا اصفهان انجام شده بود.

1- این نوع تحقیقات آماری میدانی جایش واقعا در جامعه ما زیادی خالی است. یک دلیلش برنتابیدن نتایج هر نوع نظرسنجی که نتایجی خلاف فرهنگ القائی و رسمی ارائه کنند از طرف مسوولان است. تا جائیکه، عملا، برای خاطرجمع ماندن، از پایه با هر گونه نظرسنجی مخالفت می شود تا کار به جاهای باریکتر نکشد.
به هرحال، سالهای دانش آموزی زمان خوبی برای سامان دادن و انجام چنین نظر سنجی هائی است.
2- همانطور که در وبلاگ دیگری به تفصیل شرح داده شده، پیدا کردن یک رابطه همبستگی بین دو پارامتر، خیلی آسانتر از تشخیص تابع و متغیر از هم است. تورم و نرخ بهره به هم ربط دارند ولی کدام یکی پارامتر مستقل و دیگری تابع است؟ مثل توسعه اقتصادی و اجتماعی. شاید بیشتر اوقات، واقعا قضیه بطور خالص ریاضی وار نباشد و هر دو پارامتر بر هم اثرگذار باشند.
3- اینکه بتوان بر اساس داده های آماری نشان داد که سطح ادب شنونده و نوع موسیقی محبوب رابط معنی داری دارند، دور از انتظار نیست. اگر در اطرافیانمان دقیق شویم، می شود بدون نظر سنجی هم نتیجه گرفت علاقمندان موسیقی سنتی و کلاسیک آدم های مودب تر و باکلاس تری (!) هستند. این طبقه بندی در خود موسیقی هم نهفته است. وقتی براساس تعریف موسیقی سنتی، اشعاری که در آن بکار می رود همه پاکیزه هستند و موسیقی کلاسیک هم که در بیشتر اوقات اصلن شعر ندارد. در موسیقی پاپ هم با اینکه ذات قضیه کمی تا قسمتی بی ادبی دارد، حداقل هنرمندان سعی وافر می کنند خود را و اشعارشان را تا حد امکان مودب جلوه دهند. ولی موسیقی راک که یکی از جوهره های اصلی اش زدودن ریا و بزک و آشکار کردن زشتی های جامعه است، مگر می شود انتظار داشت به اندازه اشعار سعدی و حافظ مودب باشد؟ رپ هم که اصلن بی ادبی نغمه های راک است با شدت بیشتر منهای موسیقی هنرمندانه آن. حداقل اگر در عالم موسیقی راک، چند هنرمند کماکان اصرار بر ادب دارند، مودب حرف زدن در رپ به طنز شبیه است. بنابراین نتیجه حاصله قابل پیش بینی است. ولی تا جائیکه یادم هست، نظرسنجان نتیجه گرفته بودند که گوش کردن به موسیقی پاپ، راک و رپ عامل پائین آمدن ادب است. مثل اینکه "در خیابان تخمه شکستن عامل کم ادب شدن است یا کم ادبان در خیابان تخمه می شکنند؟؟"
4- شاید مثل خیلی مسائل دیگر در حیطه رفتار شناسی انسانی، اینجا هم بتوان گفت این دو عامل بر هم کنش و اندرکنش دارند و هیچیک تابع محض دیگری نیست.
5- ولی نکته مهمتر، تاثیر پارامترهای حذف شده است که در برخی نظرسنجی ها، کل پروسه را میتواند از اعتبار بیندازد: تفکیک موسیقی به این گروه ها چقدر درست است؟ مثلا موسیقی محمد اصفهانی یا افتخاری یا هایده پاپ است یا سنتی؟ تکلیف کسانی که بیش از یک نوع موسیقی را به یک اندازه دوست دارند چه می شود؟ تفاوت وحشتناکی که با تغییر سن، جنس، فرهنگ و بافت طبقاتی جامعه آماری در نتایج بوجود خواهد آمد؟ اصلا سطح ادب یعنی چه؟ مگر مثل سطح تحصیلات قابل اندازه گیری است؟ مگر خود مخاطب می تواند سطح ادب خود را اظهار کند؟ چه پرسشنامه استانداردی برای تعیین سطح ادب مورد تائید بیشتر محافل علمی ادب سنجی می باشد؟!

2006-07-11T10:27:00.001-04:00

در ستایش عقل ستیزی
متاسفانه در این چند ساله، در جامعه مان خردزدائی و عقل ستیزی را آنقدر کاربردی کرده ایم و تصمیم گیری غیرمنطقی و حماقت را آنقدر عادی جلوه دادیم که الان هر بلائی سرمان بیاید، بنظرمان عادی و جزو طبیعت زندگی انسانی می آید و مرتب همدیگر را تسکین می دهیم "ناراحت نباشین...همه جای دنیا اینطوریه...همه مشکل دارن دیگه". مثلا سالانه 28 هزار نفر در جاده هایمان می میرند و نه کسی شکایتی می کند و نه کسی طالب بهتر شدن اوضاع است. همه آمار را تکرار می کنیم و می خندیم که بالاخره در یک چیزی در دنیا اول هستیم و دعا می کنیم که ما و نزدیکانمان در لیست سالهای بعد قرار نگیریم. بعضی از بزرگان هم که اصلا چیزی به نام آمار را قبول ندارند، تو چشمای آدم لبخند شنیعی می زنند که "اینا همش چیزائی یه که تو مدرسه یاد می دن". یعنی "بی ارزش". یعنی "غربی". یعنی "ضد ارزش های جامعه" که همان "بی شعوری" و "بی منطقی" باشد. کارشناسان (چقدر این کلمه در وطن نفرت انگیز است) طالب کاهش میزان رشد مردگان اند و نه کاهش تعداد مردگان! یعنی می خواهند اگر بشود جلوی خیلی بدتر شدن اوضاع را بگیرند و نه حتی بدتر شدن را. یعنی انتظار کم شدن تلفات خواسته ای بیجا و افزایش مطالبات مردم است. در چنین فرهنگ عقل گریزی است که "انشا..." و "ماشا..." گسترش می یابد. حتی آدم های سکولار هم در پایان دیالوگشان یک "توکل بر خدا" می گذارند، از بس که نمی توان به هیچ چیز دیگری توکل کرد. از بس خودمان را از انجام درست هر کاری عاجز می دانیم و از خدا انتظار داریم کارهایمان را بجای خودمان انجام دهد. اوج زشتی در انجاست که نه قانون، نه نهاد یا فرد مسوول هیچیک ادعای بهبود اوضاع را ندارد و "همینه که هست" و "همه جای دنیا همینطوری یه" به ادبیات روز جامعه تبدیل شده است. هر کس هم که بگوید "نه بخدا همه جای دنیا اینطوری نیست، تو انگلیس 60 میلیونی با 30 میلیون وسیله نقلیه موتوری در سال 2002 تعداد کشته های سوانح جاده ای 3431 نفر بوده است یعنی حتی 1% کمتر از سال 2001"، چنان نگاهی بهش می اندازند که "می خواین اینجا رو تبدیل به انگلیس کنین؟ می خواین فرهنگمونو از بین ببرین، همینه که هست، هر کی خوشش نمی یاد می تونه پاسپورتشو بگیره و بره همون جهنم".

و آنجاست که دیگر تحمل بعضی ها تمام می شود. آنجاست که تحصیل کرده ایرانی با جان و دل ته مانده اسبابش را برمی دارد و می رود غربت تا اگر شانس یارش باشد در والمارت صندوقداری کند. آنجاست که نقاشی ساختمان با مدرک دکترا به تدریس در دانشگاه وطنی اولویت پیدا می کند. آنجاست که پناهنده ایرانی راهی آسایشگاه روانی اروپائی می شود

2006-07-09T18:40:00.000-04:00

وطن مثل خانه پدری است. درش همیشه به روی آدم باز است. زندگی درش بی دردسر نیست ولی زیاد هم سخت نیست. باید قوانین (بیشتر) نانوشته را رعایت کرد و حرمت نگه داشت. در عوض پول اجاره نمی خواهد و می توان تنبلانه تر زیست و شاد بود.
وطن مثل خانه پدری است و درش همیشه به روی آدم باز. کسی که نتواند جای دیگری [بهتری] بیابد، ته دلش قرص است که آخرسر می تواند به آن برگردد. عوض کردن وطن در دنیای مدرن آسان نیست. برای بعضی ها که دیگر خیلی سخت است. بهایش بالاست و باید دید ارزشش را دارد؟
دنیا در مجموع رو به آرامتر شدن دارد. ولی نه همه جای دنیا. دیگر آفریقا و آمریکای لاتین کانون تنش نیستند، ولی خاورمیانه؟ بیچاره.
در دنیای کم تنش تر، میل به تعویض وطن کمتر می شود، و انگیزه، بیشتر بهبود زندگی است [بیشتر جنبه اقتصادی] و نه تلاش برای نجات از شرایطی بنظر غیر عادلانه. کسی که طالب تعویض وطن است اگر خانه پدری اش در شرایط خوبی باشد، با روحیه تر است و پر روتر. تن به هر کاری [خفتی] نمی دهد. گردن افراشته و بدون ترس و حقارت جلو می رود و حقش را می خواهد و در نهایت، قضیه برایش انتخاب بین دو خوب یا خوب و خوبتر است. الان برای بسیاری از ملت های در حال توسعه، مهاجرت به مغرب زمین چنین حالتی را دارد پیدا می کند. ولی برای ما؟
برای بیشتر ما جدائی و دوری از خانه پدری خیلی شیرین است که انقدر تلخی کشیده ایم و باید می کشیدیم که تلخی های دیگر در مقابلش مثل نسبت نیش پشه به عقرب است. ایرانی ها (به همراه چند ملیت انگشت شمار دیگر) آنقدر به انتخاب در میان "بد و بدتر" و "بدتر و بدترین" تشویق شده اند و عادت دارند که در انتخاب "خوب و بد"، بی تامل حاضر به پرداخت هر بهائی برای آن "خوب" هستند، هر بهائی. برای آنان، انتخاب، برای بهبود زندگی نیست، برای نجات است، و برای گریز.
تصوری که در کودکی از ترکیه [قبل از دهه 90] در ذهنم داشتم [ایجاد کرده بودند]: فقر آمیخته به توحش و عصبیت. بعدها، با آغاز عصر ماهواره، تبدیل شد به فقر آمیخته به فساد. وقتی سال 2005 به آنجا سفری داشتم، آنچه دیدم ملتی بود نچندان خوش قیافه، هنوز نسبتا فقیر ولی آکنده از غرور و مباهات و علاقه به وطن و ساختن حال و آینده بهتر.
از بس ادای مودب و منطقی بودن درآوردند تا سرانجام این خصایل غیرشرقی درشان جا افتاده است. ولی ما...از بس تبلیغ زشتی و پلیدی عقل و منطق و شعور و آدمیت و انسانیت دیدیم و دیدیم که الان دیگر برایمان جا افتاده است که عقل و شعور اصولا چیز بدی است و پایبندی به عقل و منطق چندان لزومی هم ندارد و بی شعوری را خوش است....
تفاوت جوان ترکیه ای و ایرانی در این است که جوان ترک جز برای بهبود وضعیت اقتصادی یا یافتن محیطی مناسبتر برای پیشرفت در زندگی و در یک کلام "بهتر شدن" مهاجرت نخواهد کرد. به عبارت دیگر هدف او حداکثری است (maximize). بیشینه کردن خوبی ها یا مثبت ها. ولی جوان ایرانی حاضر است همه چیزش را بدهد تا از خانه پدری خلاص شود. کمینه کردن بدی ها یا منفی ها. مهندس ایرانی می آید کانادا و خوش است که بعنوان نقاش ساختمانی و قفسه چین فروشگاه کار پیدا کند. بارها فکر کرده ام میان مدرس دانشگاه بودن مثلا در یک مرکز استان در ایران و صندوقداری فروشگاه در اینجا کدام بهتر است؟ تعجبی ندارد که این گزینه ها برای یک ایرانی تا این حد نزدیک باشند. نه اینکه صندوقداری کار بدی باشد ها.... بیهوده نیست که گروه ایرانیان کانادا جزو پرسوادترین و در عین حال فقیرترین گروه های ملیتی است. ایرانی از همه انتظارات و آرزوها و ادعاهایش می گذرد تا از منطق گریزی و بی خردی سازمان یافته و فخر به بی عقلی و توحش و عصبیت و تحقیر در وطن برهد.
("تعویض وطن" بیشتر یادآور تعویض روغن یا تعویض لاستیک یا فیلترهوا است! اما برای بیشتر ایرانی ها مهاجرت و ترک وطن دقیقا بیشتر به تعویض روغن و دورانداختن روغن سوخته و کهنه شبیه است. وطنی که از آخرین ساعت هایش هم تلخی و تلخی به یاد مانده است. اینکه مواظب بودیم در لحظات آخر کسی یا مامورمعذوری پاسپورت مان را به بهانه ای نگیرد، توی سرمان نکوبد یا پاره نکند، کسی به لباس یا کله مان ایراد نگیرد یا جاسوس و وطن فروش نخواندمان. و مراقب بودیم که اگر چیزی شد سریع بگوئیم که فلان آشنایمان در فلان نهاد کاره ای است و "خودی" است تا "خودی" بودن خودمان را بنحوی ثابت کنیم. poor twisted us)

2006-07-01T14:21:00.000-04:00

کرامر دربرابر کرامر ****
ملودرام ژانر مورد علاقه خیلی از منتقدان و علاقمندان فیلم های جدی نیست. ولی در میان ملودرام ها، فیلم های بسیار خوبی هم یافت می شود. مردم معمولی و کرامر دربرابر کرامر از بهترین ملودرام های دهه های اخیر محسوب می شوند که به فاصله یک سال از هم و در سال های آخر دهه 70 ساخته شدند. قهرمانان ملودرام های اینچنینی، آدم های عادی هستند با محدودیت ها و قابلیت هائی مثل همه ما، که در حل بحران های زندگی شخصی و روزمره خود فرومانده اند چه برسد به کارهای عجیب و غریب و نجات دیگران و دنیا. نه مثل قهرمانان کوبریک، آدم های غریب و خورد و خاکشیر شده اند، نه مثل قهرمانان کوروساوا، آدم های غریب با اراده های آهنین اند. نه لزوما روشنفکراند و نه لزوما سنتی. اگر هم روزی اسلحه در دست بگیرند، مضحک و خنده دار می شوند (مثل حمید هامون خودمان با تفنگ پدر بزرگ)، همانقدر که اسلحه بدست گرفتن یک شهروند عادی، غریب و مضحک است. ولی مسئله این جاست که بازیگران عهده دار نقش های این آدم های معمولی، در بسیاری فیلم های دیگرشان نقش آدم های غیر معمولی را بازی کرده اند و، خب به معنای واقعی کلمه، خود، انسان های معمولی نیستند. این امر، تماشاگر را در موقعیتی قرار می دهد که هر لحظه انتظار دارد این بازیگر همه فن حریف فیلم های اکشنش، در برابر این مشکلات پیش پاافتاده و روزمره، یک کار قهرمانانه بکند و خودی نشان داده دمار از روزگار مزاحمان دربیاورد.
کرامر علیه کرامر را اولین بار در 11-12 سالگی دیدم. علی رغم اینکه شنیده بودم فیلم مهمی است، اصلا از آن خوشم نیامد. کسل کننده و بی موضوع جذاب ولی نجیب و غیر قابل انزجار. برای آن کودک سینما دوست، تلفن چارلز برانسون و عقرب دلون و لنکستر و قدرت مگنوم ایستوود، جذاب تر بودند. ولی هنوز تصاویری معمولی از این فیلم معمولی قدرت این را داشتند که در ذهنم ثبت شوند، از جمله صحنه ای از دادگاه که معلوم می شود درآمد مرد از همسرش کمتر است! فرصتی دست داد تا فیلم را از تلویزیون به زبان اصلی، حدود ساعت های 3-5 صبح دوباره تماشا کنم. اینبار جاذبه فیلم تکراری آنقدر بود که بیخیال خواب شوم. جواهری بود. داستین هافمن و مریل استریپ در سال های اوج خود که هردو به خاطر این فیلم اسکار گرفتند. قصه تکراری و هزار بار گفته شده طلاق و دعوا سر بچه. با پرداخت نچندان غافلگیر کننده. ولی، بازی هافمن و استریپ به تنهائی کافی بود. فیلم خلق موقعیتی بود برای بازی این حرفه ای های فوق العاده. صحنه های دادگاه از بهترین دعواهای خانوادگی تاریخ سینما است. فیلم شاید ماندگار نباشد، و مثل در لیست 100 یا 200 فیلم دنیا جایی نداشته باشد، ولی چه باک.
مسئله دیگر، تاثیر صدای دوبلور ها بر نحوه ارتباط بیننده و فیلم است. خسرو خسروشاهی دوبلور مورد علاقه خیلی از سینمادوستان با صدای دوست داشتنی و فوق احساسی خود، گوینده سنتی آلن دلون، هافمن و آل پاچینو [بوده] است. دوبله خسروشاهی سبب می شود، این بازیگران، فارغ از نوع نقششان در هر فیلم، احساساتی تر از آنچه هستند و باید باشند، بنظر آیند. در مورد آل پاچینو، با آن صدای خش گرفته و نسبتا خشن مناسب یک دلال عمده مواد مخدر، این مسئله بویژه در نقش های منفی، حادتر است. تصور کنید جایگزینی اینچنین صدایی با صدای خسروشاهی چقدر می تواند کلیت فیلمی مثل وکیل مدافع شیطان را دگرگون کند! در مورد هافمن تناقض تا این حد نیست، ولی بازهم شنیدن صدای عادی و تا حدی خشک و ابدا احساساتی خود هافمن (و در واقع نشنیدن صدای اصلی اش یعنی صدای خسروشاهی!) برایم تاحدودی شگفت و کاهش دهنده بار مثبت نقش بود. یعنی نمی توانستم انتظار داشته باشم پدری با آن صدای خشک معمولی تا حد پدری با صدای خسروشاهی مهربان و فداکار باشد و بخاطر رسیدگی به بچه ترک شده از طرف مادر، دچار مشکلات کاری و تنزل شغلی شود!
می خواستم بنویسم "اگر جای هافمن و استریپ، بازیگران درجه دو بازی کرده بودند، فیلم این قدرت را نمی داشت"، یاد مردم معمولی افتادم که فوق ستاره ای نداشت، ولی حتی از این فیلم هم قویتر است.

2006-06-29T20:21:00.000-04:00

امروز اخبار CBC گزارشی داشت درباره مکانیکی که گزارش سلامتی فنی چند اتومبیل معیوب را تائید کرده بود. با دوربین مخفی رفته بودن سراغش و خلاصه گند کارو درآورده بودند. اینجا هم تعارف ندارند وقتی یک نفر علنن کار خلاف می کند، چهره اش هم شطرنجی نمی شود. تا اینجا می شه انتظار داشت که با توجه به جو کانادا، مکانیکه یک مسلمان مهاجر با انگلیسی یه نصفه نیمه باشه. بعد بطور رسمی رفتن سراغش و ازش پرسیدن که چرا این کارا رو کرده؟ مثل خیلی از جهان سومی ها، بجای اینکه جواب بده و از خودش دفاع کنه یا اظهار پشیمانی کنه، به صورت فجیعی داشت گریه می کرد! عکسی از جیبش درآورد و با گریه می گفت که "ببینین، من 3 تا بچه دارم....خیلی کار بدی کردین با من این کارو کردین....". حالا بماند که یاد برنامه های بی نظیر "مهران مدیری" افتادم! ولی در نهایت جای تاسف داشت. مثل بیشتر جهان سومی ها، کار نا جور کردن و بعدش هم گریه کردن و پشیمانی این شکلی....اونم نه پشیمانی از نفس عمل، بلکه لعنت به دنیا و همه چی که "چرا لو رفتم؟". فکرشو بکنین یک کانادائی داره این برنامه رو نگاه می کنه، حق داره از مهاجر جهان سومی جماعت متنفر بشه یا نه؟

مهاجران، درصد بالاییشان، حال و روز خوشی ندارند، مخصوصا در چند سال اول. ولی این دلیل می شه که رفتار های این چنینی نشان بدن؟ یعنی دلیل کافی؟ سعی می کنم به چند جنبه از مشکلات مهاجرت را که گریبانگیر بیشتر مهاجران می شه، اشاره ای داشته باشم.

1- مسئله زبان. در مورد اهمیت زبان خیلی ها، خیلی چیزای کلی گفتن. خیلی ها قبل امدن به کانادا، تصورات معیوب و غلطی در مورد توانایی زبانی شان و نیز گشادگی محیط عمومی اینجا از نظر زبانی دارن که سبب ضربه خوردن شدید در همون اول ورود می شه و چند سالی طول می کشه که قضیه حل بشه و برای بعضی ها هم، خب، هیچوقت حل نمیشه.
ببینین، زبانی که برای یک ایرانی در ایران، خوب محسوب می شه، اینجا در communication به هیچ دردی نمی خوره. اگر کسی امتحان آیلتس داده و در speaking و listening نمره بالای 8 اورده، می تونه امیدوار باشه که در مدت 6 ماه تا 1 سال اگر روحیه شو حفظ کنه، بتونه در ارتباطات و محاوره تازه در سطح صفر قرار بگیره، یعنی کم نیاره. اگر بالای 7 باشه، بیشتر از یک سال طول خواهد کشید. تا رسیدن به سطح صفر به عنوان یک خارجی زبان دان، زندگی در واقع مختل می شه. آدم در واقع بی سواد یا کم سواد محسوب می شه. وقتی زبان نمی فهمه، در واقع نمی فهمه، یعنی سطح فهم و شعورش از نظر مخاطب بطور قابل درکی پائین میاد. مثل یک سایه میشه، ترجیح می ده با کسی طرف نشه، تا احتمالا کم نیاره. فکر نکنید چون کانادا کشور مهاجر پذیر و چند فرهنگی یه، مردم همه با لهجه فارسی و مفهوم، انگلیسی حرف می زنن (مثل مدرس های انگلیسی 99% آموزشگاه های خوب و بد ایران). تشخیص کلمات با لهجه بلغور این مردم، مدتها زمان لازم داره و تلاش برای بهبود لهجه، زمان خیلی بیشتر. دوستی می گفت، خیلی از مهاجران هیچوقت پی به خیلی از مسائل نمی برن و خیلی از برنامه های تلویزیون رو نمی فهمن و تا آخر عمرشان، الکی ya…ya می کنن یعنی "آره بابا...حالیمه..."
کسی که می خواد تا رسید اینجا، سریع وارد جریان عادی زندگی بشه (بازم می گم از سطح صفر البته) باید به فکر دوره های طولانی (و نه فشرده) کلاس های مکالمه در ایران باشه. هفته ئی دو جلسه اختصاصی مکالمه برای 4 سال، می تونه اعتماد بنفس و مهارت خوبی ایجاد کنه که پس از آمدن به اینجا تازه آدم قدرشو می فهمه.
وقتی زبان در سطح زیر صفر باشه، واقعا نمی شه به مصاحبه شغلی امید چندانی داشت. این مصاحبه ها در حالت استاندارد زبانی (مثلا در خود ایران) بقدر کافی تنش زا و مشکل هست، چه برسه به اینکه به زبان دیگری انجام بشه. مهمترین دلیل اینکه بیشتر ایرانی ها در ابتدای ورود سرخورده می شوند، عدم توفیق در پیدا کردن شغل مناسب از نظر خودشونه که مهمترین دلیلش ضعف زبانی است. به دلایل دیگرش هم بتدریج خواهم پرداخت.

2006-05-23T15:28:00.000-04:00

شهرخدا The City of God *****

(محصول برزیل 2002 ، درجه بندی R++ خیلی خشن بویژه صحنه های کودک آزاری و بچه کشی، غیرقابل نمایش برای زیر 15 سال)
یک شاهکار غریب. نمایشی از خشونت، فقر و تباهی. خشونت فیلم خیلی جاها آزار دهنده نیست (برخلاف مثلا مخمل آبی که یکی از آزاردهنده ترین شاهکار های سینماست). بلکه بطئی و برای آن جامعه بنظر بسیار پیش پا افتاده می رسد. در این جامعه کشتن آدم ها در حد (و حتی کمتر از) کشتن مرغ های لحظات آغازین فیلم، معمولی و عادی است. فیلم به زیبائی روی جلوه نمادین این مراسم مرغ کشی تاکید بیش از حد و کلیشه ای نمی کند. قربانیان انسانی حتی به نظر راضی تر از مرغ ها هستند. نمی توان دقیقا گفت که قدرت فیلم بخاطر به تصویر کشیدن سرنوشت محتوم این آدمهاست، قضیه از این هم عمیق تر است. آدم های این جامعه چنان در تاروپود خشونت تنیده شده اند که احساس نوعی لذت (یا انفعال همراه با خوشی) پست و کثیف از قتل و آدمکشی در بیشتر آنها بوضوح مشاهده می شود. در کنار بسیاری از آثاری که ذات انسان را در گناه و ارتکاب جرم عامل اصلی می دانند، و نیزآثار گروه مقابل که انسانهای شرور را فرشتگانی آلوده صورت و اسیر در شرایط زمانی و مکانی نشان می دهند، این فیلم ضمن عدم نفی این نگاه ها، نگاه نوع سومی را هم مطرح می کند. خشونت این جامعه بصورت یک فرهنگ یا به عبارت درست تر یک شبه فرهنگ در آمده است. نوعی شبه تقدس عرفی دارد. کمی هم حالت بازیگوشی در این ادمکشان کوچک دیده می شود (صحنه کشته شدن شرور اصلی در پایان فیلم توسط گروهی از بچه های کم سن و سال که در کل فیلم منتظر آن هستیم تا با آن، شرارات در این ویرانشهر پایان یابد ولی چرخه تباهی را بچه هائی دیگر ادامه خواهند داد).
در این میان ولی صحنه ای هم هست که حواس تماشاگر را سر جایش می آورد که یواش یواش آلوده این خرده فرهنگ شنیع نشود و به آن عادت نکند. صحنه فجیعی که اساسا شکستن یکی از تابو های سینما و ادبیات محسوب می شود: کودک کشی. آنهم توسط کودکی که فقط چند سال از قربانی بزرگتر است. شلیک به بچه های کوچکی که احتمالا معنی مرگ را هم نمی دانند و فقط نمی خواهند دردشان بیاید، پرداخت این صحنه طوری است که از ذهن محو نخواهد شد.
صدها آدمی که در این فیلم کشته می شوند، بی سروصدا و بدون اداهای سینمائی و خیلی زود می میرند. و فیلم خود را فدای زیباشناسیی مردن نمی کند (برخلاف مثلا دسپرادو و بیل را بکش).گلوله هائی که از فاصله 3-4 متری شلیک می شود، در دنیای واقعی امکان شیک گلوله خوردن به قربانی نخواهد داد.
دیگر نکات +: عوض شدن زمان روایت به زیبائی و آرامی انجام می شود بدون اینکه تماشاگر متوجه باشد یا احیانا خط سیر را گم کند. دوباره می توان مقایسه کرد با آثار پر طمطراق هالیودی مثل بیل را بکش. بازی ها بسیار درخشان است. تا کنون تصور این بود که در فیلم ها و سریال های انگلیسی بدلیل وجود سنت نمایش بسیار قوی در این کشور، در همه محصولات می توان انتظار بازی های درخشان داشت. ولی این نابازیگران چند قدم از آنها هم جلوتر هستند.

2006-05-12T13:49:00.000-04:00

تصادف Crash ****1/2

(درجه بندی: R)
این فیلمیه که می شه دوستش داشت و خوشحال شد که بعضی اوقات به این طور فیلم ها هم اسکار تعلق می گیرد. در مقابل فیلمهای احمقانه ای مثل شکسپیرعیاش و کشتی گنده شکسته و قصه کوتوله ها، اسکار گرفتن محصولاتی مثل شیردل، بیمار انگلیسی، یک ذهن زیبا، زیبائی آمریکائی و تصادف، هرچند بالاخره با استاندارد های هالیوودی ساخته شده اند، جای خوشحالی دارد. فیلم یک اثر میخکوب کننده و مسحور کننده مطلق است. از نظر عدم استفاده از کنترل برای جلو زدن فیلم، امتیاز کامل می آورد که نشاندهنده خیلی چیزهاست.
انتقاد ها: همه چیز فیلم به شدت به عنصر تصادف بستگی دارد، ولی خب در بالاترین سطح ارائه هنری نه مثل فیلم و سریال های ایرانی. این وابستگی مطلق به تصادف، ولی آزاردهنده نیست، چرا؟ چون (به قول منتقدان قدیمی "مجله فیلم") سلسله وقایع تصادفی در منطق درونی فیلم جاافتاده اند. این قصه را می توان قصه دو روز نادری دانست که این همه وقایع تصادفی مربوط به هم اتفاق افتاده اند.
نکته مثبت بسیار مهم این است که فیلم تماشاگر را راضی می کند که شاهد یک اثر کامل بوده است، یعنی با مصالح و مواد موجود، طرح و ساخت و همه چیز در حد عالی هستند و واقعا نمی شد انتظار داشت که کس دیگری در زمان دیگری فیلم بهتری می ساخت (بر خلاف اثاری مثل نمایش ترومن و دهکده به نوعی). این راضی شدن بیننده از دیدن یک اثر هنری کامل، امتیاز بسیار مهمی برای هر فیلم سطح بالائی می باشد.
نکته منفی: شاید به همین دلیل کامل بودن و راضی کردن بیننده، این فیلمی نیست که خواست دوباره دیدش. همه چیز خیلی روشن و "توی سینی" عرضه شده است و با پایان فیلم، نیاز دوباره استفاده کردن از آن عملا از بین می رود، که خب شاید چیز لزوما بدی هم نباشد. شاید ماندگاری فیلم فیلم را کمی کم کند، ولی به هر حال ماندگاری خیلی از فیلم های خوب قدیم و جدید هالیوود کم است. (یاد "بعضی ها تندشو دوست دارن!" افتادم که یکی از فرخنده ترین اتفاقات زندگیم، دیدن این فیلم بود.

بیتلز- بی اجازه The Beatles- Unauthorized 1996 *****

(درجه بندی: مناسب همه)
بیتلز. اسطوره های قرن. اولین تور آمریکا. تماشاچیانی که با دیدن بچه سوسول های کت و شلوار اتو کشیده بر تن انگلیسی به هر حال کم وبیش مودب (!) با موهای بچه مثبتی نمی توانند هیجان خود را کنترل کنند. شور دیوانه وار مردم. دختر مدرسه ای هائی که اشک می ریزند که چرا پلیس اجازه نداده است آنها را از نزدیک تر ببینیم؟ اشک هائی که برای بسیاری از ما، شاید بسیار قابل درک تر از خیلی چیزهای دیگر باشد.
دیدن این همه علاقه و شیفتگی در میان مردم معمولی به عنوان "طرفداران" به هر حال تفکر برانگیز هم هست. مبانی و دلایل تبدیل یک گروه (بیتلز، پینک فلوید، لد، رولینگ استونز، دورز، متالیکا و ...) یا یک هنرمند یکه (الویس، مایکل جکسون، جیلو و ...) به بت های جامعه، مسائل چندان شناخته شده ای نیستند. یعنی بنظر می رسد که مجموعه ای از عوامل مختلف باید در یک جا جمع بشوند تا یک گروه به این سطح محبوبیت نزدیک بشود. نمی شود حکم کلی داد، ولی در میان این بت های 40 سال گذشته، حداقل در حیطه موسیقی راک و هاردراک و نه سافت راک و پاپ، گروه ها علاقه دیوانه وار طرفداران را بیشتر جلب کردند. مثال هایش هم که از درودیوار می ریزد. از همین بیتلز، الان پل مککارتنی به تنهائی مشغول آلبوم دادن است (آلبوم آخرش هم انصافا بد نشده). از لد هم همینطور. ولی حتی 5% شور و حال گروه رو هم زنده نمی کنند. در مقابل، رولینگ استونز (کنسرت یک میلیون نفری برزیل) و پینک فلوید (Live8 در لندن) هنوز هم نام های مسحور کننده ای حساب می شن. ولی مثلا آلبوم تکی اخیر دیوید گیلمور، علی رغم زیبایی فوق العاده و اینکه دقیقا می تونست به عنوان یکی از آلبوم های پینک فلوید محسوب بشه، بخاطر اینکه نام پینک فلوید روش نیست، یک اثر خوب معمولی حساب خواهد شد.
آخر و عاقبت بیتلز را هم که می دانید. حین دیدن این فیلم و احساسات پاک (!) طرفداران بیشمار این بچه ها، تصور اینکه قراره لنون چند سال بعد توسط یکی از همین طرفداران کشته بشه، برایم دشوار و موبر تن راست کن بود.
یک قصه غریب هم در فیلم نشان داده می شه. یک بابائی که طبال اولیه گروه بوده و قبل از معروفیت ناگهانی گروه از اون جدا شده و جاشو رینگو استار گرفته. قیافش چنان غم انگیزه که نمیشه فراموشش کرد. در اون لحظات، خیلی آسونه که بشه فهمید به چی فکر می کنه. قضیه اینطوریه که ایشان در یک مسابقه تلویزیونی حدس زدن شغل، سوال مسابقه می شود (ایده رو!). مجری ازش می پرسد که شما چکاره هستین؟ -من کارمو 2 سال پیش ترک کردم.-خب این همه راهو از انگلیس اومدی که اینو بگی؟؟-من عضو بیتلز بودم!
وقتی شهرشو به شرکت کنندگان مسابقه می گه، تو اون دوره تب بیتلز، شرکت کنندگان حدس می زنند که شاید ارتباطی به بیتلز داشته باشه، و یکی به خاطر موهای پرپشت و خاصش ازش می پرسه که "شما آرایشگر گروه نیستین؟". آخرکاری، وقتی مجری ازش می پرسه که "خب پسرم، چرا گروه رو ترک کردی؟" پاسخی می ده که دل آدمو بیشتر می سوزونه به کار سرنوشت "می خواستم گروه خودمو دُرس کنم".

2006-05-09T11:56:00.000-04:00

تپه ها چشم دارند The Hills Have Eyes *1/2
(درجه بندی: R)
واه واه واه واه. این همه کثافت کاری توی یک فیلم مهوع. یاد اره برقی تگزاسی بخیر که حداقل می شد بهش گفت اصیل و تاثیرگذار و عمیق.
یک نسخه جدید از یک فیلم به همین نام. من فیلم اولیه رو ندیدم، ولی این نسخه که یک تقلید نچندان خوب از "کشتار با اره برقی در تگزاس" است. جای اره برقی با تبر، جای تگزاس با نیومکزیکو، جای رفقای مختلط با دو خانواده مظلوم، جای مرد سرطانی با یه عده غول بی شاخ و دم تغییر ژنتیکی یافته عوض شده و حتی در هر دو فیلم ، بچه کوچک در آخر باید نجات پیدا کند! حتی بدتر، صحنه خودکشی زن کنار جاده با صحنه خودکشی مرد درون دستشوئی مشابه سازی شده، اونم به همان شیوه شلیک در سر!!!
نکته مهم: داستان به تشعشعات ناشی از آزمایشات اتمی به عنوان عامل ایجاد تغییرات ژنتیکی بنیان فکن اشاره می کند. منظوری ندارما....! فقط EHHMM ...!
تماشای این فیلم برای خانم ها و افراد حساس توصیه نمی شود!

2006-05-09T11:41:00.000-04:00

اسلوین خوش شانس Lucky Number Slevin ***

(درجه بندی: R)
یک فیلم نه تنها خوش ساخت بلکه خوب و قابل تامل از هالیوود. بعنوان سرگرمی توصیه می شود که بجای بعضی فیلم های ضعیف تر، مصرف شود.
فیلمنامه یه چیزی تو مایه "حافظه" و "مظونان همیشگی" است، ولی با اینکه نقاط ضعف آن دو فیلم از این شاید بیشتر باشد، به هر حال یک سروگردن پشت سر اونا می ایستد. به اونائی که فیلم رو ندیدند، نمی خوام سرنخ بدم، ولی اگر حواسشون از اول فیلم جمع باشه و مثل من گیر نسخه پرده ای فیلم نیفتاده باشند، می توانند با کمی تحلیل شرلوک هلمزی، پی به نکات زیادی ببرند و آخر فیلم مثل من شوکه نشوند و 3 ستاره به فیلم ندهند! لازم هم نیست زیاد از گفتگو ها سر در بیارین تا از فیلم سردربیارین. طی یک صحنه شیرفهم کن به سبک داستان های جنائی آگاتا کریستی، همه چیز به صورت تصویری به آگاهیتان خواهد رسید.
حالا ممکن است بپرسید با این همه بدگوئی، این 3 ستاره دیگر چیست؟
فیلم های اینطوری (مثل مشابهات نام برده) اصولا فیلم های جذابی هستند، نه تنها برای بار اول تماشا، بلکه برای خیلی ها حتی بار 2 و 3 هم، جذابیت دارند. چون خیلی ماجرا ها در بار اول بطور کامل برای تماشاچی روشن نمی شود. مخصوصا تماشاچی سینما یا تلویزیون که کنترل دم دستش نیست و خیلی ها ممکن است از این طور فیلم ها خیلی خوششان بیاید (غیر از پدر من که هنگام تماشای مظونان همیشگی از شبکه چهارم، با گفتن اینکه "من که هیچ جذابیتی در این فیلم ندیدم" خواب را ترجیح داد!).
ولی از سوی دیگر، احتمال اینکه کسی این فیلم ها را بعنوان فیلم های برتر زندگیش انتخاب کند، به همان نسبت کم است. چون پیچیدگی داستانی و فرمی و شوک های حاصله، هیچوقت نمی تواند جای هنر نمایش روابط انسانی را که سبب ماندگاری ابدی یک اثر هنری می شود، بگیرد.
نقطه ضعف خیلی مهم: نحوه پایان قضیه لوسی لیو (بازی و شخصیت لوسی لیو در این فیلم خوب ارزیابی شده که بجای خود. ولی این نحوه پرداخت اخر قصه و لااقل این کلک ویژه، زیادی رو است و یادمان می اندازد که داریم یک فیلم هالیوودی تماشا می کنیم!)
نقطه قوت مهم: بازی بروس ویلیس. رفتار های دو شخصیت اصلی، بی مقدمه و غیرمنطقی نیست، ضمن اینکه مثل قهرمانان کلاسیک نیست بلکه بیشتر مثل ضدقهرمانان پست مدرن است.

2006-05-08T18:26:00.000-04:00

دروغ
دروغ/ استوار نشسته است/ بر سکوی عظیم سنگ/ و از کنج دهانش/ تُفخنده رضایت/ بر چانه می دود

شاملو